Orzeczenie · 2016-11-23

II CSK 219/16

Sąd

Sąd Najwyższy

Data

2016-11-23

SNCywilneochrona dóbr osobistychŚrednianajwyższy

zadośćuczynieniezakład karnywarunki odbywania karydobra osobisteskarga kasacyjnaSąd Najwyższyodmowa przyjęcia skargi

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Powód K. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego. Oba sądy niższych instancji oddaliły powództwo o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną niewłaściwymi warunkami odbywania kary pozbawienia wolności oraz świadczenia na rzecz fundacji. Sądy ustaliły, że powód przebywał w zakładzie karnym od listopada 2012 r. i nie potwierdziły się jego zarzuty dotyczące groźb pracowniczych, uniemożliwiania spacerów, braku ciepłej wody, uciążliwego dymu z palarni, czy problemów z korzystaniem z telefonu. Powód był alergikiem, cierpiał na astmę oskrzelową, jednak mimo zaleceń nie przyjmował leków i nadal palił. W tych okolicznościach sądy nie stwierdziły naruszenia dóbr osobistych. Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę kasacyjną opartą na zarzutach naruszenia prawa materialnego (art. 417, 418, 23, 24 k.c.) i przepisów postępowania (art. 233 § 1, 217 § 3, 227 k.p.c.), odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. Uzasadniono to brakiem oczywistej zasadności skargi, gdyż ustalenia faktyczne nie potwierdziły rażącego naruszenia dóbr osobistych powoda, a sam fakt przebywania w celi naprzeciwko palarni, z którego przedostawał się dym, nie stanowił o oczywistym naruszeniu dóbr osobistych w stopniu uzasadniającym przyznanie zadośćuczynienia, zwłaszcza że nie wpływało to na stan zdrowia powoda.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności pojęcia oczywistej zasadności (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz ocena, kiedy warunki w zakładzie karnym mogą stanowić naruszenie dóbr osobistych.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej (odmowa przyjęcia skargi) i oceny stanu faktycznego, który nie został uznany za rażąco wadliwy.

Zagadnienia prawne (2)

Czy niewłaściwe warunki odbywania kary pozbawienia wolności, w tym uciążliwy dym z palarni i potencjalne prześladowanie przez personel, stanowią naruszenie dóbr osobistych powoda uzasadniające przyznanie zadośćuczynienia?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli warunki te nie naruszają dóbr osobistych w stopniu rażącym, a ustalenia faktyczne nie potwierdzają wystąpienia takich naruszeń.

Uzasadnienie

Sądy obu instancji ustaliły, że mimo pewnych niedogodności (np. dym z palarni, ograniczona liczba telefonów), warunki w zakładzie karnym nie naruszały dóbr osobistych powoda w stopniu uzasadniającym przyznanie zadośćuczynienia, zwłaszcza że powód sam nie przestrzegał zaleceń lekarskich dotyczących zdrowia.

Czy skarga kasacyjna oparta na zarzucie oczywistej zasadności (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.) może być uwzględniona, gdy ustalenia faktyczne sądów niższych instancji nie potwierdzają rażącego naruszenia prawa?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, oczywista zasadność skargi kasacyjnej wymaga, aby z samej treści skargi jednoznacznie wynikało, że wskazane podstawy zasługują na uwzględnienie, co nie miało miejsca w tej sprawie.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalenia faktyczne nie potwierdzały oczywistego naruszenia dóbr osobistych, a sam fakt przebywania w celi naprzeciwko palarni nie stanowił o rażącym naruszeniu, dlatego przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie została spełniona.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Strona wygrywająca

Skarb Państwa - Zakład Karny w G.

Strony

Nazwa	Typ	Rola
K. S.	osoba_fizyczna	powód
Skarb Państwa - Zakład Karny w G.	instytucja	pozwany

Przepisy (14)

Główne

k.p.c. art. 398^3 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.c. art. 417

Kodeks cywilny

k.c. art. 418

Kodeks cywilny

k.p.c. art. 398^9 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Pomocnicze

k.c. art. 23

Kodeks cywilny

k.c. art. 24

Kodeks cywilny

k.p.c. art. 233 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 217 § 3

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 227

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 102

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 99

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 108 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 391 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 398^21

Kodeks postępowania cywilnego

Argumenty

Odrzucone argumenty

Naruszenie prawa materialnego przez odmowę zastosowania art. 417 k.c. i art. 418 k.c. w zw. z art. 23 i art. 24 k.c. • Naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 217 § 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c.

Godne uwagi sformułowania

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. • Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Skład orzekający

Katarzyna Tyczka-Rote

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności pojęcia oczywistej zasadności (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz ocena, kiedy warunki w zakładzie karnym mogą stanowić naruszenie dóbr osobistych."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej (odmowa przyjęcia skargi) i oceny stanu faktycznego, który nie został uznany za rażąco wadliwy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa ilustruje ograniczone możliwości zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym i precyzyjne kryteria oceny naruszenia dóbr osobistych w specyficznych warunkach zakładu karnego.

“Czy warunki w więzieniu zawsze naruszają dobra osobiste? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice zadośćuczynienia.”

Dane finansowe

WPS: 105 000 PLN

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników