II AKA 132/18

Sąd Apelacyjny w Lublinie rozpoznał sprawę L. M., który został oskarżony o oszustwo polegające na wprowadzeniu w błąd przedstawicieli firmy PHU (...) co do zamiaru i możliwości zapłaty za towar (pieluchy P.), wiedząc o złej sytuacji finansowej spółki (...) S.A., a następnie zlecił odbiór towaru, za który nie zapłacono, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na szkodę A. W. w kwocie 244 287,36 zł. Sąd Okręgowy w Lublinie uznał oskarżonego za winnego i wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 3 lata, grzywnę oraz zasądził od niego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając m.in. obrazę przepisów postępowania karnego, błędy w ustaleniach faktycznych oraz wadliwe uzasadnienie wyroku. Prokurator również wniósł apelację, domagając się zaostrzenia kary. Sąd Apelacyjny, ograniczając zakres uzasadnienia do apelacji obrońcy, uznał ją za bezzasadną. Sąd Apelacyjny stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo procedował, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności, a ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt materiału dowodowego, oceniając go zgodnie z zasadami. Sąd odrzucił zarzuty dotyczące dowolnej oceny dowodów, wskazując, że przekonanie sądu o wiarygodności dowodów jest pod ochroną prawa, jeśli jest poprzedzone ujawnieniem całokształtu okoliczności, rozważeniem dowodów na korzyść i niekorzyść oskarżonego, a także jest logicznie uzasadnione. Sąd Apelacyjny nie zgodził się z zarzutem obrazy art. 415 § 1 k.p.k. w kontekście postępowania restrukturyzacyjnego spółki, podkreślając, że nie zachodzi tożsamość roszczenia i że celem przepisu jest zapobieganie istnieniu wielu tytułów wykonawczych dotyczących tego samego roszczenia. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądzając od oskarżonego opłatę za II instancję i wydatki.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający