II KZ 4/25

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenia obrońców oskarżonego W.B. na postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania. Pierwotnie, po uchyleniu wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, Sąd Najwyższy zastosował tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy. Obrońcy oskarżonego wnieśli zażalenia, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 258 § 2 k.p.k. i art. 257 § 1 k.p.k. Podnosili, że surowość grożącej kary nie może być samoistną przesłanką tymczasowego aresztowania bez wykazania realnego zagrożenia dla prawidłowego toku postępowania, a środki nieizolacyjne byłyby wystarczające. Sąd Najwyższy uznał zażalenia za zasadne. Stwierdził, że choć oskarżonemu nieprawomocnie wymierzono karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, co stanowi przesłankę z art. 258 § 2 k.p.k., to jednak domniemanie destabilizacji postępowania nie było na tyle silne, aby uzasadniać tymczasowe aresztowanie. Wskazano, że oskarżony odbył już znaczną część kary, a kasacja została wniesiona wyłącznie na jego korzyść, co ogranicza możliwość orzeczenia kary surowszej niż 3 lata pozbawienia wolności. Ponadto, materiał dowodowy został zabezpieczony, a dotychczasowe zachowanie oskarżonego nie wskazywało na zamiar utrudniania postępowania. Sąd Najwyższy uznał, że cel zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, ochrony pokrzywdzonej oraz zapobieżenia kontaktom z nią, można osiągnąć za pomocą środków wolnościowych. W związku z tym uchylono tymczasowe aresztowanie i zastosowano dozór Policji z obowiązkiem zgłaszania się dwa razy w tygodniu, zakaz kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 metrów, a także zakaz opuszczania kraju.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający