Art. 99 Ustawa o podatku akcyzowym

Ustawa o podatku akcyzowym

Art. 99

Art. 99 1. Produkcją wyrobów tytoniowych w rozumieniu ustawy jest ich wytwarzanie, przetwarzanie, a także pakowanie. 1a. Produkcją papierosów jest również ich wytwarzanie, także przez konsumenta, przy użyciu maszyny do wytwarzania papierosów. 1b. Za produkcję papierosów nie uznaje się wytwarzania papierosów przez konsumenta ręcznie domowym sposobem w gospodarstwach domowych. 2. Stawki akcyzy na wyroby tytoniowe wynoszą: 1) na papierosy, z zastrzeżeniem ust. 10 - 476,10 zł za każde 1000 sztuk i 32,05% maksymalnej ceny detalicznej; 2) na tytoń do palenia, z zastrzeżeniem ust. 10 - 412,58 zł za każdy kilogram i 32,05% maksymalnej ceny detalicznej; 3) na cygara i cygaretki - 903,90 zł za każdy kilogram. 3. Na papierosy i tytoń do palenia nieobjęte obowiązkiem oznaczania znakami akcyzy i nieoznaczone maksymalną ceną detaliczną stawki akcyzy wynoszą: 1) na papierosy - 789,77 zł za każde 1000 sztuk; 2) na tytoń do palenia - 668,06 zł za każdy kilogram. 4. Minimalna stawka akcyzy na papierosy i tytoń do palenia wynosi odpowiednio 105% w przypadku papierosów i 100% w przypadku tytoniu do palenia, całkowitej kwoty akcyzy, naliczonej od ceny równej średniej ważonej detalicznej cenie sprzedaży odpowiednio papierosów i tytoniu do palenia. 5. (uchylony) 5a. Średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży papierosów albo średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży tytoniu do palenia stanowi iloraz całkowitej wartości odpowiednio wszystkich papierosów albo tytoniu do palenia, znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, i odpowiednio liczby tych papierosów albo ilości tytoniu do palenia. 5b. Całkowitą wartość, o której mowa w ust. 5a, oblicza się w oparciu o detaliczne ceny sprzedaży obejmujące wszystkie podatki. 5c. Średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży papierosów oraz średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży tytoniu do palenia oblicza się na podstawie danych z roku poprzedzającego rok kalendarzowy, na który te średnie ważone detaliczne ceny sprzedaży są obliczane. 5d. Na potrzeby ustalenia minimalnej stawki akcyzy na papierosy i tytoń do palenia stosuje się średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży odpowiednio papierosów i tytoniu do palenia obliczaną na podstawie danych za pierwszych 10 miesięcy roku poprzedzającego rok kalendarzowy, na który średnia ważona detaliczna cena sprzedaży odpowiednio papierosów i tytoniu do palenia jest obliczana. 6. Za maksymalną cenę detaliczną przyjmuje się cenę wyznaczoną i wydrukowaną przez producenta, importera lub podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego na opakowaniu jednostkowym papierosów lub tytoniu do palenia, z zastrzeżeniem ust. 9. 7. Producent, importer lub podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego papierosów lub tytoniu do palenia, przeznaczonych do sprzedaży na terytorium kraju, jest obowiązany wyznaczyć i wydrukować maksymalną cenę detaliczną na opakowaniu jednostkowym tych wyrobów. 8. W przypadku importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego papierosów lub tytoniu do palenia znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, w opakowaniach jednostkowych nieoznaczonych maksymalną ceną detaliczną, stosuje się odpowiednio stawki akcyzy w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 i 2, przy czym za maksymalną cenę detaliczną przyjmuje się trzykrotną wartość średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży papierosów, o której mowa w ust. 5d, przeliczonej na jednostkę 1000 sztuk dla papierosów, a dla tytoniu do palenia, przyjmując założenie, że jednostka 1000 sztuk papierosów odpowiada 1 kilogramowi tytoniu do palenia. 9. W przypadku: 1) nabycia lub posiadania papierosów lub tytoniu do palenia znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, w opakowaniach jednostkowych nieoznaczonych albo oznaczonych maksymalną ceną detaliczną, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony, 2) produkcji, o której mowa w art. 99 ust. 1a, niezgodnej z art. 47 - stosuje się odpowiednio stawki akcyzy w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 i 2, przy czym za maksymalną cenę detaliczną przyjmuje się trzykrotną wartość średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży papierosów, o której mowa w ust. 5d, przeliczonej na jednostkę 1000 sztuk dla papierosów, a dla tytoniu do palenia, przyjmując założenie, że jednostka 1000 sztuk papierosów odpowiada 1 kilogramowi tytoniu do palenia. 10. W przypadku, o którym mowa w art. 8 ust. 5, stosuje się stawkę akcyzy w wysokości 70% maksymalnej ceny detalicznej wydrukowanej na opakowaniu jednostkowym. 11. Producent, importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego papierosów lub tytoniu do palenia są obowiązani do sporządzania i przekazywania ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych informacji o liczbie znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy papierosów poszczególnych marek i ilości tytoniu do palenia oznaczonych maksymalną ceną detaliczną w okresie: 1) pierwszych 10 miesięcy roku kalendarzowego, 2) roku kalendarzowego - poprzedzających rok kalendarzowy, na który są obliczane średnie ważone detaliczne ceny sprzedaży. 12. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, termin, formę przekazywania oraz zakres informacji, o których mowa w ust. 11, uwzględniając potrzebę ustalenia średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży papierosów oraz średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży tytoniu do palenia. 13. (uchylony) 14. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży papierosów oraz średnią ważoną detaliczną cenę sprzedaży tytoniu do palenia, najpóźniej do dnia 1 marca danego roku kalendarzowego, na podstawie danych, o których mowa w ust. 11 pkt 2.

Powiązane przepisy

Art. 99 odwołuje się do:

Powołują się na art. 99:

Orzeczenia powołujące art. 99 (1000 orzeczeń)

III KB 67/26· Sąd Najwyższy· 2026-05-19

Sąd Najwyższy odrzucił wniosek o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego, uznając go za niespełniający wymogów formalnych i merytorycznych.

I KB 66/26· Sąd Najwyższy· 2026-04-30

Sąd Najwyższy odrzucił wniosek o zbadanie niezawisłości i bezstronności sędziego z powodu braku reprezentacji adwokata lub radcy prawnego.

I CSK 1567/25· Sąd Najwyższy· 2026-04-23

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku w sprawie dotyczącej abuzywnych klauzul w umowie kredytu frankowego, uznając, że kwestie te zostały już ugruntowane w orzecznictwie.

III KK 81/26· Sąd Najwyższy· 2026-04-01

Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, polegającego na prowadzeniu postępowania w sprawie, która już wcześniej została prawomocnie zakończona.

C-593/25· Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej· 2026-03-25

Trybunał orzekł, że polska praktyka sądowa uzależniająca zwrot nienależnie pobranego podatku akcyzowego od energii elektrycznej od wykazania uszczerbku majątkowego przez podatnika jest zgodna z prawem UE, pod warunkiem że uszczerbek ten obejmuje stratę wynikającą ze spadku sprzedaży.

VIII K 889/24· Sąd Rejonowy w Toruniu· 2026-03-24

Sąd Rejonowy w Toruniu skazał P. M. za oszustwa internetowe na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i nakazał naprawienie szkody.

I CSK 3315/25· Sąd Najwyższy· 2026-03-20

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki wskazujące na istnienie istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie.

C-439/25· Trybunał Sprawiedliwości· 2026-01-27

Trybunał orzekł, że przepisy UE dotyczące sieci transportowych i bezpieczeństwa parkingów nie stoją na przeszkodzie zakazowi budowy stref obsługi podróżnych na gruntach prywatnych, a art. 56 TFUE nie ma zastosowania do sytuacji czysto wewnętrznych.

XIV C 356/20· Sąd Okręgowy w Poznaniu· 2026-01-14

Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił powództwo banku o zapłatę odsetek od kapitału kredytu, uznając, że pozwani nie popadli w opóźnienie z uwagi na kwestionowanie przez bank ważności umowy w innym postępowaniu.

I C 68/25· Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku· 2026-01-12

Sąd oddalił powództwo o zwrot subwencji finansowej, uznając, że pozwana nie złożyła nieprawdziwych oświadczeń przy jej przyznawaniu, a późniejsza korekta deklaracji podatkowej nie stanowiła podstawy do żądania zwrotu.

Potrzebujesz analizy prawnej do art. 99 ?

Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.

Zapytaj Asystenta AI