Art. 48_1 KPCKodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy odmówił wyznaczenia innego sądu do rozpoznania wniosków o wyłączenie sędziów, wskazując na brak uzasadnienia wniosku sądu apelacyjnego i niewłaściwe zastosowanie przepisów proceduralnych.

Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, uznając brak podstaw prawnych do wyznaczenia innego sądu.

Sąd Najwyższy wyznaczył Sąd Apelacyjny w Gdańsku do rozpoznania sprawy o zapłatę i ustalenie, przekazując ją z Sądu Apelacyjnego w Białymstoku.

Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy do innego sądu, uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 44¹ k.p.c., a właściwy jest tryb wyłączenia sędziego.

Sąd Najwyższy odmówił wyznaczenia innego sądu równorzędnego do rozpoznania sprawy, uznając, że wyłączenie sędziego z mocy ustawy nie zawsze skutkuje wyłączeniem całego sądu.

Sąd Najwyższy zwrócił akta Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie, uznając, że wniosek o wyznaczenie innego sądu równorzędnego nie spełniał wymogów formalnych i merytorycznych.

Sąd Najwyższy odmówił przekazania sprawy do innego sądu, uznając, że właściwy jest art. 48¹ k.p.c. dotyczący wyłączenia sędziego, a nie art. 44¹ k.p.c. o przekazaniu sprawy ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego, uznając, że dotyczy on kwestionowania legalności powołania sędziego, a nie jego bezstronności w konkretnej sprawie.

Sąd Najwyższy przekazał wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie do rozpoznania temu sądowi, uznając wniosek za abstrakcyjny i hipotetyczny.

Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku z powodu braku uzasadnienia wniosku o wyznaczenie innego sądu do rozpoznania sprawy, podkreślając, że art. 48(1) k.p.c. nie może być nadużywany.