VI GC 666/24

Sygn. akt VI GC 666/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 roku w Gdyni na rozprawie w postępowaniu gospodarczym sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. przeciwko D. J. o zapłatę I. 
        oddala powództwo; II. 
        zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na rzecz pozwanego D. J. kwotę 3 617 złotych (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VI GC 666/24 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 07 marca 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. domagał się zasądzenia od pozwanego D. J. kwoty 11 762 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, w tym kwoty 3 000 złotych jako pozostałej części kar umownych naliczonych pozwanemu w kwocie 10 000 złotych za „naruszenie procedury rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia” i w kwocie 5 000 złotych za „brak współpracy przy rozpoczętych projektach po zakończeniu współpracy”, które umorzyły się do kwoty 12 000 złotych wskutek potrącenia dokonanego przed procesem z wynagrodzeniem pozwanego oraz kwoty 8 762 złotych jako odszkodowania za szkodę w związku z zamknięciem nieuregulowanych rachunków, a także kosztów procesu. W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 04 kwietnia 2024 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 969/24 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany D. J. domagał się oddalenia powództwa wskazując, że wykonywał pracę w sposób sumienny oraz wykraczający poza zakres obowiązków, a załączony do pozwu wykaz storn, jak i nieopłaconych rachunków stanowi manipulację. Ponadto pozwany podniósł, że na polecenie prezesa zarządu powodowej spółki nie wykonywał pracy od następnego dnia po złożeniu wypowiedzenia. W pismach procesowych z datą w nagłówku „dnia 25 listopada 2024 roku” (data prezentaty: 2024-11-29, k. 122-123 akt) oraz z datą w nagłówku „dnia 20 grudnia 2024 roku” (data prezentaty: 2024-12-30, k. 136-137 akt) powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. cofnął pozew w zakresie żądania kwoty 8 762 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty (tj. co do odszkodowania za nieuregulowane rachunki) podtrzymując powództwo w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 3 000 złotych – tytułem pozostałej kary umownej naliczonej za „brak współpracy przy rozpoczętych projektach po zakończeniu współpracy”, pozostałej po potrąceniu wzajemnych należności. W związku z powyższym oświadczeniem, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 roku Sąd działając na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie żądania kwoty 8 762 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty i orzekł o zwróceniu powodowi opłaty sądowej od pozwu w odpowiedniej części, tj. w kwocie 275 złotych (k. 172 akt). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 05 maja 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zawarł z D. J. umowę o współpracy, której przedmiotem było świadczenie przez niego w restauracji (...) usług menadżerskich szczegółowo określonych w załączniku numer 1 do umowy. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. W okresie współpracy D. J. zajmował się m. in. szkoleniem pracowników z obsługi systemu (...) wykorzystywanego do obsługi zamówień w restauracji. System ten został wprowadzony na początku maja 2023 roku po rozpoczęciu przez strony współpracy i był rekomendowany do wdrożenia w lokalu właśnie przez D. J. . Po uzgodnieniu menu z szefem kuchni, opracowanie graficzne dań sporządzał drugi manager i prowadzał je do systemu. Następnie D. J. szkolił każdego pracownika z zakresu obsługi tego systemu. D. J. sporządzał także raporty zamknięcia i otwarcia w systemie każdego dnia. W przypadku wadliwego wprowadzenia zamówienia do systemu przez kelnera rachunek danego klienta był zamykany, a kelner miał obowiązek zapłacenia za przygotowane danie. W razie konieczności zmiany zamówienia z uwagi na prośbę klienta, w systemie oznaczono zamówienie jako „ (...) ” i przygotowywano danie zgodnie z wolą klienta. W przypadku konieczności usunięcia takiego posiłku z rachunku, czynność tę zatwierdzał szef kuchni, jak też D. J. , drugi manager lub prezes zarządu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. , gdyż tylko im przydzielono takie uprawnienia. D. J. rozpoznawał także skargi klientów na działanie restauracji oraz zarządzał zespołem pracowników. Liczba skarg na funkcjonowanie lokalu w okresie, kiedy D. J. świadczył usługi była taka sama, jak i w późniejszym okresie, kiedy jego zadania w tym zakresie przejął inny współpracownik. D. J. prowadził również rekrutacje nowych pracowników przez cały okres współpracy. W tym samym czasie w lokalu zatrudniony był także drugi manager, który był odpowiedzialny m. in. za organizację imprez okolicznościowych. Do zadań D. J. , w przypadku zlecenia restauracji przygotowania takiej imprezy, należało przygotowanie sali oraz obsługi na przyjęcie gości, jak również przekazanie menu szefowi kuchni. Nie zajmował się on przedstawianiem ofert organizacji takich imprez ani kontaktem z potencjalnymi klientami restauracji w celu uzgodnienia warunków jej organizacji. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. nie wzywał nigdy D. J. do poprawy realizacji przez niego usług managerskich. umowa o współpracy – k. 25-22 akt, zeznania świadka M. K. – protokół z rozprawy z dnia 22 października 2025 roku – k. 232-238 (zapis obrazu i dźwięku 00:11:54-00:36:33), zeznania świadka S. R. – protokół z rozprawy z dnia 22 października 2025 roku – k. 232-238 (zapis obrazu i dźwięku 00:36:40-01:01:30), zeznania pozwanego D. J. – protokół z rozprawy z dnia 22 października 2025 roku – k. 232-238 (zapis obrazu i dźwięku 01:04:06-01:38:41) D. J. był uprawniony do rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia z ważnych powodów w przypadku rażącego naruszenia umowy przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. lub jego opóźnienia w zapłacie co najmniej 2 faktur, tytułem należnego managerowi wynagrodzenia (§ 8 ust. 5). Wypowiedzenie umowy powinno było nastąpić w formie pisemnej pod rygorem nieważności (§ 8 ust. 6 umowy). Złożenie wypowiedzenia bez zachowania okresu wypowiedzenia powinno było być poprzedzone wyznaczeniem drugiej stronie umowy 7-dniowego okresu do usunięcia stwierdzonego naruszenia umowy i bezskutecznym upływem tego terminu (§ 8 ust. 7 umowy). W przypadku rozwiązania umowy manager był zobowiązany do współpracy przy przekazaniu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. trwających projektów oraz sporządzenia aktualnego sprawozdania na temat statusu i zaawansowania każdego z trwających projektów (§ 8 ust. 8 lit. a). W przypadku naruszenia przez managera obowiązku należytego wykonania usług, (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. mógł domagać się od managera zapłaty kary umownej w wysokości 5 000 złotych za każdy przypadek naruszenia. Przed naliczeniem kary umownej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zobowiązany był do wezwania managera do prawidłowego wykonywania usług (§ 9 ust. 4 umowy). (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. był także uprawniony do obciążenia managera karą umowną w wysokości 10 000 złotych w przypadku zakończenia przez niego świadczenia usług z naruszeniem postanowienia umowy (§ 9 ust. 2). W związku z pogarszającymi się stosunkami między D. J. a D. B. – prezesem zarządu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. , co wpływało na możliwość prawidłowego realizowania umowy przez D. J. , w dniu 25 czerwca 2023 roku D. J. wypowiedział (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. umowę ze skutkiem natychmiastowym, nie wzywając uprzednio (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. do usunięcia naruszeń w umownym terminie. W niedługi czas po tym, D. J. otrzymał od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. informację o konieczności zwrócenia kluczy do restauracji, co też uczynił; przekazano mu również, by więcej nie pojawiał się w pracy. D. J. nie miał wówczas umówionych żadnych rozmów rekrutacyjnych ani przydzielonych obowiązków dotyczących jakichkolwiek zaplanowanych imprez okolicznościowych w lokalu. Za okres świadczenia usług, tj. okres od dnia 01 czerwca 2023 roku do dnia 25 czerwca 2023 roku, D. J. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. fakturę numer (...) na kwotę 12 000 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2023 roku. umowa o współpracy – k. 15-22 akt, wypowiedzenie umowy o współpracę – k. k. 23 akt, faktura – k. 24 akt, zeznania pozwanego D. J. – protokół z rozprawy z dnia 22 października 2025 roku – k. 232-238 (zapis obrazu i dźwięku 01:04:06-01:38:41) W piśmie z dnia 28 czerwca 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wezwał D. J. do zapłaty, w terminie 3 dni, kwoty 15 000 złotych tytułem kary umownej, w tym kary w kwocie 10 000 złotych nałożonej z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o współpracy oraz kary w kwocie 5 000 złotych z tytułu nienależytego wykonania umowy w postaci braku „współpracowania przy przekazaniu spółce trwających projektów oraz sporządzenia aktualnego sprawozdania na temat statusu i zaawansowania każdego z trwających projektów”. W dniu 19 lipca 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. złożył D. J. oświadczenie o potrąceniu przysługującej spółce wierzytelności w kwocie 15 000 złotych z tytułu naliczonych powyższych kar umownych z wierzytelnością D. J. w kwocie 12 000 złotych z tytułu należnego mu wynagrodzenia za świadczone usługi wynikającą z faktury numer (...) oraz wezwał go do zapłaty pozostałej kwoty 3 000 złotych, jednakże bezskutecznie. oświadczenie o potrąceniu – k. 25 akt, wezwanie do zapłaty – k. 26-28 akt W piśmie z dnia 21 lipca 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wezwał D. J. do zapłaty, w terminie 3 dni, kwoty 50 000 złotych tytułem kary umownej (na podstawie § 9 ust. 3 w zw. z § 11 pkt 6 umowy), kwoty 8 322 złotych tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną na skutek zamknięcia rachunków bez ich uregulowania oraz kwoty 440 złotych tytułem zamknięcia rachunku określonego jako „synek” bez dokonania zapłaty. wezwanie do zapłaty – k. 29-30 akt Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron, aczkolwiek jedynie w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dowody te należało uznać za materiał dowodowy dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych. Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności, dokumenty te dotyczyły bowiem roszczenia o odszkodowanie za szkodę w związku z zamknięciem nieuregulowanych rachunków, co do którego to roszczenia powód złożył oświadczenie o cofnięciu w tej części pozwu. Nie było zatem procesowej potrzeby odtwarzania ani faktów mających uzasadniać przedmiotowe roszczenie ani rozstrzygania o jego zasadności skoro powód zrezygnował z jego dochodzenia w niniejszym procesie. Sąd nie uwzględnił także przedłożonych przez pozwanego – na fakt warunków pracy w restauracji (...) – dowodów w postaci zdjęć, okoliczności te nie miały bowiem jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznania sprawy. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku Sąd na podstawie art. 458 5 § 1 i § 4 k.p.c. pominął jako spóźniony, zgłoszony przez powoda na tejże rozprawie, dowód w postaci korespondencji mailowej z dnia 21 czerwca 2023 roku prowadzonej przez powoda z przedstawicielami (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. w kwestii organizacji imprezy okolicznościowej oraz dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II K 181/25 Sądu Rejonowego w Sopocie, w której to powód ma status pokrzywdzonego w sprawie o kradzież, która miała mieć miejsce w lokalu powoda, a której dokonać miały osoby zatrudnione przez pozwanego przy wykorzystaniu systemu rozliczeń wprowadzanego wskutek rekomendacji pozwanego. Sąd miał bowiem na uwadze, że w postępowaniu w sprawach gospodarczych zgodnie z treścią art. 458 5 § 1 k.p.c. powód, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zobowiązany był powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie. Twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1 podlegają przy tym pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Cechą systemu prekluzji obowiązującej w postępowaniu gospodarczym jest przy tym to, że skutek w postaci wykluczenia danego twierdzenia strony, zarzutu, czy dowodu, które zostało przedstawione po upływie terminu, następuje z mocy ustawy, przy czym prekluzja obejmuje wszystkie twierdzenia, zarzuty i dowody na ich poparcie, bez względu na ich znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył przy tym odnośnie do dowodu w postaci korespondencji mailowej z dnia 21 czerwca 2023 roku prowadzonej przez powoda z przedstawicielami (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. , że okoliczności, które powód przywołał, uzasadniając zgłoszenie tego wniosku dowodowego na tym etapie postępowania, nie zasługiwały na uwzględnienie. Korespondencja ta pochodzi sprzed ponad dwóch lat, cały czas była w posiadaniu powoda, zaś fakt dokonywania zmian organizacyjnych, czy to powoda, czy w prowadzonym przez niego lokalu, nie uzasadnia w żadnym zakresie zaniechania przedłożenia dokumentów w terminie wynikającym z art. 458 5 § 1 k.p.c. , zwłaszcza, że to powód był inicjatorem niniejszego procesu i winien był należycie się do niego przygotować. Jedynie na marginesie wskazać należy, że przedmiotowa wiadomość mailowa w żadnej mierze nie dowodzi, że ostatecznie impreza taka została w ogóle zorganizowana (wobec adnotacji o oczekiwaniu na zapłatę faktury pro forma ), a nadto powód nie wykazał, by wzywał pozwanego, mimo rozwiązania współpracy, do wykonania w dniu 30 czerwca 2023 roku, kiedy to miała się owa impreza odbyć, jego obowiązków, tj. przygotowania sali oraz obsługi na przyjęcie gości, tym bardziej, że powód, jak wynikało z zeznań pozwanego, a powód nie zaoferował dowodu przeciwnego, po przyjęciu oświadczenia o wypowiedzeniu, zwolnił pozwanego z dalszego wykonywania obowiązków. Sąd miał też na uwadze, że dochodzona ostatecznie w niniejszym procesie kwota 3 000 złotych stanowiła pozostałą po potrąceniu wzajemnych należności karę umowną naliczoną (w kwocie 5 000 złotych), jak wynikało z pisma powoda z datą w nagłówku „dnia 28 czerwca 2023 roku” (k. 26-28 akt) za naruszenie postanowień umowy w postaci „braku współpracowania przy przekazaniu spółce trwających projektów” po zakończeniu współpracy, przy czym, co istotne, została ona naliczona już w dniu 28 czerwca 2023 roku, a przedmiotowa impreza okolicznościowa, o ile w ogóle się odbyła, miała mieć miejsce dwa dni później, tj. w dniu 30 czerwca 2023 roku. Brak współpracy przy jej organizacji nie mógł być więc w żadnym przypadku przyczyną nałożenia na pozwanego tejże kary umownej. Odnosząc się natomiast do dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II K 181/25 Sądu Rejonowego w Sopocie, to dowód ten także pozostawał spóźniony, to przecież bowiem z zawiadomienia powoda jako pokrzywdzonego przestępstwem kradzieży toczy się to postępowanie, niewątpliwie więc powód o tymże postępowaniu (także w jego fazie postępowania przygotowawczego) posiadał wiedzę znacznie wcześniej aniżeli od wskazywanego dnia 20 października 2025 roku, zwłaszcza że jak wskazała świadek S. R. postępowania to toczy się od sierpnia 2023 roku. Dodatkowo podnieść należy, że z okoliczności prowadzenia postępowania karnego przeciwko pracownikowi lokalu, którym nie jest pozwany D. J. , a którego to pracownika okres zatrudnienia pokrywał się z okresem świadczenia usług przez pozwanego, nie można wyprowadzić logicznego wniosku o naruszeniu przez pozwanego warunków współpracy, nie sposób bowiem wyobrazić sobie, aby pozwany nawet w ramach obowiązku nadzoru był w stanie kontrolować kilkoro pracowników równocześnie i to przez cały czas wykonywania przez nich pracy. Również i konfrontacji z logiką nie wytrzymuje obarczanie pozwanego winą za ewentualnie zaistniałe przestępstwo kradzieży z tym uzasadnieniem, że to pozwany rekomendował powodowi system (...) i to przy jego wykorzystaniu miało dojść do przestępstwa. To przecież ostatecznie powód podjął decyzję o zakupie i wprowadzeniu tego systemu, a okoliczności przeciwnych nie wykazał. Sąd miał też przy tym na uwadze, że dochodzona w niniejszym procesie kwota 3 000 złotych stanowi pozostałą po potrąceniu karę umowną naliczoną, jak wynika z pisma powoda z datą w nagłówku „dnia 28 czerwca 2023 roku” (k. 26-28 akt) i z uzasadnienia pozwu, za „brak współpracy przy rozpoczętych projektach” po zakończeniu współpracy, a więc z całą pewnością ewentualnego obowiązku nadzoru nad pracownikami nie sposób uznać za „rozpoczęty projekt”, do którego odnosi się naliczona kara umowna, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia. Sąd ustalił stan faktyczny w sprawie również na podstawie zeznań świadków M. K. i S. R. oraz zeznań powoda D. J. w poniżej wskazywanym zakresie. W tym miejscu wskazać również należy, że postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 roku (k. 172 akt) Sąd działając na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. pominął dowód z zeznań świadków: M. K. i S. R. na fakt: „agresywnego zachowania przedstawiciela powoda pana D. B. , niewypłacania wynagrodzenia pracownikom”, okoliczności te nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą czynność procesową Sądu). Odnosząc się natomiast do zeznań świadka M. K. , to Sąd uznał je za wiarygodne w całości, były one bowiem wewnętrznie spójne, wyczerpujące oraz korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek zeznawał o okolicznościach współpracy stron, w tym o faktycznie wykonywanych przez pozwanego czynnościach, potwierdził przy tym, że pozwany zarządzał zespołem pracowników, pracownicy umieli posługiwać się systemem (...) , jak też, że pozwany rozpoznawał skargi, jakie klienci składali na obsługę oraz rekrutował nowych pracowników. Świadek wskazał również, że w tymże systemie były robione raporty otwarcia i zamknięcia, a pozwany w przypadku niezgodności, które zdarzały się raz na trzy, cztery tygodnie, ustalał zawsze przyczynę niezgodności, jak też, że w okresie współpracy stron odbyła się tylko jedna zorganizowana impreza okolicznościowa. Zeznania świadka S. R. Sąd uznał także co do zasady za wiarygodne. Świadek zeznała wprawdzie, że pozwany oraz drugi manager w lokalu zajmowali się tym samym, tj. mieli taki sam zakres obowiązków, niemniej jednak stoi to w sprzeczności z zeznaniami pozwanego, przy czym w ocenie Sądu rozbieżność ta nie dyskwalifikuje zeznań tegoż świadka, świadek bowiem zajmowała się wyłącznie realizacją zamówień, nie znała zatem dokładnego zakresu obowiązków managerów. Świadek w swoich zeznaniach potwierdziła natomiast, że jakkolwiek pracowała u powoda do września 2023 roku, to współpracowała z pozwanym wyłącznie w czerwcu 2023 roku, gdyż wtedy została zatrudniona, jak też, że wszystkie osoby, które były zatrudniane, były szkolone z systemu (...) . Świadek wskazała również, że pozwany reagował w przypadku skarg klientów, jak również, że uprawnienia do usuwania pozycji z systemu (...) posiadali managerowie, zaś dodatkowo konieczne było uzyskanie akceptacji tego usunięcia ze strony prezesa zarządu powoda i opisanie w systemie przyczyny zaistniałego stanu rzeczy. Zeznania powoda D. J. Sąd uznał za w pełni wiarygodne, korelowały one bowiem w całości z pozostałym materiałem dowodowym i były spójne. Sąd oparł się na nich w zakresie, w jakim pozwany zeznał o warunkach współpracy, wykonywanych obowiązkach oraz o okolicznościach zakończenia współpracy. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że po przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków i przesłuchania pozwanego, powód (reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika) nie zakwestionował w żaden sposób treści tych zeznań, nie przedstawił też żadnego dowodu przeciwnego ani nie podniósł żadnego twierdzenia podającego w wątpliwość ich zeznania w tym zakresie. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 roku (k. 172 akt) Sąd działając na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. pominął dowód z zeznań świadka S. O. na fakt: „agresywnego zachowania przedstawiciela powoda pana D. B. , niewypłacania wynagrodzenia pracownikom, nieprawdomówności w zakresie storn”, okoliczności te nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą czynność procesową Sądu). Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania powoda, bowiem mimo prawidłowego wezwania osoba uprawniona do reprezentowania powoda nie stawiła się i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą czynność procesową Sądu). W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. początkowo domagał się zasądzenia od pozwanego D. J. kwoty 11 762 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, w tym kwoty 3 000 złotych jako pozostałej części kar umownych naliczonych pozwanemu w kwocie 10 000 złotych za „naruszenie procedury rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia” i w kwocie 5 000 złotych za „brak współpracy przy rozpoczętych projektach” po zakończeniu współpracy, które umorzyły się do kwoty 12 000 złotych wskutek potrącenia dokonanego przed procesem z wynagrodzeniem pozwanego oraz kwoty 8 762 złotych jako odszkodowania za szkodę w związku z zamknięciem nieuregulowanych rachunków, a także kosztów procesu. W piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 25 listopada 2024 roku” (data prezentaty: 2024-11-29, k. 122-123 akt) oraz z datą w nagłówku „dnia 20 grudnia 2024 roku” (data prezentaty: 2024-12-30, k. 136-137 akt) powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. cofnął pozew w zakresie żądania kwoty 8 762 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty (tj. co do odszkodowania za nieuregulowane rachunki) podtrzymując powództwo co do kwoty 3 000 złotych tytułem pozostałej kary umownej naliczonej za „brak współpracy przy rozpoczętych projektach po zakończeniu współpracy”, pozostałej po potrąceniu wzajemnych należności. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 roku Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania kwoty 8 762 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty i orzekł o zwróceniu powodowi opłaty sądowej w odpowiedniej części, tj. w kwocie 275 złotych (k. 172 akt). W dalszej części zatem rozpoznaniu podlegało, mając na uwadze oświadczenie powoda zawarte w piśmie z datą w nagłówku „dnia 25 listopada 2024 roku” (data prezentaty: 2024-11-29, k. 122-123 akt), jednie żądanie powoda zasądzenia od pozwanego D. J. kwoty 3 000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 listopada 2023 roku do dnia zapłaty – tytułem pozostałej (z kwoty 5 000 złotych) części kary umownej naliczonej za naruszenie obowiązku należytego wykonania usług (§ 9 ust. 4) w postaci „braku współpracy przy rozpoczętych projektach” po zakończeniu współpracy. Jednocześnie w związku z tym, że zarówno w wezwaniu do zapłaty (k. 26-27 akt), jak i w uzasadnieniu pozwu wskazano, że kara umowna w kwocie 5 000 złotych została nałożona na pozwanego za „brak współpracy przy rozpoczętych projektach” po zakończeniu współpracy, Sąd kilkukrotnie zobowiązywał powoda do wskazania bliższych okoliczności faktycznych dotyczących tychże projektów, gdyż one warunkują kierunek postępowania dowodowego. W odpowiedzi na powyższe powód wskazał, że przedmiotowa kara umowna została nałożona na pozwanego za: nowy system zamawiania i rozliczania w restauracji – pozwany nie przeszkolił należycie personelu i nie wdrożył odpowiednio systemu do obsługi restauracji; pozwany pozostawił bez odpowiedzi zapytania dotyczące organizacji imprez okolicznościowych w sezonie letnim – nie odpowiedział na korespondencję, nie przesyłał ofert, nie robił rezerwacji w dniu zdarzenia; pozwany nie sprawował kontroli nad personelem i nad procesem zamawiania oraz wydawania posiłków, jak też nie szkolił pracowników i nie reagował na skargi. W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Poza sporem pozostawało, że strony łączyła umowa o świadczenie przez pozwanego usług managerskich w prowadzonej przez powoda restauracji (...) , tj. umowa o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 k.c. , do której to umowy stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Poprzez umowę o zlecenie przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie ( art. 734 § 1 k.c. ), przy czym nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa umowa nie była umową rezultatu, tylko starannego działania. Niesporne było także, że w przypadku rozwiązania umowy pozwany jako manager był zobowiązany do współpracy przy przekazaniu powodowi trwających projektów oraz sporządzenia aktualnego sprawozdania na temat statusu i zaawansowania każdego z trwających projektów, co wprost wynikało z § 8 ust. 8 lit. a umowy łączącej strony. Jednocześnie strony postanowiły, że w przypadku naruszenia przez pozwanego obowiązku należytego wykonania usług, powód mógł domagać się od pozwanego zapłaty kary umownej w wysokości 5 000 złotych za każdy przypadek naruszenia, jednakże przed naliczeniem tej kary powód zobowiązany był do wezwania pozwanego do prawidłowego wykonywania usług (§ 9 ust. 4 umowy). W tym miejscu wskazać należy, że podstawę prawną roszczenia powoda, który domagał się zapłaty kary umownej w oparciu o postanowienie § 9 ust. 4 umowy, stanowił przepis art. 483 § 1 k.c. Zgodnie z jego treścią można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy. W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody ( art. 484 § 1 k.c. ). Dla zaistnienia obowiązku zapłaty kary umownej niezbędne jest zatem łączne wystąpienie dwóch przesłanek w postaci istnienia skutecznego postanowienia umownego, z którego wynika obowiązek świadczenia kary umownej oraz niewykonanie lub nienależyte wykonania zobowiązania niepieniężnego, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Zgodnie natomiast z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Jest to wyrazem zasady, że to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to one dysponują przedmiotem postępowania m. in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów. W okolicznościach niniejszej sprawy, zgodnie z powyższym rozkładem ciężaru dowodu, to zatem na powodzie (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. spoczywał ciężar wykazania, że w umowie łączącej strony skutecznie zastrzeżona została kara umowna za niewykonanie lub nienależyte wykonanie świadczenia niepieniężnego oraz że doszło do niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. W ocenie Sądu, jakkolwiek z § 9 ust. 4 umowy łączącej strony wynikała możliwość obciążenia pozwanego karą umowną w kwocie 5 000 złotych za każde naruszenie obowiązku należytego wykonania umowy, niemniej jednak powód nie podołał obowiązkowi dowodowemu w pozostałym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powód nie wykazał, aby przed nałożeniem tejże kary wzywał pozwanego do prawidłowego wykonywania usług, a okoliczności tej pozwany przeczył. Powód nie wykazał także, że doszło do jakiegokolwiek nienależytego wykonania umowy, w tym w sposób wskazywany w pozwie i w pozostałych pismach. Sąd miał bowiem na uwadze, że twierdzenia powoda co do naruszanych przez pozwanego obowiązków były lakoniczne i pozostały całkowicie gołosłowne, gdyż dla ich wykazania powód nie zaoferował jakiegokolwiek innego dowodu oprócz pisma wzywającego do zapłaty i oświadczenia o potrąceniu. Same jednakże te pisma nie są jeszcze dowodem na istnienie przesłanek potrącenia z art. 498 k.c. ani są źródłem kreacji wierzytelności przedstawionej do potrącenia i w pozostałej części dochodzonej w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, że przedstawienie wyłącznie twierdzeń, niepopartych dowodami, może stać się podstawą do odtworzenia faktów, jednakże jedynie w razie przyznania tych twierdzeń o faktach przez drugą stronę ( art. 229 k.p.c. ) lub niezaprzeczenie im przez drugą stronę ( art. 230 k.p.c. ). Pozwany jednak zaprzeczył okolicznościom wskazywanym przez powoda i wniósł o przeprowadzenie dowodów, które miały wykazać okoliczności przeciwne, tj. prawidłowe wykonywanie przez niego obowiązków. Sąd miał przy tym na uwadze, jak już wskazano, że powód wprost w uzasadnieniu pozwu powołał się na karę umowną w kwocie 5 000 złotych naliczoną pozwanemu za naruszenie przez niego obowiązku współpracy, po zakończeniu umowy, przy projektach rozpoczętych w trakcie jej trwania (k. 9v akt) i to wyznaczało zakres okoliczności faktycznych w sprawie. Jednocześnie żadnego z naruszeń wskazanych w pismach powoda w toku postępowania nie sposób uznać za „projekty”, w szczególności jest to jaskrawo widoczne w przypadku np. szkolenia pracowników, czy nadzoru nad pracownikami, nadzoru nad zamawianiem i wydawaniem posiłków, nieodpowiadania na skargi. Sąd miał przy tym na uwadze, że wskazane przez powoda w toku postępowania naruszenia umowy, jakich miał się dopuścić pozwany (nowy system zamawiania i rozliczania w restauracji – pozwany nie przeszkolił należycie personelu i nie wdrożył odpowiednio systemu do obsługi restauracji; pozwany pozostawił bez odpowiedzi zapytania dotyczące organizacji imprez okolicznościowych w sezonie letnim – nie odpowiedział na korespondencję, nie przesyłał ofert, nie robił rezerwacji w dniu zdarzenia; pozwany nie sprawował kontroli nad personelem i nad procesem zamawiania oraz wydawania posiłków, jak też nie szkolił pracowników i nie reagował na skargi) dotyczyły w istocie wykonywania przez pozwanego jego bieżących obowiązków w czasie trwania umowy i stanowiły niedopuszczalną w postępowaniu gospodarczym i w postępowaniu uproszczonym zmianę powództwa poprzez zmianę okoliczności faktycznych ( art. 458 8 § 1 k.p.c. i art. 505 4 § 1 k.p.c. ). Sąd miał przy tym na uwadze, że jakkolwiek w pismach procesowych powód wymienił naruszenia, których miał się dopuścić pozwany, nie przedstawił jednak żadnych konkretnych zdarzeń ani dowodów, które miałyby świadczyć o ich zaistnieniu. Niezależnie od powyższego jednak Sąd odniesie się do nich w poniższej części uzasadnienia, zaś w tym miejscu wskazać jedynie należy, że postępowanie dowodowe nie wykazało, iż takie naruszenia miały w ogóle miejsce, a więc brak było jakichkolwiek podstaw do naliczenia pozwanemu przedmiotowej kary umownej także za te wskazane przez powoda naruszenia. I tak, jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w istocie pozwany rekomendował powodowi wprowadzenie nowego systemu zamawiania i rozliczania w restauracji – (...) , który to system był mu znany z poprzedniego miejsca zatrudnienia, przy czym powód nie wykazał nie tylko tego, że to pozwany system ten wprowadził, ale że odbyło się to bez zgody i wiedzy powoda, wręcz zaś przeciwnie – jak zeznawał pozwany, powód już wcześniej dysponował ofertą producenta tego systemu i po rekomendacji pozwanego, zdecydował się na jego zakup i wdrożenie w prowadzonej przez siebie restauracji. Nie znalazły potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach twierdzenia powoda, że pozwany nie przeszkolił personelu i nie wdrożył odpowiednio systemu do obsługi restauracji, jak bowiem wynikało z uznanych za wiarygodne zeznań świadków i pozwanego, każdy pracownik restauracji był szkolony z zakresu obsługi tego systemu. Całkowicie gołosłowne pozostały także twierdzenia, że pozwany nie sprawował kontroli nad personelem i nad procesem zamawiania oraz wydawania posiłków, jak też nie szkolił pracowników i nie reagował na skargi. Jak zeznał pozwany, sporządzał on raport zamknięcia i otwarcia w systemie każdego dnia. W przypadku wadliwego wprowadzenia zamówienia do systemu przez kelnera rachunek danego klienta był zamykany, a kelner miał obowiązek zapłacenia za przygotowane danie. W razie konieczności zmiany zamówienia z uwagi na prośbę klienta, w systemie oznaczono zamówienie jako „ (...) ” i przygotowywano danie zgodnie z wolą klienta. W przypadku zaś konieczności usunięcia takiego posiłku z rachunku, czynność tę zatwierdzał szef kuchni, jak też pozwany, drugi manager lub prezes zarządu powoda, gdyż tylko im przydzielono takie uprawnienia, co potwierdzili zeznający w sprawie świadkowie. Pozwany rozpoznawał także skargi klientów na obsługę oraz zarządzał zespołem pracowników, zaś liczba skarg na funkcjonowanie lokalu w okresie, kiedy pozwany świadczył usługi była taka sama, jak i w późniejszym okresie, kiedy jego zadania przejął inny współpracownik – świadek M. K. . Odnośnie do zarzutów, że pozwany pozostawił bez odpowiedzi zapytania dotyczące organizacji imprez okolicznościowych w sezonie letnim – nie odpowiedział na korespondencję, nie przesyłał ofert, nie robił rezerwacji w dniu zdarzenia – zarzuty te pozostały całkowicie gołosłowne. Sąd miał na uwadze, że jak wynikało z przeprowadzonych dowodów w tym samym czasie w lokalu zatrudniony był także drugi manager, który był odpowiedzialny za organizację imprez. Do zadań pozwanego zaś, w przypadku zlecenia restauracji przygotowania takiej imprezy, należało przygotowanie sali oraz obsługi na przyjęcie gości, jak również przekazanie menu szefowi kuchni. Pozwany nie zajmował się przy tym przedstawianiem ofert organizacji imprez ani kontaktem z potencjalnymi klientami restauracji w celu uzgodnienia warunków organizacji takiej imprezy. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu powód nie zdołał wykazać nie tylko tego, że pozwany naruszył wskazany w uzasadnieniu pozwu obowiązek współpracy po zakończeniu umowy przy projektach rozpoczętych w trakcie jej trwania, ale również, że pozwany dopuścił się naruszeń wymienionych przez powoda w kilku pismach złożonych w toku postępowania, poza bowiem ich wymienieniem, powód nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń ani dowodów, które miałyby świadczyć o ich zaistnieniu, zaś przeprowadzone w sprawie dowody wskazywały wręcz na okoliczności odmienne. Powód nie wykazał również i tego, że wzywał pozwanego do prawidłowego wykonywania usług, a co, jak uzgodniły strony w § 9 ust. 4 zdanie ostatnie umowy, miało poprzedzać naliczenie kary umownej za przewidziane tam naruszenie. Jednocześnie podkreślić należy, że skoro powód nie wykazał, by po zakończeniu współpracy stron pozostały jakiekolwiek rozpoczęte projekty, nie wykazał tym samym również istnienia po stronie pozwanego obowiązku sporządzenia „sprawozdania na temat statusu i zaawansowania każdego z trwających projektów”. Uwzględniając zatem całokształt powyższych rozważań Sąd w punkcie pierwszym wyroku – przyjmując za podstawę prawną przepis art. 750 k.c. w zw. z art. 734 k.c. oraz § 9 ust. 4 umowy z dnia 05 maja 2023 roku w zw. z art. 483 k.c. , art. 484 k.c. i art. 6 k.c. a contrario – przedmiotowe powództwo oddalił. Na marginesie jedynie wskazać należy, że niezasadne byłoby również żądanie odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, kara umowna nie jest bowiem transakcją handlową w rozumieniu ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. uznając, że powód przegrał sprawę w całości, tj. tak w zakresie powództwa cofniętego, jak i powództwa oddalonego. Jednocześnie o kosztach postępowania Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym sprawę i bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. W tej zaś sytuacji bez znaczenia pozostawało to kiedy, w jakim momencie w stosunku do oświadczenia o cofnięciu pozwu w części, do sprawy przystąpił pełnomocnik pozwanego w osobie radcy prawnego. Wobec zaś powyższego Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3 617 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty), na którą składają się kwoty: 3 600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935) i 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Nadto wskazać należy, że w judykaturze i doktrynie przyjmuje się, że podstawą ustalania kosztów zastępstwa procesowego winna być wartość przedmiotu sporu w chwili wniesienia pozwu, natomiast zmiana wartości przedmiotu sporu brana jest pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika dopiero w instancji odwoławczej (tak Sąd Apelacyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 roku, sygn. akt I ACa 340/13; Sąd Apelacyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 roku, sygn. akt I ACa 52/20, czy Sąd Apelacyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia z 24 maja 2017 roku, sygn. akt I ACa 197/17). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) 5. (...) 6. (...) 7. (...) SSR Justyna Supińska Gdynia, dnia 08 grudnia 2025 roku