Art. 119 Prawo o ruchu drogowym

Prawo o ruchu drogowym

Art. 119

Art. 119 1. Ośrodek prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na zasadach określonych w niniejszej ustawie. 2. Przychodami ośrodka są: 1) wpływy z wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1; 2) wpływy z wykonywania innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego; 3) wpływy z działalności, o której mowa w art. 117 ust. 3. 2a. Przychodem ośrodka może być dotacja podmiotowa albo celowa, udzielana z budżetu województwa, na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1 i 2, niebędących działalnością gospodarczą. 2b. Dotacje, o których mowa w ust. 2a, dla ośrodka nie mogą przekroczyć 50% kosztów jego działalności na realizację zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1 i 2, niebędących działalnością gospodarczą. 2c. Zasady udzielania dotacji, o których mowa w ust. 2a, tryb postępowania w sprawie ich udzielania i sposób ich rozliczania określa sejmik województwa, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, mając na względzie konieczność zapewnienia realizacji zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1 i 2, niebędących działalnością gospodarczą oraz mając na względzie dostępność środków na ten cel w budżecie województwa. 2d. Udzielenie dotacji, o których mowa w ust. 2a, następuje na podstawie umowy zawartej przez marszałka województwa z dyrektorem ośrodka. 3. Ośrodek ponosi koszty z tytułu: 1) bieżącego utrzymania ośrodka; 2) wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1; 3) inwestycji związanych z działalnością ośrodka, o której mowa w art. 117; 4) działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarze województwa, w szczególności na popularyzację zasad ruchu drogowego i podnoszenie kultury jazdy kierowców, na które ośrodek przeznacza pozostałe wolne środki, niewykorzystane z tytułów, o których mowa w pkt 1-3. 4. (uchylony) 5. Ośrodek może zaciągać kredyty, za zgodą zarządu województwa, na zasadach ogólnych. 6. Składniki majątkowe nabyte w ramach pierwszego wyposażenia ośrodka tworzą jego fundusz założycielski. 7. Ośrodek prowadzi odrębnie ewidencję przychodów i kosztów związanych z prowadzeniem szkolenia lub egzaminowaniem jako działalnością oświatową i odrębnie dla każdej innej działalności.

Orzeczenia powołujące art. 119 (2494 orzeczeń)

II SAB/Sz 154/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie· 2026-02-24

Sąd sprostował oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia dotyczącego skargi na bezczynność organu oraz zarządził zwrot uiszczonego wpisu sądowego.

I GSK 1009/23· Naczelny Sąd Administracyjny· 2026-02-13

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie, uznając zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego za nieuzasadnione.

II FSK 1584/24· Naczelny Sąd Administracyjny· 2026-02-12

NSA oddalił wniosek o rozpoznanie skarg kasacyjnych na posiedzeniu niejawnym, uznając, że zasadą jest rozpoznawanie takich spraw na rozprawie, a organ sprzeciwił się trybowi uproszczonemu.

I SA/Bk 508/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku· 2026-02-11

Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe na skutek cofnięcia skargi przez stronę skarżącą.

I SA/Bk 504/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku· 2026-02-11

Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe na skutek skutecznego cofnięcia skargi przez stronę skarżącą.

II FSK 1068/25· Naczelny Sąd Administracyjny· 2026-02-09

NSA oddalił wniosek spółki o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, gdyż sprzeciwił się temu organ, a sprawa nie spełniała przesłanek do rozpoznania w trybie uproszczonym.

III KK 696/25· Sąd Najwyższy· 2026-01-29

Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w części dotyczącej kary i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

II W 401/25· Sąd Rejonowy w Brodnicy· 2026-01-27

Sąd Rejonowy w Brodnicy skazał D.W. za kradzież alkoholu na karę miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania pracy społecznej.

II SA/Lu 679/25· Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie· 2026-01-22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. R. na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, uznając je za zgodne z prawem.

IV KK 330/25· Sąd Najwyższy· 2026-01-21

Sąd Najwyższy wyłączył sędziego I.Z. od rozpoznania sprawy karnej IV KK 330/25 na wniosek skazanego.

Potrzebujesz pogłębionej analizy orzecznictwa do art. 119 ?

Wypróbuj Lexedit Research