Art. 398_15 KPCKodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy zwrócił skargę kasacyjną z powodu niedoręczenia jej odpisów pozwanym.

Sąd Najwyższy umorzył postępowanie w sprawie o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy rozwodowej z uwagi na cofnięcie pozwu przez powoda.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego, uznając je za błędnie oparte na art. 386 § 4 k.p.c., ponieważ sąd drugiej instancji nie powinien był przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania, gdy sąd pierwszej instancji rozpoznał istotę sporu.

Sąd Najwyższy oddalił wnioski o uzupełnienie postanowienia w sprawie, w której uchylono postanowienie o odrzuceniu pozwu, uznając przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania za zbędne.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu błędów proceduralnych lub merytorycznych.

Sąd Najwyższy zwrócił skargę kasacyjną do sądu niższej instancji z powodu wadliwości doręczenia odpisów skargi uczestniczce postępowania, mimo istnienia pełnomocnictwa.

Sąd Najwyższy przedstawia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności przepisu KPC o zwrocie świadczeń po uchyleniu wyroku z Konstytucją, w kontekście prawa do zaskarżenia i dwuinstancyjności postępowania.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu okręgowego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, uznając błędy formalne za nieproporcjonalne do skutków.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Okręgowego, uznając, że nie było podstaw do uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji na podstawie art. 386 § 4 k.p.c., gdyż sąd ten rozpoznał istotę sprawy.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego, uznając, że sąd pierwszej instancji rozpoznał istotę sprawy, mimo konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego.