Art. 199 KPAKodeks postępowania administracyjnego

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Wójta Gminy S. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku o zasiłek okresowy i celowy dla osoby bezdomnej, opierając się na ostatnim miejscu zameldowania na pobyt stały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na uchwałę Rady Miejskiej dotyczącą rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza, uznając ją za niedopuszczalną z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

NSA uchylił wyrok WSA, uznając, że błędnie zastosowano przepisy KPA dotyczące wymiaru kar pieniężnych, podczas gdy ustawa o odpadach zawierała własne regulacje w tym zakresie.

WSA uchylił decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku, uznając, że organ powinien był zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd cywilny kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

NSA oddalił skargę kasacyjną spółki, uznając, że odrzucenie pozwu przez sąd powszechny z powodu błędnego oznaczenia strony pozwanej nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do złożenia kolejnego wniosku o ustalenie nieuzasadnionej aktualizacji opłaty rocznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę pracownika ochrony na decyzję o skreśleniu go z listy z powodu wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo umyślne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nałożeniu kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez zezwolenia, uznając, że uzasadnienie wysokości kary było wadliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę spółki na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego, uznając, że brak wymaganych pomiarów ścieków jest równoznaczny z przekroczeniem norm.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nałożeniu kary pieniężnej za zbieranie odpadów bez zezwolenia, wskazując na błędy w ocenie przesłanek wymiaru kary i możliwości odstąpienia od jej nałożenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu wadliwego uzasadnienia wyroku WSA, który nie zbadał wystarczająco podstaw odpowiedzialności skarżącego.