IV KA 73/15

Sprawa dotyczyła oskarżonego D. C., który został skazany przez Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim za oszustwo z art. 286 § 1 kk. Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego wprowadzenia w błąd firmy (...) Spółkę z o.o. co do swojej sytuacji finansowej i sytuacji zarządzanej przez siebie spółki, doprowadzając ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 95.872,56 zł poprzez pobranie zaliczek na poczet dostawy cukru, który następnie nie został dostarczony. Oskarżonemu wymierzono karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na 5 lat, karę grzywny oraz obowiązek naprawienia szkody. Dodatkowo orzeczono środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w spółkach prawa handlowego na okres 2 lat. Obrońcy oskarżonego wnieśli apelacje, zarzucając m.in. błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów postępowania (w tym art. 7 i 410 kpk) poprzez wybiórczą ocenę dowodów, nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz sprzeczność sentencji z uzasadnieniem. Kwestionowano również zasadność orzeczenia środka karnego. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, rozpoznając apelacje, uznał zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych i naruszenia prawa procesowego za bezzasadne. Sąd odwoławczy podzielił ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, uznając ją za logiczną i zgodną z zasadami doświadczenia życiowego. Podkreślono, że ustalenia Sądu I instancji opierały się na wiarygodnych dowodach, takich jak informacje z rejestrów komorniczych, BIK, ZUS, a także zeznania pokrzywdzonego. Sąd Okręgowy stwierdził, że oskarżony wprowadził w błąd przedstawiciela pokrzywdzonej spółki co do swojej sytuacji finansowej i zdolności do przeprowadzenia transakcji, a także zataił rzeczywisty mechanizm transakcji. Jednakże, Sąd Okręgowy uznał za zasadny zarzut rażącej niewspółmierności środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych. Sąd uznał, że suma orzeczonych kar i środków, w tym warunkowo zawieszona kara pozbawienia wolności, grzywna i obowiązek naprawienia szkody, stanowi adekwatną i dostateczną dolegliwość prawnokarną. W ocenie Sądu Okręgowego, orzeczenie zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych nie znajdowało uzasadnienia ani w stopniu winy, ani w sposobie działania oskarżonego. W związku z tym, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, uchylając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 5, dotyczące zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych. W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający