IV KA 649/26

1.
3.WYROK
3.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2026 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale IV Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Jarosław Ochocki (spr.)
Sędziowie: Dariusz Śliwiński
(del.) Joanna Knobel
Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Kapcińska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Ewy Stróżniak
po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2026 roku
sprawy T. T.
oskarżonego o przestępstwo z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k.
na skutek apelacji prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie
z 27 stycznia 2026 roku, sygn. akt II K 434/23
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gnieźnie do ponownego rozpoznania.
Joanna Knobel Jarosław Ochocki Dariusz Śliwiński
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
Sygnatura akt
IV Ka 649/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 stycznia 2026 r.,
o sygn. akt II K 434/23
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☐ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☐ na korzyść
☒ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒uchylenie
☐zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
apelacja oskarżyciela publicznego (k. 627-637)
1. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia – tj. art. 7 k.p.k. – przez dokonanie przez Sąd Rejonowy oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło w konsekwencji do niesłusznego uznania za wiarygodne w całości wyjaśnień oskarżonego oraz odmówienia przyznania tego waloru części zeznań świadka U. P. (1).
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia – przez mylne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, iż oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k., podczas gdy w rzeczywistości materiał ten oceniony z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzi w tym względzie do przeciwnego wniosku.
☒zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☒zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Apelacja wywiedziona przez oskarżyciela publicznego okazała się w pełni zasadna i umożliwiła dokonanie negatywnej weryfikacji instancyjnej zaskarżonego wyroku z dnia 27 stycznia 2026 r. (sygn. akt: II K 434/23). Wydanie przedmiotowego orzeczenia nastąpiło bowiem w wyniku popełnionych przez Sąd I instancji błędów w ocenie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę i mającego wpływ na jego treść. Trzeba zauważyć, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) m.in. wtedy, gdy:
- jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k., 92 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),
- stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),
- jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) - zob. orzeczenia SN WRN 149/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 41 oraz SN V KK 375/02, OSN Prok. i Pr. 2004, nr 1, poz. 6. Sąd Najwyższy stwierdził, i tenże pogląd Sąd Okręgowy w całej rozciągłości popiera, że zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (SN II KR 114/74, OSNKW 1975, nr 2, poz. 28).
Dodać też należy, że swobodna, zgodna z treścią art. 7 k.p.k., ocena sądu dowodów zgromadzonych w danej sprawie jest najważniejszą prerogatywą sądu meriti a jednocześnie jest to najistotniejszy obowiązek sądu po zgromadzeniu wszystkich dowodów. Od jego prawidłowej realizacji zależy bowiem wynik postępowania i ustalenie, czy tezy aktu oskarżenia okazały się zasadne, czy też bezpodstawne. Sposób w jaki sąd orzekający w konkretnej sprawie gromadzi materiał dowodowy, a następnie poddaje go analizie i ocenie ma bezpośredni wpływ na treść ustaleń faktycznych, czyli ustalenie okoliczności przedmiotowych i podmiotowych określonego zdarzenia i tym samym na rozstrzygnięcie, czy osoba oskarżona popełniła, czy też nie, zarzucany jej czyn (lub czyny) określone w akcie oskarżenia. Jeżeli natomiast sąd w sposób bezkrytyczny ocenia dany dowód, który ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a nadto nie ocenia go we wzajemnym powiązaniu zarówno z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, jak również nie respektuje zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, to taka ocena musi zostać uznana za dowolną i nie może zasługiwać na akceptację ze strony sądu odwoławczego.
W kontekście zarzutów apelacji oskarżyciela publicznego należy także zaznaczyć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest co do zasady skutkiem naruszenia przepisów postępowania, gdyż przeprowadzenie postępowania zgodnie ze wszystkimi zasadami i regułami procedury prowadzi do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Błędy procesowe (art. 438 pkt 2 k.p.k.) sprowadzają się głównie do wadliwego sposobu przeprowadzania czynności postępowania, niewłaściwej oceny potrzeby przeprowadzenia dowodów, nieprawidłowego trybu przeprowadzania dowodów lub do błędnej oceny dowodów zasadnie dopuszczonych i prawidłowo przeprowadzonych. Natomiast uchybienia, o których mowa w art. 438 k.p.k. pkt 3 k.p.k., tj. błędy w ustaleniach faktycznych, dotyczą nie dowodów, ale właśnie ustaleń wywodzonych z niewadliwie przeprowadzonych i najczęściej także prawidłowo ocenionych (co do ich wiarygodności) dowodów, które to ustalenia zostały jednak bądź to pominięte, bądź przeinaczone w zestawieniu z rzeczywistą wymową dowodu. Tak więc zbieg podstaw odwoławczych w postaci błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów postępowania jest jedynie pozorny. Zarzut odwoławczy powinien bowiem dotyczyć jedynie uchybienia o charakterze pierwotnym, a nie jego następstw. Jeśli błąd w ustaleniach faktycznych jest rezultatem błędów procesowych (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), nie powinno się go wskazywać jako odrębnej przyczyny żądania uchylenia orzeczenia - zarzutu, może jedynie posłużyć za uzasadnienie, iż uchybienie przepisom procesowym mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, skoro doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych. Ponieważ błędne ustalenia faktyczne są konsekwencją wadliwych wniosków wywiedzionych z właściwie ocenionych dowodów lub pominięcia wynikających z tych dowodów okoliczności, zatem nie jest wewnętrznie spójne zarzucanie jednocześnie dowolnej oceny dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych co do tego samego rozstrzygnięcia”.
Jako słuszne uznano zaprezentowane przez apelującego stanowisko, zgodnie z którym Sąd I instancji pomimo zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego dokonał jego wybiórczej oceny, w szczególności w zakresie opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej (pisemnej, uzupełniającej oraz ustnych uzupełniających), wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka U. P. (1) oraz dokumentacji w postaci wykazów rozmów telefonicznych – skutkowało to błędnym przyjęciem prawidłowości działań oskarżonego podczas udzielania teleporady w dniu (...) – a w konsekwencji błędnym wykluczeniem możliwości narażenia przez niego pacjentki na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub utraty życia w rozumieniu art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 3 k.k.
Zgodnie z art. 160 § 1 k.k., kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jeżeli na sprawcy ciąży obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo – stosownie do treści art. 160 § 2 k.k. – podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Realizacja znamienia narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo w warunkach art. 160 § 2 k.k. może polegać zarówno na: 1) wywołaniu takiego stanu, 2) jego zwiększeniu, 3) lub na jego utrzymaniu, mimo istnienia powinności jego neutralizacji czy choćby zmniejszenia (w wypadku zaniechania). Obowiązkiem gwaranta jest nie tylko podjęcie działań zapobiegających wystąpieniu konkretnego niebezpieczeństwa dla dobra chronionego, ale także podjęcie wszelkich działań zmierzających do obniżenia stopnia konkretnego niebezpieczeństwa dla dobra istniejącego już w chwili aktualizacji obowiązku działania . Tak rozległy zakres możliwości wyczerpania znamion tego przestępstwa przez gwaranta wynika z samej treści jego prawnego, szczególnego obowiązku wobec dobra (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2013 r., IV KK 43/13, Legalis nr 684187; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2008 r., IV KK 381/07, Legalis nr 102266). Gwarant ma bowiem „obowiązek wdrożyć wszystkie te działania, które w warunkach sytuacyjnych, w jakich działa, są według rekomendacji wynikających z aktualnego stanu wiedzy medycznej wymagane jako dające szansę na wykluczenie, ograniczenie czy neutralizację niebezpieczeństwa "pierwotnego" - a nie tylko takie, które mogą do tego prowadzić w sposób pewny”.
Lekarz gwarant może odpowiadać nie tylko za wywołanie sytuacji niebezpiecznej, ale także za nieodwrócenie zastanego już niebezpieczeństwa albo za niezmniejszenie jego poziomu (Janczukowicz Krzysztof, Sposoby narażenia na niebezpieczeństwo w rozumieniu art. 160 k.k. i związana z nimi kumulatywna kwalifikacja prawna czynu, Lex 2016; także por. wyrok SN zdnia 5 kwietnia 2013 r., IV KK 43/13, LEX nr 1318212; wyrok SN z dnia 21 sierpnia 2012 r., IV KK 42/12, LEX nr 1220930; wyrok SN z dnia 14 lipca 2011 r., III KK 77/11, LEX nr 1027852). Zakres obowiązków ciążących na gwarancie musi być definiowany w odniesieniu do tego momentu czasowego, w którym on działa, w oparciu o wtedy dostępne mu informacje o okolicznościach stanu faktycznego. W odniesieniu do tego momentu formułowane powinny być wnioski co do zakresu realizacji tychże obowiązków i niebezpieczeństw, które wynikać mogą z ich zaniechania (zob. R. Kokot [w:] R. A. Stefański (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. 29, 2026, art. 160, Legalis, por. wyr. SN z 8.6.2010 r., III KK 408/09, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 1163; tak też post. SN z 19.1.2011 r., IV KK 356/10, OSNKW 2011, Nr 22, poz. 18; post. SN z 6.10.2016 r., V KK 94/16, OSNKW 2017, Nr 1, poz. 3).
Odpowiedzialność lekarza gwaranta na płaszczyźnie art. 160 k.k. nie musi polegać tylko na popełnieniu przez niego błędu diagnostycznego czy medycznego. Mogą to być różne inne podejmowane albo zaniechane przez niego czynności, narażające człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2013 r., WK 14/13, Legalis nr 737169) Należy przy tym jednocześnie podkreślić, iż okoliczność, że pacjenta później badał inny lekarz, który także dopuścił się błędu w sztuce lekarskiej, nie znosi sama przez się odpowiedzialności lekarza, który pokrzywdzonym zajmował się wcześniej (tak: Janczukowicz Krzysztof, Sposoby narażenia na niebezpieczeństwo w rozumieniu art. 160 k.k. i związana z nimi kumulatywna kwalifikacja prawna czynu, Lex 2016; por. wyrok SN z dnia 3 września 2013 r., WK 14/13, LEX nr 1375270).
Znamię czasownikowe „naraża” jest określeniem zbiorczym odnoszącym się do każdego sposobu zachowania, który wywołuje stan bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia. Sprawca musi więc naruszyć opartą na wiedzy i doświadczeniu regułę postępowania, która chroni te dobra przed zagrożeniem.
Bezpośredniość niebezpieczeństwa należy wiązać nie tyle z bliskością czasową skutku mogącego nastąpić w związku z rozwojem sytuacji, co z „bliskością przyczynową”. Stan bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia człowieka nie musi powstać już z chwilą działania lub zaniechania sprawcy. Bezpośrednie niebezpieczeństwo to taki stan rzeczy, w którym przy założeniu normalnego przebiegu przyczynowości, człowiekowi realnie zagraża nastąpienie jednego ze skutków ujętych w art. 160 k.k., a więc że zrealizują się one w ramach następnego ogniwa przebiegu przyczynowego. Tym samym stan bezpośredniego niebezpieczeństwa to ostatni etap między niebezpieczeństwem (zagrożeniem) dla określonego w przepisie dobra a jego naruszeniem. Dla przyjęcia dokonania omawianego przestępstwa nie jest wymagane nastąpienie skutku śmiertelnego lub uszczerbku na zdrowiu (R. Kokot [w:] R. A. Stefański [red.] Kodeks karny. Komentarz, Legalis 2025, do art. 160 k.k. wraz z powołanymi poglądami A. Zolla).
Odnosząc się do zarzutów skarżącego i realiów niniejszej sprawy, bardzo istotne znaczenie ma problematyka związaną ze zwrotem „ prawo do osobistej porady ” zawartym w karcie z telekonsultacji. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach stwierdził, iż pod tym sformułowaniem kryło się zalecenie osobistej wizyty u innego lekarza. Taka interpretacja została również przyjęta przez Sąd I instancji, gdyż zwrot ten miał stanowić zalecenie udania się do lekarza rodzinnego lub oddziału SOR. Z stanowiskiem tym jednakże nie sposób się zgodzić. Jak wskazano w jednobrzmiących uchwałach, tj. w Uchwale nr 89/20/P-VIII Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 24 lipca 2020 oraz w Uchwale Nr 11/20/VIII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 4 września 2020 r., na podstawie delegacji z ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich z 2 grudnia 2009 r. (art. 5 pkt 14 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 4 i art. 40 ust. 4 ustawy), przyjęto wytyczne w celu stosowania dla udzielania świadczeń telemedycznych przez lekarzy i lekarzy dentystów w ramach wykonywanego zawodu. Wytyczne składają się z dokumentów, stanowiących załączniki do Uchwał. W Załączniku nr 1 o nazwie „Wytyczne dla udzielania świadczeń telemedycznych” w Części III o tytule „Aspekty techniczno-organizacyjne” ujęta jest tabela o nazwie „Zasady świadczenia porady telemedycznej” - w związku z czym:
„Lekarz powinien upewnić się, że pacjent jest poinformowany o zakresie i ograniczeniach porady telemedycznej oraz że rozumie charakter świadczenia porad i usług w ramach telemedycyny. Szczególnie istotnym jest przekazanie pacjentowi informacji:
⚫ o prawie skorzystania z wizyty/świadczenia osobistego w placówce medycznej , gdy teleporada nie spełni oczekiwań pacjenta lub nie będzie możliwe rozwiązanie jego problemu zdrowotnego.”
Ponadto należy wskazać, iż Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej w § 3 ustala standard organizacyjny teleporady udzielanej w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, który w pkt 1) obejmuje informowanie przez świadczeniodawcę podstawowej opieki zdrowotnej, w miejscu wykonywania świadczeń oraz na stronie internetowej tego świadczeniodawcy, a na żądanie pacjenta również telefonicznie, o warunkach udzielania teleporad z uwzględnieniem prawa pacjenta do zgłoszenia w trakcie teleporady woli osobistego kontaktu z właściwym personelem medycznym ; informacja określa:
e) możliwość skorzystania ze świadczenia opieki zdrowotnej udzielonego w bezpośrednim kontakcie z pacjentem , w przypadku gdy niezbędne z uwagi na stan zdrowia pacjenta świadczenie zdrowotne nie jest możliwe do zrealizowania w formie teleporady - okoliczność ta powinna być ustalana w porozumieniu z pacjentem lub jego opiekunem ustawowym.
Standard organizacyjny ujęty w ww. Rozporządzeniu określa również w § 3 pkt 7) dokonanie przez osobę udzielającą teleporady na podstawie badania podmiotowego i po analizie dostępnej dokumentacji medycznej pacjenta (…) następujących czynności:
a) udzielenie świadczenia zdrowotnego, w tym ustalenie, czy teleporada jest wystarczająca dla problemu zdrowotnego będącego jej przedmiotem, lub
b) poinformowanie pacjenta o konieczności udzielenia świadczenia zdrowotnego w bezpośrednim kontakcie z pacjentem, jeżeli charakter aktualnego problemu zdrowotnego uniemożliwia udzielenie świadczenia zdrowotnego w formie teleporady;
Jak jednoznacznie wynika z zamieszczonych obszernych fragmentów Załącznika nr 1 do Uchwały nr 89/20/P-VIII Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 24 lipca 2020 oraz Załącznika nr 1 do uchwały Nr 11/20/VIII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 4 września 2020 r. dotyczących „Aspektów techniczno-organizacyjnych” i „Zasad świadczenia porady telemedycznej” a także z Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, regulacje te oraz użyte sformułowania dotyczą kwestii technicznych i organizacyjnych i zakresu informacyjnego, w jaki sposób powinna być przeprowadzona teleporada. Określają one obowiązki informacyjne lekarza udzielającego teleporady bądź też określają sposób jej przeprowadzenia (§ 3 pkt 7) Rozporządzenia.
Należy stanowczo podkreślić, iż właśnie takie sformułowanie znajduje się na karcie teleporady w rubryce „Czynności wstępne”, gdzie zostały wymienione czynności w postaci (k. 85): „1. Telekonsultacja za pomocą rozmowy telefonicznej na podany w kartotece numer. 2. Potwierdziłem tożsamość pacjenta za pomocą PESEL. 3. Udzieliłem pacjentowi informacji o ograniczeniach wynikających ze zdalnego udzielania konsultacji bez możliwości zbadania klinicznego. 4. Poinformowałem pacjenta w prawie do osobistej porady ”. Określają one w oczywisty sposób działania techniczno-organizacyjne oraz obowiązki informacyjne lekarza udzielającego teleporady, dlatego też zgodnie z zasadami logiki zostały umieszczone w części notatki dotyczącej czynności wstępnych. Nie sposób zatem przyjąć, iż sformułowanie „Poinformowałem pacjenta o prawie do osobistej porady” zapisane w ramach realizowanych czynności wstępnych zapisanych w karcie teleporady było w istocie zaleceniem udania się do lekarza rodzinnego lub SOR. Z powyższych rozważań wynika jednoznacznie, iż było to jedynie spełnieniem obowiązku informacyjnego .
W karcie konsultacji w rubryce „Zalecenia” wpisano: „kompresjoterapia, aktywność ruchowa, (...), (...), (...).”. Brak jest tutaj zalecenia odnośnie konieczności bezpośredniej wizyty u innego lekarza . Należy zatem uznać, iż Sąd Rejonowy błędnie uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie oraz nieprawidłowo nie przyjął za wiarygodne zeznań świadka U. P. (1), który zaprzeczył, ażeby oskarżony zalecił pacjentce udania się do innego lekarza lub na oddział SOR (k. 397). Należy przy tym podkreślić, iż oskarżony podczas rozprawy w swoich wyjaśnieniach wskazywał jako lekarz również na istnienie takich obowiązków i świadomość co do konieczności ich stosowania. Reasumując, nie jest możliwe zatem uznanie, iż zapis w karcie z telekonsultacji odnoszący się do odnotowanego w ramach czynności wstępnych „poinformowania pacjenta o prawie do osobistej porady” jest czymś innym niż zrealizowaniem obowiązków informacyjnych przez lekarza udzielającego teleporady.
Biegli wskazali w swojej opinii uzupełniającej (k. 547-549), że jeżeli oskarżony faktycznie wydał takie zalecenia pacjentce, to postępowanie takie należy uznać za prawidłowe. Gdyby pacjentka postąpiła zgodnie z tymi zaleceniami i udała się bezpośrednio do lekarza, to najprawdopodobniej doszło by do prawidłowego rozpoznania i realnej szansy uratowania pacjentki. Kluczowe w tym zakresie jest ustalenie brzemienia informacji przekazanej pacjentce przez oskarżonego. Jeśli miało to formę zalecenia bezpośredniej wizyty u lekarza w miejscu zamieszkania, to byłoby to działanie prawidłowe. Jednakże jak powyżej rozważono, poinformowanie pacjentki o prawie do osobistej porady nie można uznać za takie zalecenie. Z relacji oskarżonego wynika, iż pacjentka w ramach teleporady poinformowała go o bólu w i obrzęku w miejscu żylaków, które były poddane ablacji, jednakże zdaniem oskarżonego, mimo iż dopytywał on dokładnie o inne objawy, to pacjentka nie przekazała mu informacji o wycieku za rany (k. 493). Natomiast mąż pacjentki – świadek U. P. (1) zeznał, iż wspólnie z żoną udał się na prywatną wizytę u oskarżonego i w jej następstwie został przeprowadzony zabieg ablacji żylaków a także był świadkiem i uczestnikiem rozmowy prowadzonej z pacjentką przez oskarżonego, tj. dnia 29 marca 2022 r., kiedy została udzielona teleporada. Świadek podał, iż jego żona przekazywała dodatkowe informacje na temat wycieku z rany. Świadek kategorycznie zaprzeczył, iż oskarżony zalecił wizytę u innego lekarza i wskazał, że żona udzieliła dokładnych informacji na temat stanu jej zdrowia – tj. również o wycieku z rany w miejscu wkłucia (k. 397).
Biegli w ramach ustnych opinii w toku rozprawy (k. 590-591) zwrócili uwagę na fakt, iż oskarżony otrzymał z wywiadu informacje o bólu i obrzęku kończyny utrzymującym się 4 dni od zabiegu. Niezależnie, jak szeroki wywiad był przeprowadzany przez oskarżonego w czasie teleporady (czy zadawał pytania dodatkowe czy też ich nie zadawał, m. in. o gorączkę), to prawidłowym byłoby polecenie pacjentce udania się do lekarza rodzinnego lub do oddziału SOR – i do tego powinno sprowadzać się zalecenie oskarżonego w stosunku do pacjentki. Biegli podkreślili przy tym, iż niezależenie od tego, jaki wywiad został przeprowadzony, nawet gdyby oskarżony nie przeprowadził żadnego wywiadu, ale polecił pacjentce udanie się do lekarza, to jego postępowanie byłoby prawidłowe. Biegli wskazali dalej, iż w aktach sprawy jest zawarta informacja o odbytej telekonsultacji i ogólną zasadą jest, że dokumentacja powinna odzwierciedlać przebieg kontaktu lekarza z pacjentem, w tym wydane pacjentowi zalecenia. Gdyby w tej dokumentacji oskarżony odnotował, że polecił pacjentce udanie się do lekarza, to sprawa byłaby bezprzedmiotowa, gdyż jego postępowanie byłoby w oczywisty sposób prawidłowe. Lekarz w dokumentacji napisał jednak, że poinformował pacjentkę o prawie do osobistej porady i ocenić należy, czy ten zapis jest tożsamy z zaleceniem udania się do lekarza. Oskarżony powinien wydać pacjentce takie zalecenie i były szanse na to, żeby opanować problem infekcyjny i były szanse, aby pacjentka przeżyła, gdyby wówczas stawiła się u lekarza lub na SOR.
Reasumując, nieprawidłowa jest zatem ocena Sądu I instancji w tym zakresie, iż poinformowanie pacjenta o prawach do osobistej porady zapisane w karcie teleporady w rubryce „Czynności wstępne” było faktycznie zaleceniem udania się do lekarza lub najbliższego oddziału SOR. Nie należy dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego należy je uznać jedynie za spełnienie jednego z obowiązków informacyjnych opisanych w ww. załącznikach do uchwał i Rozporządzeniu. W ocenie Sądu Okręgowego stanowi to przyjętą przez oskarżonego linię obrony, mającą na celu wykazanie, iż dopełnił on obowiązku zalecenia pacjentce udania się do innego lekarza lub oddziału SOR. W ocenie biegłych, z czym należy się zgodzić, niezależnie od zakresu wywiadu przeprowadzonego przez oskarżonego z pacjentką w czasie teleporady, powinno zostać wydane zalecenie udania się do lekarza na bezpośrednią wizytę. Dopełnienie tego obowiązku pozwoliło by na naoczną diagnozę postawioną przez innego lekarza i z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzenie faktycznej przyczyny powikłań, którą nie były powikłania pooperacyjne a zakażenie z powodu przerwania powłok skórnych w wyniku zabiegu, co mogłoby pozwolić na opanowanie infekcji i uratowanie pacjentki.
Odnosząc się do twierdzeń oskarżonego, iż w czasie udzielania teleporady w dniu (...)rozmawiał wyłącznie z pacjentką a nie z jej mężem, a także, że w dniu (...). niezwłocznie zadzwonił do pacjentki po otrzymaniu od niej wiadomości sms o braku poprawy stanu zdrowia, należy dokonać analizy połączeń telefonicznych na podstawie załączonych do akt sprawy wykazu połączeń pacjentki, jej męża oraz zdjęć z telefonu oskarżonego. Chronologia połączeń i kontaktów jest następująca:
w dniu (...)z telefonu męża pacjentki – świadka U. P. (1) (...) wykonano połączenie do kliniki oskarżonego na numer telefonu stacjonarny (...) (k. 312). Następnie o godz. 15:28 wykonano połączenie z numeru telefonu świadka na numer telefonu oskarżonego (...)i miała miejsce teleporada – rozmowa trwała 4 min 36 sek. O godz. 15:36 z numeru telefonu pacjentki (...) przesłano wiadomość z numerem PESEL na numer telefonu oskarżonego (k. 297). Oskarżony o godz. 17:19 wysłał ze swojego numeru telefonu wiadomość sms na numer telefonu pacjentki z informacją o przesłanej recepcie i listę leków z dawkowaniem (k. 297) a pacjentka przesłała w odpowiedzi w wiadomości sms podziękowanie o treści „Dziękuję bardzo” (k. 297, k. 312).
W dniu (...) nastąpiła próba połączenia pomiędzy telefonem pacjentki a telefonem oskarżonego, czas trwania połączenia wynosił 9 sekund (k. 314). Następnie o godz. 17:22 zostają przesłane 2 wiadomości sms z telefonu pacjentki na telefon oskarżonego (k. 314), jedna z tych wiadomości brzmi: „Żadnej poprawy, temp 34,4-35,2, wymioty cały czas, skóra na brzuchu robi się żółtawa” (k. 297). Po tej wiadomości o godz. 17:42 z numeru telefonu świadka nawiązano połączenie ze stacjonarnym numerem kliniki oskarżonego – rozmowa trwała 5 min 28 sek (k. 312).
W dniu (...)o godz. 4:40:59 oraz 4:41:27 zostały przesłane dwie wiadomości mms z numeru telefonu świadka na telefon oskarżonego ze zdjęciami nogi pacjentki i wiadomością o treści: „Tak to teraz wygląda” (k. 298, k. 313). Następnie o godz. 8:57 została przesłana wiadomość sms przesłana z telefonu świadka na telefon oskarżonego: „Jak trafi na oddział, to dopiero będę miał numer kontaktowy do lekarza prowadzącego, podam numer telefonu. Aktualnie jest na sorze i podają płyny i trwa rozpoznanie" (k 313, k. 298). Po tej wiadomości następuje odpowiedz z telefonu oskarżonego na numer telefonu świadka poprzez wiadomość sms o treści: „Proszę o przekazanie mojego nru telefonu Lekarzowi. Lub” (dalsza część wiadomości jest niewidoczna) (k 298).
Oskarżony, na podstawie dostarczonych przez niego zdjęć do akt sprawy, miał w swym telefonie zapisane dwa kontakty (...) oraz (...). Z telefonu oskarżonego kontakty z numerem telefonu T. P. (2) miały miejsce w dniu (...), najpierw o 15:36 poprzez przestanie wiadomości sms ze numerem PESEL na telefon oskarżonego, następnie o 17:19 poprzez przesłanie przez oskarżonego wiadomości sms na telefon pacjentki z informacją o przesłanej recepcie i liście leków z dawkowaniem. Pacjentka w wiadomości sms przesyła podziękowania „Dziękuje bardzo” na telefon oskarżonego. Natomiast w dniu (...) z telefonu pacjentki zostały przesłane 2 wiadomości, jedna z nich z informacją: „Żadnej poprawy, temp 34,4-35,2, wymioty cały czas, skóra na brzuchu robi się żółtawa”.
Za wyjątkiem wymiany tych ww. wiadomości sms pomiędzy nr telefonu oskarżonego a pacjentki, tj. 2 wiadomości w dniu (...)oraz 2 wiadomości w dniu (...), wszystkie kontakty telefoniczne a także kontakty poprzez wiadomości sms lub mms odbywały się wyłącznie z telefonu lub na telefon U. P. (1) , na co jednoznacznie wskazują wykazy rozmów oraz zamieszczone zdjęcia z wiadomościami załączone do akt sprawy.
Uściślając – w dniu (...) to z telefonu męża pacjentki skontaktowano się z gabinetem oskarżonego, następnie również z jego telefonu skontaktowano się z samym oskarżonym i przez numer telefonu męża pacjentki została przeprowadzona teleporada. W dniu (...) miała miejsce konsultacja telefoniczna z oskarżonym, również poprzez połączenie z numeru telefonu świadka tym razem na numer stacjonarny kliniki oskarżonego. Także w dniu (...)wymiana wiadomości sms odbywała się poprzez numer telefonu świadka U. P. (1).
Należy zatem dać wiarę świadkowi U. P. (1), iż był on uczestnikiem lub co najmniej świadkiem rozmów telefonicznych z oskarżonym w dniu (...) oraz (...)co jednoznacznie wynika z jego zeznań, a w szczególności z wykazów rozmów jego numeru telefonu, numeru telefonu pacjentki oraz zamieszczonych w aktach sprawy zdjęć wiadomości przesyłanych pomiędzy oskarżonym i świadkiem oraz pomiędzy oskarżonym a pacjentką. Wyłania się z powyższego czytelny obraz, iż świadek bardzo aktywnie uczestniczył w procesie konsultacji z oskarżonym. Wcześniej świadek wspólnie z pacjentką udał się do kliniki oskarżonego przez planowanym zabiegiem ablacji żył. Także w czasie przyjazdu pogotowia w dniu (...) świadek był przy tym obecny i aktywnie uczestniczył w rozmowach z personelem medycznym. Następnie w dniu (...) z numeru telefonu świadka przesłane zostały informacje o stanie jego żony i przyjęciu na oddział SOR, a oskarżony na telefon świadka przesłał prośbę o przekazanie jego numeru telefonu prowadzącemu lekarzowi.
Reasumując, należy zauważyć, iż każdego dnia, kiedy podejmowany był telefoniczny kontakt z oskarżonym – czy to bezpośrednio na jego numer telefonu czy to na numer telefonu jego kliniki – odbywał się on każdorazowo z numeru telefonu męża oskarżonego. Nie sposób zatem przyjąć, iż świadek ten nie uczestniczył w tych rozmowach lub nie był ich świadkiem. W konsekwencji należy uznać za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, które stanowią przyjętą linię obrony a za wiarygodne zeznania świadka U. P. (1) w zakresie kontaktów z oskarżonym. Sąd Rejonowy dokonał tutaj dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego.
Sąd Okręgowy podziela jednakże wątpliwości Sądu I instancji w zakresie sprzeczności zeznań świadka U. P. (1) w stosunku do zeznań pracowników pogotowia udzielających pomocy pacjentce a także w kwestii godziny przyjazdu świadka U. P. (1) oraz jego żony na odział SOR, ze względu na sprzeczność jego relacji z zeznaniami personelu przyjmującego pacjentkę w samym oddziale SOR. Niemniej jednak w zakresie udzielonej teleporady przez oskarżonego w dniu (...) czy w zakresie kontaktów oskarżonego z pacjentką w dniu (...) należy uznać stanowisko Sądu Rejonowego za nieprawidłowe, gdyż wykazy połączeń telefonicznych potwierdzają wersję wydarzeń przedstawioną przez świadka U. P. (1) – jak to rozważył powyżej Sąd Okręgowy.
Zarzut apelującego odnośnie błędu w ustaleniach faktycznych należy uznać za zasadny. Błędna ocena materiału dowodowego po stronie Sądu Rejonowego polegała na przyjęciu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu znamion czynu z art. 160 § 3 w zw. z art. 160 § 2 k.p.k., w szczególności nie pozwala on na zakwestionowanie twierdzenia oskarżonego, iż w dniu(...) zalecił pacjentce udanie się do lekarza rodzinnego lub szpitala. Materiał dowodowy, w szczególności karta teleporady oraz wykazy połączeń z dnia(...), wskazuje, iż nie można zgodzić się przedstawioną wersją przez oskarżonego a przyjętą przez Sąd I instancji. W karcie teleporady, na co wskazano we wcześniejszych rozważaniach i na co zwracają biegli w opinii uzupełniającej oraz ustnej, zawarto informację o prawie pacjenta do skorzystania z wizyty bezpośredniej u lekarza lub w placówce medycznej, wynikającego z wyżej cytowanych Uchwały nr 89/20/P-VIII Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 24 lipca 2020 r. oraz Uchwały Nr 11/20/VIII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 4 września 2020 r. oraz Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach w toku rozprawy również wskazywał obowiązki informacyjne w tym zakresie. Pouczenie to zostało umieszczone w rubryce dotyczących czynności wstępnych teleporady, nie jest zatem możliwe uznanie go za zalecenie udania się do lekarza rodzinnego lub szpitala.
Biegli w ramach opinii sądowej stwierdzili, iż zabieg ablacji żył był powikłany zakażeniem miejsca operowanego z ropnym zapaleniem tkanki podskórnej lewego uda o obrazie ropnia w badaniu mikroskopowym, najprawdopodobniej wywołanym przez bakterie MSAA (gronkowiec złocisty), co potwierdziły późniejsze badania. Z koleje zakażenie miejsca operowanego było źródłem zakażenia uogólnionego (posocznicy) z następową sepsą przebiegającą z niewydolnością wielonarządową, w przebiegu której doszło do zgonu pacjentki. Gdyby nie doszło do wykonania zabiegu, nie doszłoby również do rozwoju kolejnych powikłań i zgonu pokrzywdzonej. W tym sensie istnieje związek przyczynowo skutkowy pomiędzy zabiegiem ablacji żył i T. P. (1) w dniu (...)a jej zgonem w dniu(...) Jednakże dane z akt sprawy nie dają podstaw do stwierdzenia, iż zabieg został przeprowadzony w sposób nieprawidłowy a w szczególności z naruszeniem zasad aseptyki i antyseptyki mających na celu ograniczenie ryzyka powikłań. Niemniej takie ryzyko nierozerwalnie wiąże się z każdą procedurą przebiegającą z naruszeniem ciągłości powłok i tego rodzaju powikłania wliczone są w zwykłe ryzyko zabiegu. Bakterie, którymi została zakażona pacjentka, to bakterie powszechnie bytujące w środowisku pozaszpitalnym. Zatem nie można przyjąć związku przyczynowo skutkowego pomiędzy zabiegiem ablacji żył dokonanym przez oskarżonego a zgonem pacjentki w tym sensie, że nie można wykluczyć, że nawet w przypadku prawidłowego postępowania doszłoby do niekorzystnego rozwoju choroby i zgonu pokrzywdzonej.
Biegli w opinii uzupełniającej wskazali, iż mając na uwadze zeznania U. P. (1) ale i również objawy odnotowane w dokumentacji medycznej w postaci bólu i obrzęku kończyny, które mogły wskazywać na zakrzepicę żył głębokich czy zakażenie miejsca operowanego dając wskazania do pogłębienia diagnostyki przez fizykalne zbadanie pacjentki przez lekarza – w tej konstelacji należało uznać za nieprawidłowe postępowanie oskarżonego w dniu (...) polegające na nie zaleceniu zgłoszenia się do innego lekarza, czego skutkiem było nie rozpoznanie faktycznego problemu zdrowotnego, co naraziło pacjentkę na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub utraty życia.
Biegli zwrócili również uwagę na rozbieżność informacji podawanych przez U. P. (1) a dokumentacją medyczną, jednakże objawy opisane w dokumentacji mogły wskazywać na powikłania, w tym zakrzepicę żył głębokich czy zakażenia miejsca operowanego i wymagały pogłębienia diagnostyki poprzez fizykalne badanie pacjentki przez lekarza. Przy uwzględnieniu dalszego przebiegu choroby, najpewniej były już to objawy zakażenia miejsca operowanego i po fizykalnym zbadaniu najprawdopodobniej rozpoznano by faktyczny problem zdrowotny.
Zarzut apelującego odnośnie nieprawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji reguły in dubio pro reo należy uznać także za zasadny.
Sąd Rejonowy, konkludując swoje uzasadnienie wskazał, iż realizując w pełni zasadę art. 5 § 2 k.p.k. należało uniewinnić oskarżonego od zarzucanego mu czynu (k. 619). Jednakże Sąd I instancji nie podniósł w uzasadnieniu, iż występują jakiekolwiek niedające się usunąć wątpliwości, które należy rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego w myśl zasady in dubio pro reo. Wręcz przeciwnie, Sąd Rejonowy w sposób czytelny uznał wyjaśnienia oskarżonego i zeznania prawie wszystkich świadków za wiarygodne, jedynie część z nich uznając za nieprzydatne. Część zeznań świadka U. P. (1) uznano za niewiarygodne. W swoich rozważaniach Sąd I instancji nie wskazał na żadne konkretne wątpliwości, których nie dałoby się usunąć. Należy uznać zatem zarzut skarżącego w tym zakresie za w pełni uzasadniony.
Odnosząc się do reguł związanych ze stosowaniem zasady in dubio pro reo, pierwszym elementem, który wyznacza granice komentowanej zasady, jest stwierdzenie „nieusuwalności” wątpliwości. Dopiero spełnienie tego warunku uprawnia do przeprowadzenia oceny, czy dokonano ich rozstrzygnięcia na korzyść, czy też na niekorzyść oskarżonego. Drugim elementem wyznaczającym granice analizowanej zasady jest inna zasada procesowa, a mianowicie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 7). Z orzecznictwa Sądu Najwyższego na gruncie tego zagadnienia można wyprowadzić dwie najistotniejsze reguły ograniczające zasadę in dubio pro reo (M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, Gdańsk 2026, art. 5). Pierwszą z nich jest kwestia wiarygodności (przyznania tego waloru niektórym dowodom z odmienną oceną innych), która nie należy do kryteriów oceny dokonywanej przez pryzmat art. 5 § 2 k.p.k., lecz jest częścią analizy dokonywanej na podstawie art. 7 k.p.k., który wprowadza reguły oceny dowodów (postanowienie SN z 22.12.2010 r., II KK 308/10, Prok. i Pr.-wkł. 2011/5, poz. 10). Kolejną regułą ograniczającą jest konieczność ustalenia przez organ orzekający istnienia dwóch wersji zdarzenia, z których nie da się żadnej wyeliminować poprzez swobodną ocenę dowodów. Wówczas organ ma obowiązek sięgnąć po regułę in dubio pro reo i rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego (postanowienie SN z 3.04.2012 r., V KK 335/11, LEX nr 1163975; wyrok SN z 1.02.2012 r., II KK 141/11, Biul. PK 2012/3, poz. 8).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż Sąd Rejonowy stosując ww. zasadę powinien stwierdzić, iż występują nie dające się usunąć wątpliwości, następnie oceniając dowody powinien przedstawić różne wersje zdarzenia, których to nie dało się wyeliminować poprzez swobodną ocenę dowodów. Dopiero wtedy Sąd I instancji uprawniony byłby do zastosowania reguły in dubio pro reo i rozstrzygnięcia ww. wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Reasumując, apelacja wywiedziona przez oskarżyciela publicznego okazała się w pełni zasadna, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku z dnia 27 stycznia 2026 r., o sygn. akt II K 434/23 i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
Wniosek
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Zasadność zarzutu apelacyjnego i przytoczonej na jego poparcie argumentacji.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości i w konsekwencji skazania oskarżonego.
☒ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
Apelacja wywiedziona przez oskarżyciela publicznego okazała się w pełni zasadna, a jej pozytywne rozpatrzenie przez Sąd Odwoławczy skutkowało wydaniem orzeczenia o charakterze kasatoryjnym z przyczyn szczegółowo opisanych w części 3.1. niniejszego uzasadnienia, jakie w tym miejscu nie wymagają powtórzenia.
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę przeciwko oskarżonemu winien przede wszystkim wnikliwie oraz skrupulatnie przeanalizować zgromadzony materiał dowodowy, zwracając szczególną uwagę na informacje specjalne dostarczone w ramach sporządzonych opinii (głównej pisemnej oraz uzupełniających – pisemnej i ustnych) przez biegłych sądowych z zakresu medycyny, a następnie w oparciu o prawidłowo ustalone okoliczności stanu faktycznego ponownie rozważyć możliwość zrealizowania przez oskarżonego ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k. Sąd powinien również szczegółowo przeanalizować wykazy rozmów i wiadomości numerów telefonów należących do pacjentki oraz jej męża, zrzuty-screeny ekranu z telefonu oskarżonego i zweryfikować je z zeznaniami męża pacjentki i wyjaśnieniami oskarżonego pod kątem ich wiarygodności i spójności, w szczególności odnośnie telefonicznego zgłoszenia prośby o konsultację z oskarżonym i przeprowadzonej telekonsultacji w dniu (...) a także odnośnie wymiany wiadomości i rozmowy telefonicznej z oskarżonym w dniu (...)
Dotychczas bowiem nie przeprowadzono wnikliwej prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego w tym zakresie, o czym świadczy oczywista zasadność wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego apelacji. Sąd I instancji winien zatem ustalić w szczególności, czy miało miejsce zachowanie oskarżonego polegające na nie zaleceniu udania się do lekarza lub oddziału SOR w dniu (...) podczas udzielania teleporady i czy naraziło ono pacjentkę na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu lub art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k., poprzez niedbalstwo oskarżonego. Przedmiotowa kwestia jawi się jako kluczowa dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego zwłaszcza, iż opiniujący w sprawie biegli z zakresu medycyny wskazali, iż zalecenie pacjentce udania się bezpośrednio do lekarza lub oddziału SOR pozwoliłoby z wysokim prawdopodobieństwem na prawidłowe rozpoznanie infekcji i uratowanie pacjentki.
Sąd odwoławczy wskazuje również na możliwość pełnego zastosowania art. 442 § 2 k.p.k. Dowody są zgromadzone, znane stronom a jedyną kwestią jest ich należyta ocena pozostająca w zgodzie z art. 7 k.p.k.
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
7. PODPIS
Joanna Knobel Jarosław Ochocki Dariusz Śliwiński