Art. 251 § 1. W postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego należy wymienić osobę, zarzucany jej czyn, jego kwalifikację prawną oraz podstawę prawną zastosowania tego środka.
§ 2. W postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy określić czas jego trwania, a ponadto oznaczyć termin, do którego aresztowanie ma trwać. Obowiązek każdorazowego oznaczenia terminu stosowania tymczasowego aresztowania trwa do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W przedmiocie tymczasowego aresztowania po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie orzeka sąd, który wydał to orzeczenie, a w razie przekazania sprawy do drugiej instancji - sąd odwoławczy.
§ 3. Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, wykazanie okoliczności wskazujących na istnienie zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania lub możliwości popełnienia przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa w razie niezastosowania środka zapobiegawczego oraz określonej podstawy jego zastosowania i potrzeby zastosowania danego środka. W wypadku tymczasowego aresztowania należy ponadto wyjaśnić, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka zapobiegawczego.
§ 4. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania doręcza się oskarżonemu. Postanowienie o zastosowaniu innego środka zapobiegawczego doręcza się oskarżonemu, jeżeli nie był obecny przy ogłoszeniu tego postanowienia.
Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania odwołanie prokurator A. K. od postanowienia o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych, uznając sprawę za bezprzedmiotową z uwagi na upływ terminu zawieszenia i wydanie kolejnego postanowienia w tym zakresie.
Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania odwołanie prokurator A. K. od postanowienia o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych, uznając sprawę za bezprzedmiotową z uwagi na upływ terminu zawieszenia.
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych prokuratora A. K., uznając, że istnieją uzasadnione podstawy do dalszego odsunięcia jej od obowiązków.
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego M.S., uznając zasadność obaw o utrudnianie postępowania.
Sąd Apelacyjny zmienił postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, eliminując jeden z przepisów z podstawy prawnej, ale utrzymał areszt w mocy.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego, uznając zasadność obaw o ukrycie się lub matactwo procesowe w świetle zebranego obszernego materiału dowodowego.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, uznając, że nadal istnieją podstawy do jego stosowania.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego M.S., uznając, że nadal istnieją podstawy do stosowania tego środka zapobiegawczego.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, uznając zażalenie obrońcy za bezzasadne.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 251 KPK?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AIArt. 251 § 1. W postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego należy wymienić osobę, zarzucany jej czyn, jego kwalifikację prawną oraz podstawę prawną zastosowania tego środka.
§ 2. W postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy określić czas jego trwania, a ponadto oznaczyć termin, do którego aresztowanie ma trwać. Obowiązek każdorazowego oznaczenia terminu stosowania tymczasowego aresztowania trwa do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W przedmiocie tymczasowego aresztowania po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie orzeka sąd, który wydał to orzeczenie, a w razie przekazania sprawy do drugiej instancji - sąd odwoławczy.
§ 3. Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, wykazanie okoliczności wskazujących na istnienie zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania lub możliwości popełnienia przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa w razie niezastosowania środka zapobiegawczego oraz określonej podstawy jego zastosowania i potrzeby zastosowania danego środka. W wypadku tymczasowego aresztowania należy ponadto wyjaśnić, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka zapobiegawczego.
§ 4. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania doręcza się oskarżonemu. Postanowienie o zastosowaniu innego środka zapobiegawczego doręcza się oskarżonemu, jeżeli nie był obecny przy ogłoszeniu tego postanowienia.