Kara umowna — orzeczenia sądowe

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej od wyroku zasądzającego karę umowną, uznając, że brak określenia maksymalnej wysokości kary umownej za zwłokę nie powoduje jej nieważności.

Trybunał orzekł, że zasada powagi rzeczy osądzonej nie może stać na przeszkodzie kontroli nieuczciwego charakteru warunku umownego, jeśli konsument nie miał możliwości skutecznej obrony swoich praw.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego, utrzymując w mocy wyrok Sądu Okręgowego zasądzający od pozwanego na rzecz powoda karę umowną za niezrealizowanie umowy kontraktacyjnej w zakresie zakupu ziemniaków.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej zasądzonej kwoty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu błędów w zakresie miarkowania kary umownej oraz naliczania odsetek od odsetek.

Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie umowy deweloperskiej zastrzegające karę umowną za zwłokę bez możliwości dochodzenia odszkodowania przenoszącego jej wysokość jest niedozwolone, zwłaszcza gdy kara jest rażąco niska.

Sąd Okręgowy zasądził od Poczty S.A. na rzecz NFZ ponad 289 tys. zł za nienależyte wykonanie umowy o usługi pocztowe i ponad 28 tys. zł kosztów procesu.

Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki odszkodowanie w wysokości ponad 81 tys. zł z tytułu utraconych korzyści z najmu lokalu, uznając klauzulę ograniczającą odpowiedzialność dewelopera za abuzywną.

NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA i interpretację indywidualną, uznając, że kary umowne za opóźnienie w świadczeniu usług nie zawsze stanowią koszt uzyskania przychodu, jeśli nie mieszczą się w katalogu wad z art. 16 ust. 1 pkt 22 updop.

Sąd Okręgowy zasądził od Krajowego Ośrodka na rzecz spółki ponad 695 tys. zł tytułem uzupełnienia wynagrodzenia za odbiór odpadów, uznając, że ryczałtowy charakter umowy nie wyklucza podwyższenia wynagrodzenia w przypadku nieprzewidzianej zmiany stosunków grożącej rażącą stratą wykonawcy.

Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego, zasądzając solidarnie od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa 50 000 zł kary umownej zamiast pierwotnie dochodzonej ponad 1 mln zł, uznając pierwotne żądanie za rażąco wygórowane.

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną pozwanego pracownika w sprawie o karę umowną z tytułu naruszenia zakazu konkurencji.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku przesłanek formalnych, oddalając tym samym wniosek o jej rozpoznanie.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej od wyroku zasądzającego karę umowną, uznając, że brak określenia maksymalnej wysokości kary umownej za zwłokę nie powoduje jej nieważności.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku oczywistej zasadności, uznając argumentację skarżącego za polemikę z oceną prawną sądu drugiej instancji.

Trybunał orzekł, że zasada powagi rzeczy osądzonej nie może stać na przeszkodzie kontroli nieuczciwego charakteru warunku umownego, jeśli konsument nie miał możliwości skutecznej obrony swoich praw.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego, utrzymując w mocy wyrok Sądu Okręgowego zasądzający od pozwanego na rzecz powoda karę umowną za niezrealizowanie umowy kontraktacyjnej w zakresie zakupu ziemniaków.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku spełnienia wymogów formalnych, wskazując na niewłaściwe sformułowanie zagadnienia prawnego.

Sąd Rejonowy częściowo uchylił postanowienie referendarza w sprawie nadania klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu, przekazując kwestię odsetek maksymalnych do ponownego rozpoznania, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej zasądzonej kwoty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu błędów w zakresie miarkowania kary umownej oraz naliczania odsetek od odsetek.

Sąd Najwyższy prostuje oczywistą omyłkę w uchwale dotyczącej kary umownej, poprawiając oznaczenie przepisu z art. 484 § 2 zdanie drugie k.c. na art. 484 § 1 zdanie drugie k.c.

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną pracodawcy, uznając, że pracownik nie naruszył zakazu konkurencji, podejmując zatrudnienie w firmie świadczącej usługi obróbki skrawaniem, która nie produkowała narzędzi dla poligrafii.

Sąd oddalił powództwo o zapłatę za dzierżawę terminala płatniczego, uznając, że umowa nie obowiązywała po okresie próbnym, a brak zwrotu urządzenia wynikał z okoliczności niezawinionych przez pozwanego.

Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie umowy deweloperskiej zastrzegające karę umowną za zwłokę bez możliwości dochodzenia odszkodowania przenoszącego jej wysokość jest niedozwolone, zwłaszcza gdy kara jest rażąco niska.

Sąd oddalił powództwo spółki o zapłatę kary umownej, uznając brak dowodów na naruszenie umowy przez pozwanego menadżera.

Sąd zasądził od pracownika na rzecz pracodawcy karę umowną w wysokości 40 000 zł za naruszenie zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego Powiatu, potwierdzając wyrok Sądu Okręgowego zasądzający zapłatę na rzecz powodów, uznając, że kara umowna nie mogła zostać skutecznie naliczona z powodu braku zwłoki w wykonaniu umowy.

Sąd zasądził od dewelopera na rzecz powodów karę umowną za opóźnienie w przeniesieniu własności lokalu, uznając, że opóźnienie było zawinione i nie było rażąco wygórowane.

Sąd zasądził od pozwanych solidarnie zwrot kaucji w wysokości 4.300 zł na rzecz powodów, oddalając powództwo w pozostałym zakresie z powodu braku udowodnienia przez pozwanych roszczeń z tytułu kar umownych i zaległości.

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną spółki F. od wyroku Sądu Apelacyjnego, potwierdzając skuteczność naliczenia kary umownej za niewywiązanie się z umowy kontraktacji kurcząt.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku oczywistej zasadności, oddalając tym samym środek zaskarżenia i zasądzając koszty postępowania od skarżącego.