V KK 346/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego M.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ciechanowie skazujący M.K. za oszustwo z art. 286 § 1 k.k. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 i 9 k.p.k., wskazując na wadliwą kontrolę odwoławczą i niezbadanie z urzędu bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Podniesiono, że postępowanie karne zostało przeprowadzone mimo naruszenia art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (powaga rzeczy osądzonej), gdyż sprawa dotyczyła czynu, który został już prawomocnie umorzony przez prokuratora i utrzymany w mocy przez sąd (sygn. akt II Kp 528/16). Ponadto, zarzucono naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., ponieważ subsydiarny akt oskarżenia został wniesiony bez spełnienia wymogów określonych w art. 330 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie jego wniesienia, co oznaczało brak uprawnienia do jego złożenia. Sąd Najwyższy uznał rację Prokuratora Generalnego, stwierdzając, że Sąd Okręgowy nie wywiązał się z obowiązku kontroli z urzędu i nie dostrzegł bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Sąd Najwyższy przyjął jako podstawę umorzenia postępowania przepis art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (powaga rzeczy osądzonej), wskazując na tożsamość podmiotową, przedmiotową, czasową i miejscową czynów przypisanych w obu postępowaniach. Dodatkowo, Sąd Najwyższy potwierdził, że subsydiarny akt oskarżenia został wniesiony z naruszeniem przepisów procesowych, co stanowiło kolejną bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego, a postępowanie karne umorzył na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający