Art. 21 § 1. Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się:
1) w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia; jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości;
2) w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy - według miejsca, w którym zakład pracy jest, był lub ma być prowadzony;
3) w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.
§ 2. Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca - do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie.
NSA oddalił skargę kasacyjną dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1950 r. o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa, uznając zgodność z prawem zastosowania przepisu o umorzeniu postępowania po upływie 30 lat.
NSA oddalił skargę kasacyjną członka zarządu spółki od orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zwrot środków z UE, uznając, że sąd niższej instancji prawidłowo ocenił brak przesłanek do zwolnienia z tej odpowiedzialności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa dotyczącą sposobu załatwienia skargi, uznając ją za niedopuszczalną do kognicji sądu administracyjnego.
NSA oddalił skargę kasacyjną dotyczącą umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie nowej ustawy, uznając, że przepis ten jest zgodny z Konstytucją i Konwencją.
NSA oddalił skargę kasacyjną dotyczącą umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprzed ponad 30 lat, potwierdzając zasadność wprowadzenia ograniczeń czasowych w wzruszaniu decyzji administracyjnych.
NSA oddalił skargę kasacyjną w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1959 r., uznając, że wprowadzenie 30-letniego ograniczenia czasowego dla takich postępowań jest zgodne z Konstytucją i zasadą pewności prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na bezczynność przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, uznając, że nie jest ono organem administracji publicznej w rozumieniu KPA i nie podlega kontroli sądu administracyjnego w zakresie wydawania zaświadczeń dotyczących uzbrojenia terenu.
NSA wskazał Wójta Gminy Rewal jako organ właściwy do potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, uznając Rewal za ostatnie miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy.
NSA oddalił skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej skuteczności doręczenia decyzji administracyjnej, uznając, że doręczenie zastępcze osobie pełnoletniej zamieszkującej z adresatem było skuteczne, a skarżąca nie poinformowała o zmianie adresu.
NSA wskazał Wójta Gminy jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, gdy miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy nie jest znane.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 21 KPA?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AIArt. 21 § 1. Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się:
1) w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia; jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości;
2) w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy - według miejsca, w którym zakład pracy jest, był lub ma być prowadzony;
3) w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.
§ 2. Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca - do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie.