VI Ka 293/18

Sąd Okręgowy w Gliwicach rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego K. K. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach, który skazał go za urządzanie gier hazardowych w celach komercyjnych wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Oskarżony, będąc prezesem zarządu dwóch spółek, miał urządzać gry na urządzeniach elektronicznych i ruletce elektronicznej bez wymaganej koncesji. Obrońca w apelacji zarzucił sądowi pierwszej instancji istotne naruszenia przepisów Kodeksu postępowania karnego, w tym art. 4, 7, 410 kpk, dotyczące dowolnej oceny dowodów, braku wskazania podstaw faktycznych dla niektórych ustaleń oraz niewiarygodnego uznania wyjaśnień oskarżonego. Kwestionowano również ustalenia faktyczne dotyczące świadomości oskarżonego co do legalności prowadzonej działalności. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonał trafnej oceny dowodów i wyprowadził wnioski zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych ani oceny prawnej sądu pierwszej instancji. Podkreślono, że zarzuty apelacji sprowadzały się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu meriti. Sąd Okręgowy odniósł się do zarzutu naruszenia art. 168 kpk, uznając, że nie było obowiązku przeprowadzania dowodu z orzeczeń sądowych dotyczących kierunku orzecznictwa, a dostępność tych orzeczeń w powszechnych źródłach wykluczała potrzebę ich dowodzenia. W kwestii oceny dowodów i wnioskowania, sąd odwoławczy stwierdził, że sąd pierwszej instancji brał pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, zarówno przemawiające na niekorzyść, jak i na korzyść oskarżonego. Uznano, że wyjaśnienia oskarżonego stanowiły linię obrony, na której nie można było oprzeć ustaleń faktycznych, zwłaszcza odnośnie jego świadomości i zamiaru. Sąd Okręgowy podkreślił, że oskarżony działał świadomie wbrew obowiązującym przepisom ustawy, a jego przekonanie o legalności działalności nie było usprawiedliwione, mimo powoływania się na orzecznictwo TSUE i poglądy doktryny, które dotyczyły głównie innych przepisów ustawy lub były odosobnione. Sąd odwoławczy wskazał na orzecznictwo Sądu Najwyższego z okresu poprzedzającego czyn, które potwierdzało możliwość stosowania art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji, sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego oraz opłatę.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający