Art. 299 KPKKodeks postępowania karnego

Sąd Najwyższy przekazał sprawę karną do rozpoznania innemu sądowi okręgowemu ze względu na stan zdrowia oskarżonego i konieczność zapewnienia mu możliwości obrony.

Sąd skazał młodocianego oskarżonego F.P. za 354 czyny oszustwa i prania pieniędzy na łączną karę 2 lat pozbawienia wolności, uwzględniając jego młody wiek i problemy wychowawcze.

Sąd Najwyższy oddalił kasacje obrońców skazanych K. K. i O. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi, uznając je za oczywiście bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na czynność złożenia środków pieniężnych do depozytu, uznając sprawę za należącą do właściwości sądów powszechnych.

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, odrzucając apelację prokuratora dotyczącą zmiany kwalifikacji prawnej czynu i zasądzenia surowszej kary.

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok skazujący za pranie brudnych pieniędzy, uznając, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, mimo jego twierdzeń o niewiedzy.

Sąd Okręgowy w Warszawie przedłużył tymczasowe aresztowanie podejrzanemu T.P. o kolejne trzy miesiące, uznając, że nadal istnieją przesłanki uzasadniające stosowanie tego środka zapobiegawczego w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.

Sąd Najwyższy przekazał sprawę oskarżonego A.S. do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie ze względu na stan zdrowia oskarżonego i odległość od pierwotnego sądu.

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, oddalając apelację oskarżyciela posiłkowego domagającego się orzeczenia obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego, powołując się na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące art. 299 ksh i art. 415 kpk.

Sąd Apelacyjny uchylił wyrok uniewinniający oskarżonych od zarzutu prania brudnych pieniędzy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że doprecyzowanie opisu czynu nie narusza zakazu reformationis in peius.