Art. 293 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

WSA uchylił postanowienie organu odwoławczego odmawiające wydania zaświadczenia o ujęciu faktur przez kontrahenta, uznając błędną wykładnię przepisów o tajemnicy skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę Koła Łowieckiego A na decyzję Nadleśniczego w sprawie odszkodowania za szkody łowieckie, uznając sprawę za należącą do właściwości sądu cywilnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego ujęcie przez kontrahenta faktury VAT w deklaracji podatkowej, uznając, że takie informacje są objęte tajemnicą skarbową, a prawo do ich ujawnienia nie wynika z przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie organu podatkowego odmawiające wydania zaświadczenia o ujęciu faktury VAT w rejestrach kontrahenta, uznając, że odmowa narusza prawo i cel przepisów o udostępnianiu informacji.

NSA oddalił skargę kasacyjną spółki domagającej się uchylenia decyzji o wymierzeniu opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez wymaganej instrukcji.

WSA we Wrocławiu oddalił skargę na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w postaci zanonimizowanej decyzji podatkowej, uznając ją za objętą tajemnicą skarbową.

WSA w Szczecinie oddalił skargę spółki na odmowę udostępnienia informacji podatkowej dotyczącej ujęcia faktury w kosztach przez kontrahenta, uznając, że takie informacje nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 293 § 3 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w sprawie odmowy udostępnienia ugody dotyczącej spłaty nienależnie pobranego podatku od nieruchomości, uznając ją za objętą tajemnicą skarbową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji o wysokości podatku od nieruchomości zapłaconego przez spółkę, uznając, że dane te są objęte tajemnicą skarbową.

Sąd Najwyższy odrzucił część skargi kasacyjnej banku dotyczącą prawa zatrzymania, a pozostałą część oddalił, potwierdzając abuzywność klauzul waloryzacyjnych w umowie kredytu denominowanego i jej nieważność.