I KK 76/21Oddalenie kasacji oszustwo sąd najwyższy

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego T. G., który został skazany za oszustwo z art. 286 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności i obowiązek naprawienia szkody w kwocie 63 800 zł. Kasacja kwestionowała wyrok Sądu Okręgowego utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego. Obrońca zarzucał rażące naruszenia prawa procesowego, w tym art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. (oddalenie wniosków dowodowych), art. 353 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i art. 433 § 1 i 2 k.p.k. (nieprawidłowe doręczenie wezwania na rozprawę i brak kontroli instancyjnej zarzutu), oraz art. 233 § 1 k.p.k. (brak skierowania sprawy do mediacji). Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., Sąd Najwyższy stwierdził, że choć uzasadnienie sądu odwoławczego było powierzchowne, zaoferowane dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż okoliczność udziału skazanego w licytacji była bezsporna, a niedokonanie wpłaty nie podważało ustaleń sądu co do zamiaru. Zarzut naruszenia art. 353 § 1 k.p.k. został uznany za bezzasadny, gdyż doręczenie wezwania na rozprawę zostało przeprowadzone prawidłowo z uwzględnieniem fikcji doręczenia po dwukrotnej awizacji. W kwestii mediacji, Sąd Najwyższy wskazał, że przepis art. 23a k.p.k. jedynie stwarza możliwość jej przeprowadzenia, a nie nakłada obowiązku. Ponieważ ustalenia dotyczące spłaty należności zostały poczynione na etapie apelacyjnym, skierowanie sprawy do mediacji byłoby nieuzasadnione i prowadziłoby do przewlekłości postępowania. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający