Art. 2 KPAKodeks postępowania administracyjnego

NSA uchylił wyrok WSA i postanowienia organów administracji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z 1991 r., uznając, że zastosowanie znalazły przepisy nowelizujące KPA, a postępowanie powinno zostać umorzone, a nie odrzucone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na bezczynność przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, uznając, że nie jest ono organem administracji publicznej w rozumieniu KPA i nie podlega kontroli sądu administracyjnego w zakresie wydawania zaświadczeń dotyczących uzbrojenia terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznające ponaglenie za nieuzasadnione, ponieważ postanowienie to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej tarasu na dachu garażu, uznając brak podstaw do nakładania obowiązków naprawczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego, ponieważ skarżący nie wykazał wyczerpania środków zaskarżenia poprzez złożenie ponaglenia przed wniesieniem skargi.

NSA oddalił skargę kasacyjną dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1976 r. z uwagi na upływ ponad 30 lat od jej wydania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Malborku odmawiającą udostępnienia informacji objętych tajemnicą skarbową, uznając sprawę za należącą do właściwości innego organu.

NSA uchylił postanowienie WSA o odrzuceniu skargi, uznając, że organ administracji nieprawidłowo doręczył decyzję, pomijając ustanowionego pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu wniesienia go po terminie.

NSA oddalił skargę kasacyjną dotyczącą odmowy udostępnienia informacji publicznej, uznając Ministra Obrony Narodowej za organ właściwy instancyjnie do rozpatrzenia odwołania od decyzji Szefa CWCR.