IV KZ 23/26

SN
IV KZ 23/26
POSTANOWIENIE
Dnia 15 czerwca 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
‎
SSN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)
‎
SSN Eugeniusz Wildowicz
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 czerwca 2026 r.,
w sprawie
K. K.
zażalenia skazane
go
na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia
27 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV KO 30/26
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym
wyrokiem S
ą
du Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II AKa 180/22
,
utrzymującym
w mocy
wyrok Sądu Okręgowego w
Rybniku
z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt III K 49/20,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Jacek Błaszczyk
Andrzej Stępka
Eugeniusz Wildowicz
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2026 r., IV KO 30/26, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II AKa 180/22, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt III K 49/20, wobec jego oczywistej bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.).
Zażalenie na to postanowienie złożył skazany K. K. podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania:
1.
„Art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez zlekceważenie skutków postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2026 r. (IV KZ 4/26). Choć uchylenie poprzedniej odmowy nastąpiło z przyczyn ustrojowych, to jego celem było przywrócenie skazanemu prawa do rzetelnego rozpoznania wniosku przez sąd należycie obsadzony. Ponowne wydanie identycznej w skutkach decyzji w trybie uproszczonym, przy całkowitym przemilczeniu nowych dowodów matactwa, czyni merytoryczną kontrolę nadzwyczajną jedynie iluzoryczną.
2.
Art. 545 § 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie wniosku o wznowienie za „oczywiście bezzasadny”,
mimo przedstawienia nowego, istotnego materiału dowodowego z dokumentów urzędowych.
3.
Art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez całkowite pominięcie merytorycznej analizy kluczowych dowodów wskazujących na oszustwo procesowe prokuratury.
4.
Art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie powierzchownej i instrumentalnej oceny wniosku”.
Skazany wniósł o
uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez skład trzech sędziów Izby Karnej Sądu Najwyższego oraz o wstrzymanie wykonania kary do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. K. K. nie przedstawił bowiem żadnych argumentów, które byłyby w stanie podważyć zaskarżoną decyzję Sądu Najwyższego
a quo
.
Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób niewątpliwy - pewny, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).
Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu wykazał, że brak jest podstaw wznowieniowych w rozumieniu powołanych przepisów prawa.
Skarżący w zażaleniu nie sformułował konkretnych zarzutów świadczących o nietrafności tego rozstrzygnięcia, powołując się w dalszym ciągu na okoliczności związane z merytorycznym rozpoznaniem sprawy i występujące – w ocenie skazanego – nieprawidłowości w zakresie procedowania Sądu orzekającego w sprawie.
Zapoznanie się z wywodami Sądu Najwyższego I instancji dowodzi przy tym, że przekonująco odniesiono się do tych kwestii.
Argumentacja skarżącego sprowadza się do zaprezentowania odmiennego niż Sąd Najwyższy stanowiska, co oczywiście w żadnym razie nie może się okazać procesowo skuteczne. Uwagi autora zażalenia stanowią w istocie kolejną próbę podważenia ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę zapadłego orzeczenia skazującego. Skarżącemu przypomnieć więc trzeba, że prawomocny wyrok, który zapadł w jego sprawie, objęty jest domniemaniem prawidłowości. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, a nie instrument procesowy do kolejnego kwestionowania poczynionych w toku merytorycznego rozpoznania ustaleń faktycznych.
Z tych też względów wniesiony środek odwoławczy nie mógł spowodować wzruszenia zaskarżonej decyzji Sądu Najwyższego. W pełni prawidłowo, w oparciu o regulację art. 545 § 3 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, wobec jego oczywistej - kwalifikowanej bezzasadności. Skoro zatem kwestionowane rozstrzygnięcie jest zasadne, a wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może, albowiem nie podnosi żadnych okoliczności, które w ogóle mogą być rozpatrywane jako przyczyny wznowienia postępowania, Sąd Najwyższy
ad quem
utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Wobec nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego za bezprzedmiotowy uznano wniosek skazanego o wstrzymanie wykonania kary orzeczonej prawomocnym wyrokiem „do czasu rozstrzygnięcia zażalenia”.
[J.J.]
[a.ł]
Jacek Błaszczyk
Andrzej Stępka
Eugeniusz Wildowicz