Sąd zasądził od pozwanego na rzecz UFG kwotę 14.000 zł zadośćuczynienia, oddalając roszczenie o zwrot kosztów procesowych, ale rozłożył zasądzoną kwotę na raty ze względu na trudną sytuację materialną pozwanego.
Sąd zwrócił pozew z powodu niezachowania wymogów formalnych, polegających na podaniu nieistniejącego adresu pozwanych.
Sąd Najwyższy zwrócił skargi kasacyjne do Sądu Apelacyjnego w celu doręczenia odpisów stowarzyszeniu, które nie było stroną w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych, uznając, że organy podatkowe nie uwzględniły przepisów dotyczących odpowiedzialności spadkobiercy dziedziczącego z dobrodziejstwem inwentarza i kolejności zaspokajania wierzycieli.
Sąd Okręgowy oddalił apelację ubezpieczyciela, potwierdzając zasadność zasądzenia odszkodowania w kwocie brutto za naprawę pojazdu, niezależnie od potencjalnych rabatów czy faktycznie poniesionych kosztów.
Sąd umorzył postępowanie, ponieważ powód nie wykazał skutecznie, że pozwana zamieszkuje pod wskazanym adresem, a wniosek o podjęcie postępowania nie został złożony w ustawowym terminie.
Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego przewoźnika, utrzymując w mocy wyrok Sądu Rejonowego zasądzający odszkodowanie za opóźnienie autobusu komunikacji miejskiej.
Sąd Okręgowy oddalił zażalenie uczestnika postępowania na postanowienie o odtworzeniu akt sprawy, uznając je za zasadne.
Sąd Okręgowy częściowo zmienił wyrok sądu rejonowego, zasądzając od spółdzielni na rzecz powoda jedynie 30 zł z odsetkami, uznając pozostałą część roszczenia za przedawnioną lub niezasadną.
Sąd Okręgowy zmienił wyrok sądu rejonowego, rozkładając zasądzoną kwotę na 24 raty, uwzględniając trudną sytuację finansową pozwanego.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 62 KPC?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AI