Art. 85 KPKodeks pracy

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wznowienie postępowania dotyczący odmowy przyjęcia zażalenia na zarządzenie o braku sprzeczności interesów procesowych, uznając go za niedopuszczalny z mocy ustawy.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku zasadnej podstawy przedsądu, wskazując na brak zarzutu naruszenia prawa materialnego dotyczącego pracowniczego zatrudnienia.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie oddalił odwołania od decyzji ZUS, uznając aneks do umowy o pracę obniżający wymiar czasu pracy i wynagrodzenie za nieważny jako zmierzający do obejścia prawa i sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.

Sąd Okręgowy oddalił apelację pracodawcy, potwierdzając zasadność roszczeń pracownika o zaległe wynagrodzenie, ekwiwalent za urlop i wynagrodzenie za czas choroby.

Sąd ustalił, że umowa na czas określony zawarta na 9 lat była obejściem prawa pracy i powinna być traktowana jako umowa na czas nieokreślony, zasądzając odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie.

Sąd oddalił powództwo spółki o zapłatę za dostarczony towar, uznając, że pozwany skutecznie zapłacił przedstawicielowi handlowemu powódki, mimo że ten nie rozliczył się z pracodawcą.

Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego, ponieważ jedna z kar została już w całości wykonana.

Sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz pracowników zaległe wynagrodzenia i ekwiwalent za urlop, odrzucając część pozwu dotyczącą już zasądzonych należności.

Sąd Rejonowy skazał prezesa fundacji za dopuszczenie pracownic do pracy bez badań lekarskich i nieterminową wypłatę wynagrodzenia, uniewinniając go od pozostałych zarzutów dotyczących zaniżenia wynagrodzenia, braku wypłaty ekwiwalentu za urlop i dodatku za nadgodziny.

Sąd Najwyższy orzekł, że odsetki od wyrównania wynagrodzenia lekarza za dyżury zakładowe przed wyrokiem TK z 1999 r. należą się od wezwania dłużnika do zapłaty określonej kwoty, a pozew bez kwoty nie jest takim wezwaniem.