I USKP 184/24

Wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Renaty Żywickiej został złożony przez pełnomocnika ubezpieczonego, który powołał się na art. 49 § 1 k.p.c. oraz art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c. jako podstawę wniosku. Jako uzasadnienie wskazano sposób powołania sędziego na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, kwestionując jego zgodność z prawem w świetle rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. Wnioskodawca odwołał się również do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zauważył, że w sprawie złożono dwa zbieżne wnioski, z których drugi, złożony później, został już prawomocnie oddalony postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2025 r. w sprawie I NWW 299/24. Obecne postanowienie dotyczy pierwszego, wcześniejszego wniosku. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 29 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym, niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy zgodności z prawem powołania sędziego. Powołano się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, które stwierdziło niezgodność przepisów k.p.k. i k.p.c. dotyczących wyłączenia sędziego z powodu wadliwości powołania z Konstytucją RP. Sąd wskazał, że polskie prawo, zgodne z Konstytucją, decyduje w kwestii ustroju i postępowania przed sądami, a sędziowie podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Wartość prawa europejskiego nie może prowadzić do pominięcia orzecznictwa polskiego Trybunału Konstytucyjnego w przypadku konfliktu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający