Art. 41 KPCKodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy odmówił wyznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej z powodu braku uzasadnienia wniosku sądu niższej instancji.

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej, uznając, że właściwość można ustalić na podstawie miejsca zamieszkania powódki.

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej z powodu braku uzasadnienia wniosku przez sąd niższej instancji.

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego w sprawie rozwodowej, wskazując na wyłączną właściwość Sądu Okręgowego w Koszalinie z uwagi na miejsce zamieszkania powoda.

Sąd Najwyższy wyłączył sędziego P.K. od rozpoznania wniosku o wyłączenie innych sędziów, powołując się na naruszenie standardów niezawisłości i bezstronności wynikające z procedury powołania.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wyłączenie sędziego, uznając, że zarzuty dotyczące wadliwości procedury powołania sędziego nie stanowią podstawy do jego wyłączenia na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego, uznając go za niedopuszczalny z mocy ustawy z uwagi na jego systemowy charakter i powiązanie z okolicznościami powołania sędziego.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o wyłączenie sędziów od orzekania w sprawie ze skargi nadzwyczajnej, uznając go za bezzasadny i stanowiący nadużycie prawa procesowego.

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej, wskazując, że właściwość miejscową można ustalić na podstawie miejsca zamieszkania pozwanego w Polsce.

Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie z powodu braku uzasadnienia wniosku o oznaczenie sądu właściwego.