Art. 330 KKKodeks karny

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok skazujący oskarżonego za narażenie pracownika na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a także za spowodowanie uszczerbku na zdrowiu, zasądzając od niego koszty postępowania odwoławczego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok skazujący i umorzył postępowanie karne z powodu braku uprawnień do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia przez pokrzywdzonego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego z powodu nienależytej obsady sądu odwoławczego (orzekanie w składzie jednego sędziego zamiast trzech) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Rejonowego utrzymujące w mocy umorzenie postępowania przez prokuratora, uznając, że zażalenie powinno być rozpoznane przez prokuratora nadrzędnego, a nie sąd.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu rejonowego o utrzymaniu w mocy umorzenia dochodzenia, stwierdzając naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących właściwości organu do rozpoznania zażalenia.

Sąd Najwyższy umorzył postępowanie karne wobec M.K. z powodu naruszenia przepisów procesowych, w tym zasady ne bis in idem i braku podstaw do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia.

Sąd Okręgowy zmienił wyrok sądu rejonowego, uznając oskarżonego za winnego prowadzenia pojazdu pod wpływem narkotyków i orzekając karę roku pozbawienia wolności oraz dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego umarzający postępowanie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając błędną wykładnię przepisów o terminach wnoszenia subsydiarnego aktu oskarżenia.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu okręgowego, uznając je za wydane z rażącym naruszeniem przepisów procesowych dotyczących właściwości prokuratora do rozpoznania zażalenia.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu rejonowego, uznając, że rozpoznał on zażalenie na postanowienie prokuratora w części, która nie podlegała jego kognicji.