V KK 320/24

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanych A.P. i S.S. o wyłączenie sędziego SN Z.K. od udziału w sprawie kasacyjnej sygn. akt V KK 320/24. Obrońca argumentował, że status sędziego Z.K. uzyskany w następstwie udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. prowadziłby do naruszenia standardu z art. 6 ust. 1 EKPC, standardu konstytucyjnego, a także do uznania sądu za nienależycie obsadzony (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.). Sąd Najwyższy postanowił pozostawić wniosek obrońcy bez rozpoznania, uznając go za niedopuszczalny z mocy ustawy. Uzasadnienie opiera się na stwierdzeniu, że zasadnicza część przedstawionych przez wnioskodawcę argumentów nie mogła zostać rozpoznana w trybie art. 41 § 1 k.p.k. Sąd wskazał, że art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym stanowi lex specialis wobec art. 41 § 1 k.p.k. w zakresie badania wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego, uwzględniając okoliczności jego powołania. Podkreślono, że taka regulacja jest późniejsza i ma skutek derogujący. Przywołano wyrok Trybunału Konstytucyjnego P 22/19, który uznał przepisy k.p.k. za niezgodne z Konstytucją w zakresie dopuszczania rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania przez Prezydenta RP na wniosek KRS. Sąd zaznaczył, że art. 29 § 5 uSN wprowadza wyjątkową możliwość oceny wpływu okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego, ale obwarował ją wymogami formalnymi i gwarancjami ochrony sędziego. Konieczne jest wykazanie, że wątpliwości dotyczące powołania sędziego mogą prowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności w danej sprawie, a zarzuty nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego. Ponieważ wnioskodawca oparł się na argumentach systemowych związanych z powołaniem sędziego i nie wykazał konkretnych wątpliwości w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, wniosek uznano za niedopuszczalny.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający