Art. 406 KPCKodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy zawiesił postępowanie w sprawie o zobowiązanie i zapłatę do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE pytań prejudycjalnych.

Sąd Okręgowy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej kwoty 10 406,32 zł, odrzucając pozew z powodu powagi rzeczy osądzonej, a w pozostałej części oddalił apelację.

Sąd Najwyższy przekazał skargę o wznowienie postępowania Sądowi Apelacyjnemu, wskazując, że to sąd drugiej instancji, a nie Sąd Najwyższy, jest właściwy do rozpoznania takiej skargi.

Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania, ponieważ wyrok, którego wznowienia domagano się, został uchylony przez Sąd Najwyższy, a następnie strona cofnęła skargę.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, uznając ją za wniesioną w terminie, mimo błędnego oznaczenia sądu przez osobę nieprofesjonalną.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, uznając, że skarżący powinien zostać wezwany do uzupełnienia braków formalnych, a nie od razu pozbawiony możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy.

Sąd Najwyższy oddalił zażalenie powoda na odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, uznając, że sąd apelacyjny prawidłowo ocenił brak podstaw do wznowienia i nie naruszył przepisów proceduralnych.

Sąd Okręgowy oddalił zażalenie wierzyciela na postanowienie Sądu Rejonowego, utrzymując w mocy decyzję o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, które nie zostały pokryte z wyegzekwowanych kwot.

Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanej, utrzymując w mocy wyrok Sądu Rejonowego zasądzający należność czynszową, odrzucając wniosek o rozłożenie długu na raty ze względu na brak szczególnie uzasadnionego przypadku i interesu powoda.

Sąd Okręgowy odrzucił skargę o wznowienie postępowania z powodu braków formalnych i braku wskazania ustawowej podstawy wznowienia.