IV KZ 23/26

Sąd Najwyższy rozpoznawał sprawę na skutek zażalenia skazanego K. K. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2026 r. (sygn. akt IV KO 30/26), którym odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 marca 2023 r. (sygn. akt II AKa 180/22), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 30 listopada 2021 r. (sygn. akt III K 49/20). Sąd Najwyższy pierwszej instancji odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.). Skazany w zażaleniu podniósł szereg zarzutów, w tym naruszenie art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez zlekceważenie skutków poprzedniego postanowienia Sądu Najwyższego, art. 545 § 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie wniosku za oczywiście bezzasadny mimo przedstawienia nowych dowodów, a także naruszenie art. 7 k.p.k. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pominięcie analizy dowodów wskazujących na oszustwo procesowe. Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał zażalenie za bezzasadne. Stwierdził, że skazany nie przedstawił żadnych argumentów zdolnych podważyć zaskarżoną decyzję. Podkreślono, że uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny następuje, gdy wniosek oparty jest na innych podstawach niż przewidziane w przepisach lub gdy żadna ze wskazanych okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek wznowienia. Sąd Najwyższy wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu wykazano brak podstaw wznowieniowych, a argumentacja skarżącego stanowi jedynie próbę podważenia ustaleń faktycznych, co nie jest celem postępowania o wznowienie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, a wniosek o wstrzymanie wykonania kary uznał za bezprzedmiotowy.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający