IV KA 367/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Świdnicy rozpoznał apelację obrońcy oskarżonej B. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku, który uznał ją za winną znieważenia funkcjonariuszy policji (asp. P. A. i sierż. Sztab. P. M.) podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, kwalifikując czyn z art. 226 § 1 kk. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonej karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne oraz zobowiązał do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych. Oskarżona zaskarżyła wyrok, zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 392 kpk, art. 5 § 2 kpk) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Kwestionowała m.in. sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego, zeznania świadków i funkcjonariuszy, a także interpretację zapisu monitoringu. Sąd Okręgowy uznał apelację za niezasadną, stwierdzając, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, a materiał dowodowy zgromadzony przez sąd pierwszej instancji pozwolił na dokonanie pewnych i jednoznacznych ustaleń. Sąd odwoławczy aprobowalnie odniósł się do oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji, uznając ją za wszechstronną i obiektywną. Wskazał, że możliwość ponownego przesłuchania świadków była autonomiczną decyzją sądu pierwszej instancji, a zarzuty dotyczące naruszenia zasady bezpośredniości i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonej uznał za nietrafione. Sąd odwoławczy nie znalazł również podstaw do kwestionowania zeznań świadków i funkcjonariuszy, ani interpretacji dowodów. Zmienił jednak zaskarżony wyrok w punkcie II, uchylając obowiązek pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych, uznając go za niecelowy i nieodnoszący pożądanego efektu, biorąc pod uwagę postawę oskarżonej. W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy, a oskarżona została obciążona kosztami postępowania odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących znieważenia funkcjonariusza publicznego, zasady postępowania dowodowego w sprawach karnych po uchyleniu wyroku, ocena wiarygodności zeznań świadków, dopuszczalność uchylenia obowiązku przeproszenia przez sąd odwoławczy.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i specyfiki postępowania dowodowego w tej sprawie.
Zagadnienia prawne (4)
Czy sąd odwoławczy może utrzymać w mocy dowody przeprowadzone przez sąd pierwszej instancji bez ich ponownego bezpośredniego przesłuchania, jeśli poprzedni wyrok został uchylony z powodu wadliwej oceny dowodów, a nie wadliwości ich przeprowadzenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd pierwszej instancji może poprzestać na ujawnieniu dowodów przeprowadzonych w poprzednim postępowaniu, jeśli sąd uchylający wyrok nie nakazał ich powtórzenia, a dowody te zostały przeprowadzone prawidłowo.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy powołał się na aprobowany pogląd doktryny i judykatury, zgodnie z którym decyzja o ponownym przeprowadzeniu dowodów należy do sądu pierwszej instancji, o ile sąd odwoławczy nie nakazał inaczej. Wskazano, że zalecenia sądu odwoławczego mają charakter metodyczny, a nie ukierunkowują sposobu rozstrzygnięcia.
Czy naruszenie zasady in dubio pro reo następuje, gdy sąd dokonuje wyboru między sprzecznymi dowodami, przyznając wiarę jednej grupie dowodów kosztem drugiej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, w takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo. Ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności dowodów rozstrzygane są na płaszczyźnie granic sędziowskiej swobody ocen.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy wyjaśnił, że zasada in dubio pro reo dotyczy sytuacji, gdy istnieją nieusuwalne wątpliwości co do ustaleń faktycznych. W przypadku wyboru między sprzecznymi dowodami, sąd dokonuje oceny ich wiarygodności w ramach swojej swobody.
Czy dla realizacji znamion przestępstwa znieważenia funkcjonariusza publicznego (art. 226 § 1 kk) konieczne jest, aby działanie sprawcy miało charakter publiczny?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, dla realizacji znamion tego przestępstwa nie jest konieczne, aby działanie sprawcy miało charakter publiczny. Wystarczy, że miało ono miejsce podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym publiczny charakter działania sprawcy nie jest konstytutywnym elementem stanu faktycznego przestępstwa z art. 226 § 1 kk.
Czy obowiązek przeproszenia pokrzywdzonych, nałożony na oskarżonego wyrokiem sądu pierwszej instancji, może zostać uchylony przez sąd odwoławczy, jeśli uzna go za niecelowy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd odwoławczy może zmienić wyrok w tym zakresie, jeśli uzna, że nałożony obowiązek nie odniesie pożądanego efektu, np. ze względu na postawę oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uchylił obowiązek przeproszenia, argumentując, że oskarżona nie poczuwa się do winy i manifestuje negatywny stosunek do policji, co czyni cel tego obowiązku nieosiągalnym.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B. Z. | osoba_fizyczna | oskarżona |
| asp. P. A. | organ_państwowy | pokrzywdzony funkcjonariusz policji |
| sierż. Sztab. P. M. | organ_państwowy | pokrzywdzony funkcjonariusz policji |
| Władysław Kunicki-Żurek | organ_państwowy | Prokurator Prokuratury Okręgowej |
| G. | organ_państwowy | świadkowie funkcjonariusz SM |
| W. P. | osoba_fizyczna | świadkowie |
| A. N. | organ_państwowy | świadkowie funkcjonariusz Straży Miejskiej |
| P. K. | organ_państwowy | świadkowie dyżurny |
Przepisy (18)
Główne
k.k. art. 226 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 35 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 34 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 72 § § 1 pkt 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 392
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 427
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 427 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 437 § § 1 i § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 442 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 442 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 393
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
u.o.p.k. art. 8
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
u.o.p.k. art. 2 § ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Uchylenie obowiązku przeproszenia pokrzywdzonych jako niecelowego.
Odrzucone argumenty
Zarzuty dotyczące naruszenia zasady bezpośredniości (art. 392 kpk). • Zarzuty dotyczące naruszenia zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk). • Zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych. • Kwestionowanie zeznań świadków i funkcjonariuszy. • Interpretacja zapisu monitoringu miejskiego. • Nieskuteczność próby zdyskredytowania zeznań świadka W. P. • Nieskuteczność próby wykazania niezasadności i nielegalności działań funkcjonariuszy Policji.
Godne uwagi sformułowania
Postępowanie w sprawie oskarżonej B. Z. przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. • Sąd meriti, wykonując zalecenia sądu odwoławczego, wszechstronnie i wnikliwie, a przede wszystkim obiektywnie, ocenił poszczególne dowody. • Niezasadnie zarzuca obrońca naruszenie zasady bezpośredniości ( art. 392 k.p.k. ) poprzez uniemożliwienie bezpośredniego przesłuchania pokrzywdzonych. • Nietrafnie przy tym zarzuca obrońca naruszenie zasady wyrażonej w art. 5§2 k.p.k. • Nie jest przy tym prawdą, że interweniujący w dniu 24.09.2013r. funkcjonariusze Policji P. A. i P. M. , jak też D. G. złożyli w sprawie o wykroczenia odmienne w swej treści wyjaśnienia. • W ocenie sądu ad quem tak właśnie postąpił sąd a quo, wyprowadzając słuszny wniosek, że nie ma racjonalnych powodów, dla których P. A. i P. M. oraz D. G. bezpodstawnie mieliby pomówić B. Z. o to, że znieważyła przeprowadzających interwencję słowami wulgarnymi i obelżywymi. • Dla realizacji znamion ustawowych występku z art. 226§1 k.k. nie ma znaczenia publiczny charakter działania sprawcy jako konstytutywny element stanu faktycznego, konieczne jest natomiast to, by miało ono miejsce podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. • W takich okoliczności zobowiązanie oskarżonej do przeproszenia pokrzywdzonych jest nie tylko niecelowe, ale w istocie nie odniosłoby żadnego pożądanego efektu.
Skład orzekający
Agnieszka Połyniak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących znieważenia funkcjonariusza publicznego, zasady postępowania dowodowego w sprawach karnych po uchyleniu wyroku, ocena wiarygodności zeznań świadków, dopuszczalność uchylenia obowiązku przeproszenia przez sąd odwoławczy."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i specyfiki postępowania dowodowego w tej sprawie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu znieważenia funkcjonariuszy publicznych, a jej rozstrzygnięcie zawiera ciekawe aspekty proceduralne dotyczące oceny dowodów i roli sądu odwoławczego. Uchylenie obowiązku przeproszenia dodaje jej praktycznego wymiaru.
“Czy sąd odwoławczy może uchylić obowiązek przeproszenia policjanta? Wyrok w sprawie znieważenia funkcjonariusza.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.