IV KA 649/26Uchylenie wyroku narażenie pacjentki na niebezpieczeństwo 2
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Poznaniu, rozpoznając sprawę T. T. oskarżonego o przestępstwo z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k., uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Apelacja prokuratora została uznana za w pełni zasadną, wskazując na błędy w ocenie materiału dowodowego i ustaleniach faktycznych sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy podkreślił, że ocena dowodów musi być wszechstronna, logiczna i zgodna z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nie dowolna. W szczególności, sąd pierwszej instancji miał błędnie ocenić wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka U. P. (1), co doprowadziło do niesłusznego uznania, że oskarżony nie naraził pacjentki na niebezpieczeństwo. Sąd Okręgowy szczegółowo omówił przepisy dotyczące przestępstwa narażenia na niebezpieczeństwo, obowiązki lekarza jako gwaranta oraz znaczenie prawidłowej interpretacji dokumentacji medycznej i teleporad. Wskazano, że samo poinformowanie pacjenta o prawie do osobistej porady nie jest równoznaczne z zaleceniem udania się do lekarza lub SOR, a brak takiego zalecenia mógł narazić pacjentkę na niebezpieczeństwo. Analiza danych telekomunikacyjnych potwierdziła, że świadek U. P. (1) aktywnie uczestniczył w konsultacjach, co podważa wyjaśnienia oskarżonego. Sąd Okręgowy nakazał sądowi pierwszej instancji ponowne, wnikliwe zbadanie materiału dowodowego, w tym opinii biegłych i danych telekomunikacyjnych, aby prawidłowo ocenić zachowanie oskarżonego i ustalić, czy doszło do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących odpowiedzialności lekarza za narażenie pacjenta na niebezpieczeństwo w kontekście teleporad, znaczenie prawidłowej oceny dowodów i stosowania zasady "in dubio pro reo".
Dotyczy specyficznej sytuacji teleporady i obowiązków informacyjnych lekarza. Konieczność indywidualnej oceny każdego przypadku.
Zagadnienia prawne (3)
Czy błędna ocena dowodów i ustaleń faktycznych przez sąd pierwszej instancji, w tym interpretacja zapisu "prawo do osobistej porady" w karcie teleporady, mogła prowadzić do naruszenia przepisów postępowania i wpływać na treść orzeczenia w sprawie o narażenie pacjentki na niebezpieczeństwo utraty życia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, błędna ocena dowodów i ustaleń faktycznych przez sąd pierwszej instancji, w tym niewłaściwa interpretacja zapisu "prawo do osobistej porady", stanowiła obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że sąd pierwszej instancji dokonał wybiórczej oceny dowodów, w tym opinii biegłych i zeznań świadków, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Interpretacja zapisu "prawo do osobistej porady" jako jedynie spełnienia obowiązku informacyjnego, a nie faktycznego zalecenia udania się do lekarza lub SOR, była kluczowa dla oceny zachowania oskarżonego. Analiza danych telekomunikacyjnych potwierdziła aktywny udział męża pacjentki w konsultacjach, co podważało wyjaśnienia oskarżonego.
Czy lekarz udzielający teleporady, informując pacjenta o prawie do osobistej porady, spełnia obowiązek zalecenia udania się do lekarza lub SOR, jeśli stan pacjenta tego wymaga?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, samo poinformowanie o prawie do osobistej porady nie jest równoznaczne z zaleceniem udania się do lekarza lub SOR, a w przypadku wskazań medycznych, lekarz ma obowiązek wydać takie zalecenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy, opierając się na przepisach prawa i wytycznych Naczelnej Rady Lekarskiej oraz Rozporządzeniu Ministra Zdrowia, stwierdził, że informowanie o prawie do osobistej porady to obowiązek techniczno-organizacyjny. W sytuacji, gdy stan pacjenta wskazuje na potrzebę pogłębionej diagnostyki, lekarz powinien wydać konkretne zalecenie udania się do placówki medycznej, co mogłoby zapobiec rozwojowi powikłań i uratować życie pacjentki.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował zasadę "in dubio pro reo", uniewinniając oskarżonego, mimo braku wskazania konkretnych, nieusuwalnych wątpliwości?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował zasadę "in dubio pro reo", ponieważ nie wykazał istnienia nieusuwalnych wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że sąd pierwszej instancji nie przedstawił w uzasadnieniu żadnych konkretnych wątpliwości, które nie dałyby się usunąć w toku postępowania, a które uzasadniałyby zastosowanie zasady "in dubio pro reo". Zamiast tego, sąd pierwszej instancji uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne, co jest kwestią oceny dowodów na podstawie art. 7 k.p.k., a nie stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Rozstrzygnięcie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. T. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokuratura Okręgowa w Poznaniu | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
Przepisy (15)
Główne
k.k. art. 160 § 3
Kodeks karny
Narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
k.k. art. 160 § 2
Kodeks karny
Narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, gdy na sprawcy ciąży obowiązek opieki nad osobą narażoną.
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Zasada swobodnej oceny dowodów.
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w postępowaniu.
k.p.k. art. 92
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek dochodzenia prawdy.
k.p.k. art. 424 § 1
Kodeks postępowania karnego
Wymogi uzasadnienia wyroku.
k.p.k. art. 438 § 2
Kodeks postępowania karnego
Obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia.
k.p.k. art. 438 § 3
Kodeks postępowania karnego
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia.
k.p.k. art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
Zasada "in dubio pro reo".
u.i.l. art. 5 § 14
Ustawa o izbach lekarskich
Podstawa do wydawania wytycznych dotyczących telemedycyny.
u.i.l. art. 39 § 1
Ustawa o izbach lekarskich
Zakres działania izb lekarskich.
u.i.l. art. 40 § 4
Ustawa o izbach lekarskich
Delegacja do wydawania wytycznych.
Dz.U. 2020 poz. 1397 art. 3
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej
Standard organizacyjny teleporady, w tym obowiązki informacyjne lekarza.
k.p.k. art. 454 § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa prawna uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
k.p.k. art. 442 § 2
Kodeks postępowania karnego
Możliwość pełnego zastosowania przez sąd odwoławczy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7 k.p.k.) przez wadliwą ocenę dowodów. • Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. • Niewłaściwa interpretacja zapisu "prawo do osobistej porady" jako jedynie obowiązku informacyjnego. • Niewłaściwe zastosowanie zasady "in dubio pro reo" przez Sąd Rejonowy.
Godne uwagi sformułowania
przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) m.in. wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k., 92 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) • zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. • Poinformowałem pacjenta o prawie do osobistej porady – nie jest to zalecenie udania się do lekarza lub SOR. • Zabieg ablacji żył był powikłany zakażeniem miejsca operowanego z ropnym zapaleniem tkanki podskórnej lewego uda o obrazie ropnia w badaniu mikroskopowym, najprawdopodobniej wywołanym przez bakterie MSAA (gronkowiec złocisty), co potwierdziły późniejsze badania. Z koleje zakażenie miejsca operowanego było źródłem zakażenia uogólnionego (posocznicy) z następową sepsą przebiegającą z niewydolnością wielonarządową, w przebiegu której doszło do zgonu pacjentki.
Skład orzekający
Jarosław Ochocki
przewodniczący-sprawozdawca
Dariusz Śliwiński
członek
Joanna Knobel
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących odpowiedzialności lekarza za narażenie pacjenta na niebezpieczeństwo w kontekście teleporad, znaczenie prawidłowej oceny dowodów i stosowania zasady \"in dubio pro reo\"."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji teleporady i obowiązków informacyjnych lekarza. Konieczność indywidualnej oceny każdego przypadku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy odpowiedzialności lekarza w kontekście teleporad, co jest bardzo aktualnym tematem. Pokazuje, jak ważne są precyzyjne zalecenia medyczne i jak błędna interpretacja dokumentacji może prowadzić do poważnych konsekwencji.
“Czy "prawo do osobistej porady" to tylko formalność? Sąd Okręgowy wyjaśnia, kiedy teleporada może narazić pacjenta na niebezpieczeństwo.”
Sektor
medycyna
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.