Art. 41 KPCKodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej z powodu braku uzasadnienia wystąpienia sądu niższej instancji.

Sąd Najwyższy wyłączył sędziego P.K. od rozpoznania wniosku o wyłączenie innych sędziów, powołując się na naruszenie standardów niezawisłości i bezstronności wynikające z procedury powołania.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wyłączenie sędziego, uznając, że zarzuty dotyczące wadliwości procedury powołania sędziego nie stanowią podstawy do jego wyłączenia na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziego, uznając go za niedopuszczalny z mocy ustawy z uwagi na jego systemowy charakter i powiązanie z okolicznościami powołania sędziego.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o wyłączenie sędziów od orzekania w sprawie ze skargi nadzwyczajnej, uznając go za bezzasadny i stanowiący nadużycie prawa procesowego.

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej, wskazując, że właściwość miejscową można ustalić na podstawie miejsca zamieszkania pozwanego w Polsce.

Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie z powodu braku uzasadnienia wniosku o oznaczenie sądu właściwego.

Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Okręgowemu w Białymstoku z powodu braku uzasadnienia wniosku o wyznaczenie sądu właściwego miejscowo.

Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy z powodu braków formalnych we wniosku o oznaczenie sądu właściwego, w tym błędnego oznaczenia pozwanego i braku uzasadnienia.

Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej, uznając, że sąd niższej instancji nie zbadał wystarczająco przesłanek ustalenia właściwości miejscowej.