IX KA 84/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Toruniu, rozpoznając apelacje obrońców w sprawie oskarżonych M. S., S. M., K. K. i K. B. oskarżonych z art. 230a § 1 kk (udzielanie korzyści majątkowej w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy prawa jazdy), dokonał częściowej zmiany zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu. Zmiany dotyczyły głównie wymiaru kar: obniżono karę grzywny dla K. K. do 20 stawek dziennych oraz karę pozbawienia wolności dla K. B. do 6 miesięcy, uchylając jednocześnie orzeczenia o karze grzywny i opłacie dla tego oskarżonego. W pozostałym zakresie wyrok Sądu Rejonowego został utrzymany w mocy. Sąd Okręgowy szczegółowo analizował zarzuty apelacji dotyczące oceny dowodów i ustaleń faktycznych, uznając je w większości za bezzasadne. Podkreślono wiarygodność zeznań świadka J. W. w konfrontacji z wyjaśnieniami oskarżonych, którzy konsekwentnie negowali popełnienie zarzucanych im czynów, powołując się m.in. na posiadanie już uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd odwoławczy odrzucił argumenty o naruszeniu zasady in dubio pro reo, wskazując na logiczną i spójną ocenę dowodów przez sąd I instancji. Zmiana wyroku w zakresie kary grzywny dla K. K. nastąpiła z uwagi na naruszenie zakazu reformationis in peius. Zasądzono również koszty zastępstwa procesowego z urzędu oraz opłaty sądowe od oskarżonych, a także zwolniono K. B. od opłat i wydatków.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja i stosowanie art. 230a § 1 kk, ocena wiarygodności zeznań świadka w kontekście zaprzeczania oskarżonych, stosowanie zasady in dubio pro reo, zasada reformationis in peius w postępowaniu karnym.
Sprawa dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów, co ogranicza jej uniwersalne zastosowanie jako precedensu. Kluczowe jest ustalenie, czy oskarżeni faktycznie przekazywali korzyści majątkowe w zamian za pośrednictwo.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zeznania świadka J. W. są wystarczająco wiarygodne, aby stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie o przestępstwo z art. 230a § 1 kk, mimo zaprzeczania oskarżonych?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zeznania J. W. są rzeczowe, spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów, a wersje oskarżonych nie są przekonujące.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał zeznania J. W. za wiarygodne, podkreślając ich konsekwencję, brak motywacji do fałszowania oraz potwierdzenie w dokumentach. Wersje oskarżonych, negujących popełnienie czynu i powołujących się na posiadanie już uprawnień, zostały uznane za niewiarygodne, ponieważ nie wyjaśniały w sposób przekonujący dokonanych wpłat ani braku reakcji na niedostarczenie rzekomo zakupionego towaru.
Czy w sytuacji, gdy apelację wnosił tylko obrońca oskarżonego, sąd odwoławczy może orzec karę surowszą niż sąd pierwszej instancji (naruszenie zakazu reformationis in peius)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie może orzec kary surowszej niż sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy apelację wniósł tylko obrońca na korzyść oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy obniżył karę grzywny wymierzoną oskarżonej K. K. do 20 stawek dziennych, ponieważ w poprzednim, uchylonym wyroku, kara ta wynosiła 20 stawek, a sąd pierwszej instancji w nowym wyroku wymierzył 50 stawek, co stanowiło naruszenie zakazu reformationis in peius.
Czy wątpliwości co do wiarygodności zeznań świadka J. W. i wyjaśnień oskarżonych powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonych zgodnie z zasadą in dubio pro reo?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zasada in dubio pro reo nie ma zastosowania, gdy ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji jest logiczna, spójna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, a wątpliwości nie są obiektywne.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i nie wykazała obiektywnych wątpliwości wymagających zastosowania zasady in dubio pro reo. Samo nieprzyznawanie się do winy przez oskarżonych nie jest wystarczającą podstawą do stosowania tej zasady, gdyż ich wyjaśnienia podlegały ocenie jak inne dowody.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. S. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| S. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| K. K. | osoba_fizyczna | oskarżona |
| K. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| J. W. | osoba_fizyczna | świadek/pokrzywdzony |
| Prokuratura Rejonowa Toruń Centrum-Zachód w Toruniu | organ_państwowy | prokurator |
| adw. L. B. | inne | obrońca z urzędu |
| adw. A. T. | inne | obrońca z urzędu |
| adw. J. K. | inne | obrońca z urzędu |
Przepisy (27)
Główne
k.k. art. 230a § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 69 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 70 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 33 § 1, 2 i 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 91 § 1
Kodeks postępowania karnego
j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym
k.p.k. art. 457 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 2 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 92
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 443
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 627
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
j.t. Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm. art. 8
Ustawa z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych
j.t. Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm. art. 10 § 1 i 2
Ustawa z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych
j.t. Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm. art. 2 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych
j.t. Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm. art. 3 § 1
Ustawa z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych
k.p.k. art. 633
Kodeks postępowania karnego
t.j.Dz.U.2013.663 art. 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym
Dz.U.2014.861 ze zm. art. 3
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego
Dz.U.2016.1714 art. 17 § 2 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
Dz.U.2016.1714 art. 4 § 1 i 3
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
k.k. art. 53 § 1 i 2
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie zakazu reformationis in peius w zakresie kary grzywny dla K. K. • Obniżenie wymiaru kar dla K. K. i K. B. jako zasadne w świetle okoliczności sprawy i apelacji.
Odrzucone argumenty
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 92 kpk, art. 410 kpk) poprzez wadliwą ocenę dowodów i niezasadne przypisanie winy. • Zarzuty dotyczące błędnych ustaleń faktycznych. • Zarzuty dotyczące rażącej surowości orzeczenia o karze. • Zarzuty dotyczące naruszenia art. 5 § 2 kpk (zasada in dubio pro reo). • Zarzuty dotyczące braku motywu do popełnienia czynu przez oskarżonych. • Zarzuty dotyczące ustalenia czynu ciągłego w przypadku K. B. mimo braku dowodów.
Godne uwagi sformułowania
Zapatrywanie sądu I instancji nie wykazuje błędów logicznych ani niedostatków, na jakie powołują się obrońcy, ani też żadnych innych mankamentów rzutujących na poprawność ostatecznego wyniku sprawy. • Relacje J. W. - znajdujące potwierdzenie w dowodach z dokumentów wytworzonych na potrzeby poszczególnych wpłat dokonywanych przez oskarżonych - są rzeczowe, spójne i jawią się jako logiczne. • Samo li tylko nieprzyznawania się do winy nie można absolutnie traktować jako okoliczności uprawniającej do zastosowania zasady in dubio pro reo. • Obniżenia wymagała natomiast kara grzywny, a to z uwagi na naruszenie przez sąd I instancji wynikającego z art. 443 kpk zakazu reformationis in peius.
Skład orzekający
Barbara Plewińska
przewodniczący
Jarosław Sobierajski
sprawozdawca
Marzena Polak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie art. 230a § 1 kk, ocena wiarygodności zeznań świadka w kontekście zaprzeczania oskarżonych, stosowanie zasady in dubio pro reo, zasada reformationis in peius w postępowaniu karnym."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów, co ogranicza jej uniwersalne zastosowanie jako precedensu. Kluczowe jest ustalenie, czy oskarżeni faktycznie przekazywali korzyści majątkowe w zamian za pośrednictwo.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu korupcji przy uzyskiwaniu prawa jazdy, a analiza oceny dowodów i stosowania zasad procesowych jest istotna dla prawników. Szczególnie interesujące jest uzasadnienie odrzucenia linii obrony oskarżonych.
“Czy posiadanie prawa jazdy chroni przed zarzutem korupcji? Sąd Okręgowy analizuje sprawę pośrednictwa w zdobywaniu uprawnień.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.