II AKA 82/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Apelacyjny rozpatrywał apelację wnioskodawcy P. K. od wyroku Sądu Okręgowego, który oddalił jego wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za tymczasowe aresztowanie. Wnioskodawca zarzucał naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym art. 167, 366, 410 k.p.k., a także błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie prawa materialnego (art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 5 k.c., art. 253 § 1 i 2 k.p.k., art. 260 § 1 k.p.k., art. 264 § 3 k.p.k., art. 5 ust. 5 EKPC, art. 41 ust. 5 Konstytucji RP, art. 552 § 3 k.p.k. per analogiam). Argumentował, że zatrzymanie i aresztowanie były wadliwe, obejmowały brak pouczeń, podejrzenie sfałszowania podpisu, opóźnienia w pomocy medycznej i nieprawidłowe umieszczenie w areszcie. Sąd Apelacyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Stwierdził, że apelujący nie wykazał naruszenia przepisów procedury ani błędów w ustaleniach faktycznych, a zatrzymanie i aresztowanie były zgodne z wymogami k.p.k. Podkreślono, że stan zdrowia wnioskodawcy był uwzględniany, a jego izolacja w warunkach psychiatrycznych była uzasadniona opinią biegłych. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego, uznając, że nie zaszły przesłanki do przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie art. 552 § 4 k.p.k., ponieważ zatrzymanie i aresztowanie nie były "niewątpliwie niesłuszne". Kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących odszkodowania za tymczasowe aresztowanie, w szczególności wymogu "niewątpliwie niesłusznego" pozbawienia wolności oraz granic stosowania analogii przepisów.
Dotyczy specyficznej sytuacji wnioskodawcy z problemami zdrowotnymi i okolicznościami zatrzymania, ale stanowi ugruntowanie stanowiska w kwestii odszkodowań za areszt.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy nastąpiło z naruszeniem procedury, co uzasadnia przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie przebiegały zgodnie z wymogami prawa, a stan zdrowia wnioskodawcy był odpowiednio uwzględniany.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny uznał, że apelujący nie wykazał naruszenia przepisów procedury ani błędów w ustaleniach faktycznych. Podkreślono, że wszelkie wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego były podstawą do przeprowadzenia obserwacji, a następnie izolacji w warunkach psychiatrycznych, co było zgodne z prawem.
Czy naruszenie procedur przy zatrzymaniu i tymczasowym aresztowaniu, nawet jeśli nie były one "niewątpliwie niesłuszne", może uzasadniać przyznanie zadośćuczynienia na podstawie zasad słuszności lub przepisów o środkach zabezpieczających?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, roszczenia odszkodowawcze za zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie są regulowane przepisami k.p.k. i przysługują tylko w przypadku, gdy środki te były "niewątpliwie niesłuszne". Stosowanie per analogiam przepisów o środkach zabezpieczających jest niedopuszczalne.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że przepisy k.p.k. (art. 552 § 4 k.p.k.) wyczerpująco regulują kwestię odszkodowania za niesłuszne pozbawienie wolności. Brak podstaw do stosowania zasad słuszności z art. 5 k.c. ani analogii do przepisów o środkach zabezpieczających, gdy zatrzymanie i aresztowanie nie były niewątpliwie niesłuszne.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. K. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
Przepisy (18)
Główne
k.p.k. art. 552 § § 4
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 167
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 366
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1a
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 202
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 251 § § 1-3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 253 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 260 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 264 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 552 § § 3
Kodeks postępowania karnego
stosowany per analogiam
k.p.k. art. 554 § § 4
Kodeks postępowania karnego
k.c. art. 5
Kodeks cywilny
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie art. 11 § § 6
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy przebiegało zgodnie z wymogami prawa. • Stan zdrowia wnioskodawcy był odpowiednio uwzględniany, a jego izolacja w warunkach psychiatrycznych była uzasadniona. • Nie zaszły przesłanki do przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie art. 552 § 4 k.p.k., ponieważ zatrzymanie i aresztowanie nie były "niewątpliwie niesłuszne". • Brak podstaw do stosowania zasad słuszności z art. 5 k.c. ani analogii do przepisów o środkach zabezpieczających.
Odrzucone argumenty
Wnioskodawca zarzucił naruszenie procedur zatrzymania i aresztowania, w tym brak pouczeń, podejrzenie sfałszowania podpisu, opóźnienia w udzieleniu pomocy medycznej oraz nieprawidłowe umieszczenie w areszcie śledczym. • Wnioskodawca domagał się odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo niesłuszne tymczasowe aresztowanie.
Godne uwagi sformułowania
wadliwość zaskarżonego wyroku nie mogła wynikać z nieprawidłowego procedowania Sądu I instancji w przedmiocie dowodów • apelujący pełnomocnik nawet nie wskazał, jaki to dowód – potwierdzający powyższą tezę – miałby zostać przez Sąd I instancji pominięty albo błędnie oceniony • autor apelacji w sposób oczywiście mylny utożsamił zatem sytuację pominięcia danego dowodu, czy okoliczności faktycznej, z przypadkiem różnicy w ich ocenie • forsowanie w apelacji tezy, jakoby zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy nastąpiło z naruszeniem procedury – stanowiło w istocie próbę podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji • twierdzenie, jakoby przy przedstawianiu wnioskodawcy zarzutu doszło do podrobienia jego podpisu na dokumencie znajdującym się w aktach wymienionej sprawy – miało wręcz charakter spekulacji i nieuprawnionych przypuszczeń autora apelacji • nie mogło być mowy o nieprawidłowym – bo nie uwzględniającym jakoby stanu jego zdrowia – wykonywaniu wobec wnioskodawcy środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania • nie mogło być mowy o naruszeniu regulującego tę kwestię (...) przepisu art. 260 § 1 k.p.k. […]
Skład orzekający
G. N.
przewodniczący
P. S.
sprawozdawca
M. K.
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących odszkodowania za tymczasowe aresztowanie, w szczególności wymogu \"niewątpliwie niesłusznego\" pozbawienia wolności oraz granic stosowania analogii przepisów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wnioskodawcy z problemami zdrowotnymi i okolicznościami zatrzymania, ale stanowi ugruntowanie stanowiska w kwestii odszkodowań za areszt.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia odpowiedzialności państwa za błędy proceduralne przy zatrzymaniu i aresztowaniu, co jest istotne dla prawników procesowych i obywateli.
“Czy każde zatrzymanie z użyciem broni i problemy zdrowotne gwarantują odszkodowanie? Sąd Apelacyjny wyjaśnia granice odpowiedzialności państwa.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.