IV KA 290/24

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy w sprawie o sygnaturze akt IV Ka 290/24, dotyczącą wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 16 marca 2024 roku (sygn. akt II K 441/23). Obrońca zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego, podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania (m.in. art. 2, 4, 5 § 2, 7, 167, 366 § 1, 170 § 1 pkt 2, 424 k.p.k.) oraz błędu w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia. Istotą zarzutów było wykazanie braku kierunkowego zamiaru popełnienia czynu zabronionego przez oskarżonych oraz kwestionowanie ustalenia, że oskarżony J. S. podawał się za funkcjonariusza policji. Sąd odwoławczy uznał zarzuty za niezasadne. Wskazał, że sąd pierwszej instancji nie przypisał oskarżonemu J. S. bezpośredniego podawania się za policjanta, a jedynie przyjął, że powiedział on pokrzywdzonej, iż „jest od P.”. W sentencji wyroku sąd pierwszej instancji wskazał na współdziałanie oskarżonych z nieustaloną osobą podającą się za policjanta. Sąd odwoławczy podkreślił, że ustalenie zamiaru popełnienia czynu zabronionego jest możliwe na podstawie całokształtu okoliczności, a dowody w tej sprawie pozwalały na przyjęcie, że oskarżeni byli świadomymi uczestnikami wspólnego porozumienia, którego celem było wyłudzenie pieniędzy od pokrzywdzonej metodą "na policjanta". Sąd odwoławczy odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazując, że nawet brak udziału w bezpośrednim kontakcie telefonicznym z ofiarą nie wyklucza odpowiedzialności za współsprawstwo, jeśli oskarżony miał świadomość charakteru procederu i swojej roli. Podkreślono, że oskarżeni, jako byli funkcjonariusze policji, powinni być szczególnie wyczuleni na tego typu oszustwa. Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, uznając ustalenia faktyczne, kwalifikację prawną i wymierzone kary za prawidłowe. Apelacja została oddalona, a oskarżeni zostali obciążeni kosztami postępowania za drugą instancję.

Zagadnienia prawne (2)