V Ka 526/17

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi uznał oskarżonego W. K. za winnego umyślnego spowodowania obrażeń u pokrzywdzonej K. M. poprzez najechanie pojazdem, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni. Oskarżony działał publicznie i z błahego powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Na tej podstawie, na podstawie art. 157 § 1 kk w zw. z art. 57 a § 1 kk w zw. z art. 37 a kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk, wymierzono mu karę 150 stawek dziennych grzywny po 150 złotych każda. Dodatkowo, na podstawie art. 46 § 1 kk, orzeczono od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej kwotę 20.000 złotych tytułem zadośćuczynienia. Zasądzono również zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz koszty sądowe. Obrońca oskarżonego wniósł apelację, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego (m.in. art. 173 § 1 i § 4 kpk, art. 4, 7, 410, 424 § 1 kpk) oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym ustaleniu sprawstwa oskarżonego. Alternatywnie zarzucono rażącą niewspółmierność kary i zasądzonego zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy w Łodzi, rozpoznając apelację, uznał ją za bezzasadną. Sąd odwoławczy podkreślił chaotyczne sporządzenie środka odwoławczego i brak rozgraniczenia zarzutów. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, Sąd Okręgowy wyjaśnił, że czynność okazania w rozumieniu przepisów nie miała miejsca, a pokrzywdzona rozpoznała oskarżonego na rozprawie. Sąd odwoławczy wskazał na kluczowe znaczenie zeznań świadków T. W. (2), J. M. i T. O. (2), którzy jednoznacznie wskazali, że w dniu zdarzenia samochodem L. (...) jeździły tylko trzy osoby, w tym oskarżony, a pozostali świadkowie nie prowadzili pojazdu. Sąd Okręgowy uznał, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie była dowolna i nie zawierała błędów logicznych. Zarzuty dotyczące opinii biegłych uznano za niezrozumiałe i bezprzedmiotowe, gdyż obrażenia kręgosłupa nie były objęte zarzutem ani wyrokiem. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania kary za rażąco niewspółmierną, podkreślając chuligański charakter czynu i brak usprawiedliwienia dla zachowania oskarżonego. Również kwota zadośćuczynienia została uznana za adekwatną do doznanej krzywdy i traumy. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zasądzając od oskarżonego koszty postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)