VII Ka 1048/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Częstochowie, VII Wydział Karny Odwoławczy, rozpoznał sprawę E. Z. oskarżonego z art. 198 kk i art. 200 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Oskarżony został skazany przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r. (sygn. akt II K 869/14) za czyn polegający na dopuszczeniu się innej czynności seksualnej wobec małoletniej K. Z. (dotykanie piersi), za co wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres 3 lat próby. Oskarżony i jego obrońca wnieśli apelację, zarzucając m.in. obrazę przepisów postępowania (art. 7 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk) poprzez błędną ocenę dowodów, odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i przyjęcie zeznań pokrzywdzonej jako jedynego dowodu, a także błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy po analizie materiału dowodowego uznał apelacje za niezasadne. Podzielił stanowisko Sądu Rejonowego co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonej, wskazując na ich konsekwencję i korespondencję z innymi dowodami, a także odrzucił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym zasady in dubio pro reo. Sąd Okręgowy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego. Utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze oraz obciążył go wydatkami.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaWiarygodność zeznań małoletnich pokrzywdzonych w sprawach o przestępstwa seksualne, ocena dowodów w sprawach karnych, stosowanie zasady in dubio pro reo.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zeznania małoletniego pokrzywdzonego, niepotwierdzone innymi bezpośrednimi dowodami, mogą stanowić wystarczającą podstawę do skazania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli zeznania te są konsekwentne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, a sąd oceni je jako wiarygodne.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne, podkreślając ich konsekwencję, logiczność i zgodność z innymi dowodami, mimo młodego wieku pokrzywdzonej i traumatycznego charakteru zdarzenia. Odrzucono zarzuty o dowolnej ocenie dowodów.
Czy naruszono zasadę in dubio pro reo (wątpliwości na korzyść oskarżonego) w sytuacji, gdy sąd uznał zebrany materiał dowodowy za jednoznacznie obciążający oskarżonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zasada in dubio pro reo ma zastosowanie tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu wszystkich dowodów pozostają niewyjaśnione wątpliwości, a nie gdy sąd dokonał prawidłowej oceny dowodów i nie powziął wątpliwości.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że w sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwał wątpliwości co do przebiegu zdarzeń i roli oskarżonego, co wyklucza zastosowanie zasady in dubio pro reo. Wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 k.p.k., to wątpliwości sądu, a nie strony procesowej.
Czy sposób przesłuchania małoletniego pokrzywdzonego, który nie ukończył 15 lat, był zgodny z przepisami prawa procesowego?
Odpowiedź sądu
Tak, przesłuchanie odbyło się z udziałem biegłego psychologa w "błękitnym pokoju" zgodnie z art. 185a § 1 i 2 kpk, a wszystkie reguły zostały zachowane.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy po analizie protokołu przesłuchania pokrzywdzonej stwierdził, że wszystkie reguły przesłuchania zostały zachowane, a zarzuty skarżącego w tym przedmiocie są bezpodstawne.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| E. Z. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| K. Z. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| Prokuratura Rejonowa w Zawierciu | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | strona kosztów |
Przepisy (19)
Główne
k.k. art. 198
Kodeks karny
k.k. art. 200 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.k. art. 4
Kodeks karny
k.k. art. 69 § § 1 i 2
Kodeks karny
k.k. art. 70 § § 1 pkt 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 185a § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 627
Kodeks postępowania karnego
u.o.w.s.k. art. 2 § ust. 1 pkt 4
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
k.p.k. art. 618
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 634
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wiarygodność zeznań małoletniej pokrzywdzonej jako kluczowego dowodu. • Konsekwencja i logiczność zeznań pokrzywdzonej. • Brak podstaw do zastosowania zasady in dubio pro reo. • Prawidłowa ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji. • Adekwatność wymierzonej kary i zasadność warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7 kpk, art. 4 kpk) poprzez dowolną ocenę dowodów. • Odmowa wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. • Niewłaściwe przyjęcie zeznań pokrzywdzonej jako jedynego dowodu. • Błąd w ustaleniach faktycznych. • Naruszenie zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk). • Niewłaściwy sposób przesłuchania małoletniego pokrzywdzonego. • Naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez oparcie się jedynie na części materiału dowodowego.
Godne uwagi sformułowania
Zeznania te, jak słusznie przyjął Sąd Merita, są logiczne mimo, że zdarzenie z przeszłości przywołało niechciane wspomnienie, które pokrzywdzona wyrzuciła z pamięci. • Trudno w związku z tym jak słusznie przyjął Sąd Rejonowy uznać, że pokrzywdzona składając zeznania w przedmiotowej sprawie będzie pamiętała tamto traumatyczne wydarzenie z precyzyjną dokładnością. • Zdziwienie Sądu natomiast powinno wzbudzić to gdyby pokrzywdzona podczas składania zeznań podawała konkretne zdarzenie umiejscawiając je precyzyjnie w miejscu i czasie z nadmierną dokładnością. • Wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. , to wątpliwości Sądu, a nie strony procesowej, wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego.
Skład orzekający
Rafał Olszewski
przewodniczący
Beata Jarosz
sędzia
Aneta Łatanik
sędzia-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wiarygodność zeznań małoletnich pokrzywdzonych w sprawach o przestępstwa seksualne, ocena dowodów w sprawach karnych, stosowanie zasady in dubio pro reo."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy przestępstwa seksualnego wobec dziecka, co zawsze budzi zainteresowanie. Kluczowe jest tu zagadnienie wiarygodności zeznań małoletniego pokrzywdzonego i sposobu oceny dowodów przez sądy.
“Czy zeznania dziecka wystarczą do skazania? Sąd Okręgowy potwierdza: tak, jeśli są wiarygodne.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.