III CO 571/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał sprawę z powództwa D. Ł. przeciwko M. Ł. o rozwód, w której Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wystąpił o oznaczenie sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy z powodu dwóch głównych wad formalnych. Po pierwsze, stwierdzono błędne oznaczenie pozwanego w postanowieniu Sądu Okręgowego i w jego odezwie do Sądu Najwyższego – w pozwie wskazano M. P., natomiast w postanowieniu i odezwie M. Ł. Sąd Najwyższy uznał, że ta wada nie może być usunięta przez Sąd Najwyższy i wymaga korekty przez sąd okręgowy. Po drugie, Sąd Najwyższy wskazał, że wystąpienie o oznaczenie sądu właściwego na podstawie art. 45 § 1 k.p.c. jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie można ustalić właściwości miejscowej na podstawie przepisów szczególnych (w tym przypadku art. 41 k.p.c. dla spraw o rozwód). Sąd Okręgowy nie przedstawił jednak w uzasadnieniu postanowienia żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 45 k.p.c., ograniczając się jedynie do sentencji. Brak uzasadnienia uniemożliwił Sądowi Najwyższemu merytoryczną ocenę wniosku. Sąd Najwyższy podkreślił, że ustalenie właściwości miejscowej w sprawach o rozwód powinno być dokonywane w oparciu o art. 41 k.p.c., a dopiero w sytuacji niemożności ustalenia właściwości na tej podstawie, można rozważać art. 45 k.p.c. Zwrócenie akt miało na celu umożliwienie Sądowi Okręgowemu poprawy błędów formalnych i uzupełnienia uzasadnienia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający