Art. 114a [Zasada wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych]
§ 1. Wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.
§ 2. W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, w sprawach:
1) stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego,
2) zatarcia skazania
- stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przepisu art. 108 nie stosuje się.
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.
Sąd Okręgowy uchylił wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych przy wydawaniu wyroku skazującego w trybie konsensualnym.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok skazujący za jazdę pod wpływem alkoholu z powodu nierozważenia zatarcia zagranicznego skazania i nieustalenia własności pojazdu podlegającego przepadkowi.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego i sądu rejonowego w części dotyczącej siedmiu czynów przypisanych oskarżonemu, umarzając postępowanie z powodu zasady ne bis in idem, gdyż oskarżony został już prawomocnie skazany za te same czyny we Włoszech.
Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego G.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach, uznając ją za oczywiście bezzasadną.
Sąd Rejonowy w Giżycku skazał mężczyznę za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu, orzekając grzywnę, zakaz prowadzenia pojazdów i świadczenie pieniężne.
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, odrzucając apelację prokuratora dotyczącą zmiany kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego o jazdę pod wpływem alkoholu, ze względu na niewystarczające informacje o zagranicznym skazaniu.
Sąd Okręgowy uchylił wyrok Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych przy wydawaniu wyroku w trybie konsensualnym.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego, który błędnie uznał, że doszło do zatarcia skazania za granicą, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy wstrzymał wykonanie wyroku skazującego z powodu prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji dotyczącej pominięcia przez sąd odwoławczy zmiany przepisów o zatarciu skazania.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok skazujący za groźbę karalną i dwa rozboje z powodu nieprawidłowego uwzględnienia wcześniejszej karalności oskarżonego z zagranicy.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 114a KK?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AIArt. 114a [Zasada wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych]
§ 1. Wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.
§ 2. W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, w sprawach:
1) stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego,
2) zatarcia skazania
- stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przepisu art. 108 nie stosuje się.
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.