Art. 236 KPKKodeks postępowania karnego

Sąd Najwyższy utrzymał w mocy uchwałę odmawiającą zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, uznając brak wystarczających dowodów na popełnienie przez niego przestępstwa.

Sąd Najwyższy uchylił zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia i wznowił postępowanie, przekazując sprawę żądania wydania rzeczy do rozpoznania sądowi powszechnemu, uznając, że sąd dyscyplinarny nie jest właściwy do rozstrzygania o prawach osób trzecich.

Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie, w której został prawomocnie uniewinniony.

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok uniewinniający oskarżoną od zarzutu oszustwa, uznając apelację oskarżyciela subsydiarnego za bezzasadną.

Sąd Rejonowy w Wałbrzychu połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec P.W.(1) w trzech wcześniejszych wyrokach, wymierzając karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie umarzając postępowanie w części dotyczącej pozostałych wyroków.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu okręgowego o niewłaściwości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że zażalenie na postanowienie prokuratora dotyczące dowodów rzeczowych po zakończeniu postępowania przygotowawczego rozpoznaje sąd, a nie prokurator nadrzędny.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie o umorzeniu postępowania, wskazując na rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym.

Sąd oddalił wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne wykonanie kary pozbawienia wolności, ponieważ nie doszło do wznowienia postępowania.