Art. 249 § 1. Środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów.
§ 3. Przed zastosowaniem środka zapobiegawczego sąd albo prokurator stosujący środek przesłuchuje oskarżonego, chyba że jest to niemożliwe z powodu jego ukrywania się lub jego nieobecności w kraju. Należy dopuścić do udziału w przesłuchaniu ustanowionego obrońcę, jeżeli się stawi; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania nie jest obowiązkowe, chyba że oskarżony o to wnosi, a nie utrudni to przeprowadzenia czynności. O terminie przesłuchania sąd zawiadamia prokuratora.
§ 3a. Jeżeli przesłuchanie podejrzanego przez sąd albo prokuratora nie jest możliwe ze względu na okoliczności wskazane w art. 313 § 1a, określonego w § 3 wymogu przesłuchania oskarżonego nie stosuje się. Do udziału w postępowaniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania wyznacza się obrońcę z urzędu, chyba że podejrzany ma obrońcę. Niestawiennictwo obrońcy należycie zawiadomionego o terminie nie tamuje rozpoznania sprawy.
§ 4. Środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonania kary. Przepis niniejszy stosuje się do tymczasowego aresztowania tylko w razie orzeczenia kary pozbawienia wolności.
§ 5. Prokurator i obrońca mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu dotyczącym przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania oraz rozpoznania zażalenia na zastosowanie lub przedłużenie tego środka zapobiegawczego. Na żądanie oskarżonego, który nie ma obrońcy, wyznacza się do tej czynności obrońcę z urzędu. Zarządzenie może wydać także referendarz sądowy. Niestawiennictwo obrońcy lub prokuratora należycie zawiadomionych o terminie nie tamuje rozpoznania sprawy.
Sąd Najwyższy zmienił postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, wskazując właściwą podstawę prawną (art. 258 § 3 k.p.k. zamiast art. 258 § 2 k.p.k.), uznając je za konieczne ze względu na ryzyko popełnienia kolejnego przestępstwa przez podejrzanego, jednocześnie odrzucając wniosek o zasądzenie kosztów obrony z urzędu.
Sąd Rejonowy w Bełchatowie skazał mężczyznę za oszustwo internetowe, wymierzając mu karę roku pozbawienia wolności i nakazując naprawienie szkody.
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o skierowaniu podejrzanego na obserwację psychiatryczną, uznając zasadność tej decyzji ze względu na wątpliwości co do jego poczytalności i potrzebę pogłębionej analizy przypadku.
Sąd Rejonowy w Suwałkach przedłużył tymczasowe aresztowanie oskarżonemu P.S. z uwagi na obawę matactwa, ryzyko ucieczki oraz surowość zarzucanego czynu.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie o tymczasowym aresztowaniu podejrzanego o znęcanie się i zniszczenie mienia, uznając je za niezbędne do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, uznając je za zasadne mimo argumentów oskarżonego dotyczących zobowiązań alimentacyjnych i możliwości podjęcia pracy.
Sąd Rejonowy skazał obwinionego za trzy kradzieże sklepowe na karę 30 dni aresztu, zwalniając go od kosztów sądowych z uwagi na jego sytuację materialną.
Sąd Rejonowy skazał oskarżonego za kradzież trzech szczoteczek elektrycznych na karę jednego roku pozbawienia wolności, zaliczając okres zatrzymania.
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego M.S., uznając zasadność obaw o utrudnianie postępowania.
Sąd Apelacyjny zmienił postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, eliminując jeden z przepisów z podstawy prawnej, ale utrzymał areszt w mocy.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 249 KPK?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AIArt. 249 § 1. Środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów.
§ 3. Przed zastosowaniem środka zapobiegawczego sąd albo prokurator stosujący środek przesłuchuje oskarżonego, chyba że jest to niemożliwe z powodu jego ukrywania się lub jego nieobecności w kraju. Należy dopuścić do udziału w przesłuchaniu ustanowionego obrońcę, jeżeli się stawi; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania nie jest obowiązkowe, chyba że oskarżony o to wnosi, a nie utrudni to przeprowadzenia czynności. O terminie przesłuchania sąd zawiadamia prokuratora.
§ 3a. Jeżeli przesłuchanie podejrzanego przez sąd albo prokuratora nie jest możliwe ze względu na okoliczności wskazane w art. 313 § 1a, określonego w § 3 wymogu przesłuchania oskarżonego nie stosuje się. Do udziału w postępowaniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania wyznacza się obrońcę z urzędu, chyba że podejrzany ma obrońcę. Niestawiennictwo obrońcy należycie zawiadomionego o terminie nie tamuje rozpoznania sprawy.
§ 4. Środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonania kary. Przepis niniejszy stosuje się do tymczasowego aresztowania tylko w razie orzeczenia kary pozbawienia wolności.
§ 5. Prokurator i obrońca mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu dotyczącym przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania oraz rozpoznania zażalenia na zastosowanie lub przedłużenie tego środka zapobiegawczego. Na żądanie oskarżonego, który nie ma obrońcy, wyznacza się do tej czynności obrońcę z urzędu. Zarządzenie może wydać także referendarz sądowy. Niestawiennictwo obrońcy lub prokuratora należycie zawiadomionych o terminie nie tamuje rozpoznania sprawy.