II KA 351/24

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał apelacje prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 19 lutego 2024 r. (sygn. akt II K 415/23), którym M. G., D. G. i K. G. zostali uniewinnieni od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 193 kk (naruszenie miru domowego). Apelujący zarzucali Sądowi Rejonowemu m.in. obrazę przepisów postępowania (art. 4, 7, 410, 424 k.p.k.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wybiórcze traktowanie zeznań oraz błędną wykładnię art. 193 kk. Podnosili, że zachowanie oskarżonych, polegające na przebywaniu na cudzej posesji mimo żądań jej opuszczenia, wyczerpuje znamiona tego przestępstwa, niezależnie od braku ogrodzenia. Sąd Okręgowy, połączając argumentację obu apelacji ze względu na ich tożsamość merytoryczną, uznał je za bezzasadne. Podkreślono, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i wszechstronnie ocenił zebrany materiał, a jego rozumowanie zostało przekonująco umotywowane. Sąd odwoławczy przypomniał o zasadzie domniemania niewinności i ciężarze dowodu spoczywającym na oskarżycielu. Stwierdzono, że ani prokurator, ani oskarżyciel posiłkowy nie wykazali skutecznie wypełnienia wszystkich znamion czynu z art. 193 kk. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia była wykładnia pojęcia "ogrodzonego terenu" w art. 193 § 1 k.k. Sąd Okręgowy przyjął, za Sądem Rejonowym i doktryną, że dla bytu tego przestępstwa niezbędne jest fizyczne ogrodzenie terenu (płot, mur itp.), które wyraża wolę dysponenta terenu co do ograniczenia dostępu osób trzecich. Słowne żądania opuszczenia posesji, bez jej ogrodzenia, nie stanowią podstawy do przypisania przestępstwa naruszenia miru domowego, gdyż byłoby to niedozwoloną analogią na niekorzyść oskarżonych. W niniejszej sprawie ustalono, że posesja nie była ogrodzona, a samochód oskarżonych stał w części bliżej drogi, nie zaś za bramą prowadzącą do dalszej części posesji. Oskarżeni nie wdarli się do domu. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok uniewinniający, uznając, że nie doszło do wypełnienia znamion art. 193 kk. Odniesiono się również do zarzutu naruszenia art. 157 § 1 k.w., wskazując, że przepis ten nie ma zastosowania do sytuacji faktycznej sprawy. Na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., Sąd zwolnił oskarżyciela posiłkowego S. K. od opłaty za postępowanie odwoławcze, a koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający