Art. 253 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację banku, utrzymując w mocy wyrok Sądu Okręgowego stwierdzający nieważność umowy kredytu budowlano-hipotecznego z powodu abuzywnych klauzul indeksacyjnych.

Sąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawcy, utrzymując w mocy postanowienie Sądu Rejonowego odmawiające wpisu prawa użytkowania części nieruchomości do księgi wieczystej, ze względu na wieczystoksięgowy model nieruchomości jako całości.

WSA w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora IAS w Gdańsku, uznając, że wniosek o zmianę decyzji zabezpieczającej, która wygasła, nie był bezprzedmiotowy, a organ błędnie umorzył postępowanie.

NSA oddalił skargę kasacyjną organu, potwierdzając, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie jest decyzją ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 253b Ordynacji podatkowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną organu, potwierdzając, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie jest decyzją ustalającą jego wysokość i nie podlega wyłączeniu z art. 253b Ordynacji podatkowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną spółki w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, uznając, że tryb art. 253 Ordynacji podatkowej nie służy weryfikacji wad decyzji ostatecznej, a interes publiczny przemawia za utrzymaniem zabezpieczenia.

Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego T.P. od wyroku utrzymującego w mocy wyrok skazujący za czyny kwalifikowane jako zbrodnie komunistyczne, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

NSA oddalił skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej możliwości uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, uznając, że decyzja uchylająca poprzednią decyzję i umarzająca postępowanie z powodu przedawnienia nie podlega tym przepisom.

WSA w Poznaniu uchylił postanowienia organów podatkowych odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej dodatkowego zobowiązania VAT, uznając, że nie podlega ono wyłączeniu z art. 253b Ordynacji podatkowej.

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że bułgarski przepis o zadośćuczynieniu za szkodę niemajątkową na zasadzie słuszności nie może być uznany za przepis wymuszający swoje zastosowanie, chyba że spełnione są ścisłe kryteria dotyczące związku z państwem sądu i ochrony istotnego interesu publicznego.