III KK 18/26· Sąd Najwyższy· 2026-03-11
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego, który obniżył karę grzywny poniżej ustawowej dolnej granicy, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Art. 94 Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów
Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów
Art. 94
Art. 94 [Zgłaszający zamiar koncentracji]
1. Stroną postępowania jest każdy, kto zgłasza, zgodnie z ust. 2, zamiar koncentracji.
2. Zgłoszenia zamiaru koncentracji dokonują:
1) wspólnie łączący się przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1;
2) przedsiębiorca przejmujący kontrolę - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2;
3) wspólnie wszyscy przedsiębiorcy biorący udział w utworzeniu wspólnego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3;
4) przedsiębiorca nabywający część mienia innego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 4.
3. W przypadku gdy koncentracji dokonuje przedsiębiorca dominujący za pośrednictwem co najmniej dwóch przedsiębiorców zależnych, zgłoszenia zamiaru tej koncentracji dokonuje przedsiębiorca dominujący.
4. Od wniosków o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji przedsiębiorcy uiszczają opłaty. Jeżeli wraz ze złożonym wnioskiem nie zostanie uiszczona opłata, Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuiszczenie opłaty spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
4a. Opłaty, o których mowa w ust. 4, nie podlegają zwrotowi w przypadku zwrotu wniosku o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji lub umorzenia postępowania.
5. Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
6. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie zamiaru koncentracji, w tym wykaz informacji i dokumentów, które powinno ono zawierać, uwzględniając specyfikę działalności prowadzonej przez różne rodzaje przedsiębiorców, w szczególności przez instytucje finansowe;
2) wysokość opłat, o których mowa w ust. 4, oraz tryb ich uiszczania, mając na uwadze, aby nie stanowiły one bariery dla przedsiębiorców w zakresie dokonywania koncentracji.
Orzeczenia powołujące art. 94 (2808 orzeczeń)
II SA/Ol 726/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie· 2026-02-26
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził niezgodność z prawem uchwały Rady Miejskiej w Piszu dotyczącej powołania Społecznej Komisji Mieszkaniowej i jej regulaminu pracy, ze względu na przekroczenie upoważnienia ustawowego przez radę gminy.
II SA/Ke 587/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach· 2026-02-25
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Ćmielowie w sprawie regulaminu przyznawania stypendiów uczniom, uznając, że ograniczenie prawa do ubiegania się o stypendium tylko do uczniów klas IV-VIII narusza prawo.
IV KK 62/26· Sąd Najwyższy· 2026-02-24
Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego i uniewinnił obwinionego od zarzutu prowadzenia pojazdu bez uprawnień, stwierdzając, że w momencie zdarzenia posiadał on ważne prawo jazdy.
V KK 566/25· Sąd Najwyższy· 2026-02-20
Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego i uniewinnił obwinionego od zarzutu kierowania pojazdem bez uprawnień, uznając, że ważność prawa jazdy została przedłużona na mocy przepisów COVID-owych.
III OSK 798/24· Naczelny Sąd Administracyjny· 2026-02-03
NSA oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy, potwierdzając, że uchwała ustalająca diety dla sołtysów jest aktem prawa miejscowego i jej brak publikacji w dzienniku urzędowym skutkuje nieważnością.
II SA/Ol 723/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie· 2026-01-27
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Piszu dotyczącej zasad obciążania nieruchomości, uznając, że narusza ona kompetencje organu wykonawczego gminy.
II SA/Ke 597/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach· 2026-01-21
WSA w Kielcach stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Działoszycach w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi z powodu istotnych naruszeń przepisów dotyczących finansowania programu.
IV KK 522/25· Sąd Najwyższy· 2026-01-21
Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego i uniewinnił obwinioną od zarzucanego wykroczenia, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania.
V KK 533/25· Sąd Najwyższy· 2026-01-20
Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy w części dotyczącej braku orzeczenia o obligatoryjnym zakazie prowadzenia pojazdów i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Potrzebujesz pogłębionej analizy orzecznictwa do art. 94 ?
Wypróbuj Lexedit Research