Art. 36 KPKKodeks postępowania karnego

Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa 36 000 zł zadośćuczynienia na rzecz cudzoziemca za niesłuszne umieszczenie w strzeżonym ośrodku, uznając, że roszczenie nie uległo przedawnieniu.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu skazał oskarżonego za kradzież z włamaniem na karę 2 lat pozbawienia wolności, orzekając obowiązek naprawienia szkody i zaliczając okres tymczasowego aresztowania na poczet kary.

Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Rejonowego w O. o przekazanie sprawy do innego sądu, uznając brak podstaw prawnych i kompetencyjnych do takiej ingerencji.

Sąd Okręgowy uchylił wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu naruszenia procedury i prawa do obrony obwinionego.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek sądu rejonowego o przekazanie sprawy innemu sądowi, uznając, że nie istnieją podstawy do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 37 k.p.k.

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi, uznając go za niedopuszczalny w trybie art. 37 k.p.k.

Sąd Najwyższy przekazał sprawę karną z Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie do Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu ze względu na miejsce zamieszkania większości oskarżonych i świadków.

Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy karnej innemu sądowi równorzędnemu, uznając, że względy ekonomii procesowej nie uzasadniają zastosowania art. 37 k.p.k., a sprawa powinna być najpierw rozważona w trybie art. 36 k.p.k.

Sąd Najwyższy przekazał sprawę o odszkodowanie i zadośćuczynienie do rozpoznania innemu sądowi ze względu na odległość i wiek wnioskodawców.

Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Okręgowego o ponowne przekazanie sprawy karnej do innego sądu, uznając, że względy organizacyjne nie uzasadniają takiej decyzji.