I CSK 2603/25
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku oczywistej zasadności, uznając argumentację skarżącego za polemikę z oceną prawną sądu drugiej instancji.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną P. spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie o zapłatę. Skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi, zarzucając błędną wykładnię art. 483 k.c. i pominięcie utrwalonego orzecznictwa dotyczącego kar umownych. Sąd Najwyższy uznał, że argumentacja skarżącego stanowi jedynie polemikę z oceną prawną sądu drugiej instancji i nie spełnia wymogów oczywistej zasadności, w związku z czym odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez P. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2025 r. w sprawie o zapłatę. Skarżący domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, powołując się na przesłankę oczywistej jej zasadności, która miała wynikać z rzekomo błędnej wykładni art. 483 Kodeksu cywilnego przez Sąd Okręgowy oraz pominięcia przez ten sąd utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego dopuszczalności i konstrukcji kar umownych. Sąd Najwyższy przypomniał, że przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej stawia skarżącemu szczególnie wysokie wymagania i oznacza, że zarzucane uchybienia muszą być oczywiste, dostrzegalne na pierwszy rzut oka i mieć kwalifikowany charakter. W ocenie Sądu Najwyższego, argumentacja skarżącego sprowadzała się do polemiki z oceną prawną Sądu Okręgowego i prezentowania własnej, odmiennej wykładni przepisów, co nie może być utożsamiane z oczywistą zasadnością skargi. Sąd Okręgowy przeprowadził analizę postanowień umownych dotyczących kar umownych i przedstawił motywy swojej decyzji, a jego wykładnia nie była oczywiście sprzeczna z treścią przepisu ani nie ignorowała dorobku judykatury. Postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją służącą ponownej weryfikacji zastosowania prawa do ustalonego stanu faktycznego. W związku z tym, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398^9^ § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując również innych przesłanek uzasadniających jej przyjęcie z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie przepisów o opłatach za czynności adwokackie.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, argumentacja skarżącego stanowi jedynie polemikę z oceną prawną sądu drugiej instancji i nie spełnia wymogów oczywistej zasadności.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że oczywista zasadność wymaga, aby uchybienia były elementarne i dostrzegalne na pierwszy rzut oka. Sama odmienność zapatrywań co do przepisów prawa materialnego nie jest wystarczająca.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej
Strona wygrywająca
powód
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| I. w W. | inne | powód |
| P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. | spółka | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Na podstawie tego przepisu Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej.
Pomocnicze
k.c. art. 483
Kodeks cywilny
Przepis dotyczący kar umownych, którego wykładnia była przedmiotem sporu.
k.p.c. art. 98 § § 1, 1^1^ i 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do orzekania o kosztach postępowania.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie § § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
Podstawa do ustalenia wysokości kosztów postępowania kasacyjnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Argumentacja Sądu Najwyższego dotycząca przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej i wymogów oczywistej jej zasadności. Stwierdzenie, że odmienność zapatrywań prawnych nie jest równoznaczna z oczywistą zasadnością skargi. Podkreślenie, że postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją.
Odrzucone argumenty
Zarzut błędnej wykładni art. 483 k.c. przez Sąd Okręgowy. Zarzut pominięcia utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego kar umownych. Argumentacja skarżącego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Godne uwagi sformułowania
skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Oczywista jest przy tym tylko to, co można dostrzec od razu - bez potrzeby głębszej analizy czy przeprowadzenia wnikliwych badań lub dociekań. podnoszone uchybienia muszą mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka Sama odmienność zapatrywań co do przepisów prawa materialnego, nie może być utożsamiana z oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. postępowanie kasacyjne nie stanowi trzeciej instancji
Skład orzekający
Ewa Stefańska
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku oczywistej zasadności, interpretacja przesłanek z art. 398^9^ § 1 k.p.c., zwłaszcza pkt 4."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej; nie rozstrzyga merytorycznie sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia kluczowe przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej, co jest istotne dla praktyków prawa procesowego cywilnego. Pokazuje, jak Sąd Najwyższy stosuje kryterium 'oczywistej zasadności'.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe przesłanki i pułapki.”
Dane finansowe
koszty postępowania kasacyjnego: 2700 PLN
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I CSK 2603/25 POSTANOWIENIE 20 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 20 stycznia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa I. w W. przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością W. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością W. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 7 kwietnia 2025 r., IX Ga 541/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia zobowiązanemu do dnia zapłaty. (M.T.) UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanego P. spółki z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 7 kwietnia 2025 r., Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. W niniejszej sprawie skarżący powołał się na przesłankę oczywistej zasadności skargi, upatrując jej w rzekomo błędnej wykładni art. 483 k.c., dokonanej przez Sąd II instancji oraz pominięciu przez Sąd II instancji utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego odnoszącego się do dopuszczalności i konstrukcji kar umownych. Powołanie się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.) stawia skarżącemu szczególnie wysokie wymagania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, podzielanym przez doktrynę, oczywista zasadność skargi oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka będzie miała miejsce tylko wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły zarzucane uchybienia, jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo podniesione we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumenty oczywiście uzasadniają zasadność wniesionego środka prawnego. Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec od razu - bez potrzeby głębszej analizy czy przeprowadzenia wnikliwych badań lub dociekań. Innymi słowy, podnoszone uchybienia muszą mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka - już nawet przy pobieżnej lekturze skargi (zob. postanowienia SN: z 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06; z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09; z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18; z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19, z 28 stycznia 2022 r., I CSK 584/22; z 7 czerwca 2023 r., I CSK 742/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1673/23). Podkreślenia wymaga, że przesłanka z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. obejmuje jedynie uchybienia przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, które polegają w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Tymczasem argumentacja skarżącego sprowadza się w istocie do polemiki z oceną prawną dokonaną przez Sąd drugiej instancji oraz prezentowania własnej wykładni art. 483 k.c., odmiennej od tej, którą przyjęły sądy. Sama odmienność zapatrywań co do przepisów prawa materialnego, nie może być utożsamiana z oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację przeprowadził analizę postanowień umownych dotyczących kar umownych i przedstawił motywy, dla których uznał je za skuteczne. Nie sposób uznać, aby wykładnia ta była oczywiście sprzeczna z treścią przepisu lub w sposób rażący ignorowała dorobek judykatury. Podkreślenia wymaga, że postępowanie kasacyjne nie stanowi trzeciej instancji, a jego celem nie jest ponowna weryfikacja prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie zastosowania prawa do ustalonego stanu faktycznego. W konsekwencji należało uznać, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący istnienia przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, a pozostałe przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania również nie zostały powołane, ani uprawdopodobnione. Z powyższych względów, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 w zw. § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Ewa Stefańska (M.T.) [SOP]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę