Art. 6 KPKodeks pracy

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczącego ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, ponieważ skarżąca nie posiadała interesu prawnego po śmierci ojca, dla którego postępowanie było prowadzone.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, potwierdzając, że żądanie udostępnienia konkretnego, zanonimizowanego dokumentu (uzasadnienia postanowienia) podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie wyłącznie przepisom Kodeksu postępowania karnego dotyczącym dostępu do akt sprawy.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie podlegania ubezpieczeniom społecznym, uznając brak przesłanek do jej rozpoznania.

Sąd Najwyższy odrzucił skargę na przewlekłość postępowania z powodu niespełnienia wymogów formalnych, wskazując na brak precyzyjnego określenia sprawy, której dotyczyła.

Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o skierowaniu podejrzanego na obserwację psychiatryczną, uznając zasadność tej decyzji ze względu na wątpliwości co do jego poczytalności i potrzebę pogłębionej analizy przypadku.

Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego o popełnienie 35 czynów, uznając zażalenie obrońcy za bezzasadne.

Sąd przyznał przedsiębiorcy prawo do zasiłku macierzyńskiego za okres po przysposobieniu dzieci, uznając, że 7-dniowy termin na złożenie wniosku, wynikający z przepisów o urlopie macierzyńskim dla pracowników, nie ma zastosowania do osób prowadzących działalność gospodarczą.

Sąd Rejonowy zasądził od pracodawcy na rzecz pracownika odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu długotrwałej nieobecności chorobowej.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku zasadnej podstawy przedsądu, wskazując na brak zarzutu naruszenia prawa materialnego dotyczącego pracowniczego zatrudnienia.

WSA w Warszawie oddalił skargę na decyzję odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu warszawskiego, uznając, że cel publiczny (ciąg pieszy, centrum) uzasadnia odmowę na podstawie art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami.