Art. 33 [Zarzut; podstawy]
§ 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
§ 3. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się. Przepis art. 17a stosuje się.
§ 4. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
§ 5. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się niepóźniej niż:
1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.
NSA uchylił wyrok WSA i postanowienie DIAS w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, uznając zarzut braku wymagalności za uzasadniony i nakazując ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienia organów obu instancji, uznając naruszenie przez nie zasad postępowania administracyjnego przy kwalifikacji pisma skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wskazując na istotne braki w uzasadnieniu organu odwoławczego.
NSA oddalił skargę kasacyjną w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, potwierdzając prawidłowość zastosowania środka zabezpieczającego mimo nieostatecznej decyzji podatkowej.
WSA w Łodzi uchylił postanowienia organów obu instancji dotyczące zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień, umarzając postępowanie w przedmiocie zarzutów z uwagi na ich ponowne wniesienie.
WSA uchylił postanowienie Inspektora Sanitarnego utrzymujące w mocy decyzję o zarzutach w postępowaniu egzekucyjnym, uznając, że odroczenie szczepienia dziecka na podstawie zaświadczenia lekarskiego czyni obowiązek niewymagalnym.
WSA uchylił postanowienie Inspektora Sanitarnego utrzymujące w mocy zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym dotyczące szczepień, uznając, że odroczenie terminu szczepienia z powodu przeciwskazań czyni obowiązek niewymagalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na czynność egzekucyjną dotyczącą zajęcia nadpłaty podatku dochodowego, uznając, że tytuły wykonawcze były wystarczające, a zajęcie zgodne z prawem.
WSA w Krakowie oddalił skargę J. K. i W. K. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy decyzję o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nakazu opróżnienia lokalu, potwierdzając prawidłowość interpretacji przepisów dotyczących wygaśnięcia obowiązku i obowiązków związanych z zagrożeniem bezpieczeństwa.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 33 u.p.e.a.?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AIArt. 33 [Zarzut; podstawy]
§ 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
§ 3. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się. Przepis art. 17a stosuje się.
§ 4. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
§ 5. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się niepóźniej niż:
1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.