VI Ka 1343/17

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych skierowaną przeciwko wyrokowi Sądu Rejonowego w Wołominie, który skazał oskarżonego B.S. za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 224 § 2 k.k. oraz art. 226 § 1 k.k. Apelacja zarzucała obrazę prawa materialnego (art. 53 § 1 k.k.), błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) oraz rażącą niewspółmierność orzeczonych nawiązek (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Sąd Okręgowy stwierdził, że apelacja jest bezzasadna, ponieważ nie spełnia wymogów formalnych i merytorycznych określonych w art. 434 § 1 k.p.k. Sąd podkreślił, że rozpoznając środek odwoławczy wniesiony przez profesjonalistę, jest związany jego kierunkiem i zarzutami, a orzeczenie na niekorzyść oskarżonego jest możliwe tylko w przypadku uchybień podniesionych w apelacji. Sąd odwoławczy uznał, że zarzuty apelacji są nieprecyzyjne, wewnętrznie sprzeczne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym ani w petitum apelacji. W szczególności, zarzut obrazy prawa materialnego poprzez błędne ustalenie stopnia winy był niejasny co do podstawy prawnej (art. 438 pkt 1 czy pkt 3 k.p.k.). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie został poparty konkretną argumentacją, a twierdzenie o trwałym uszczerbku na zdrowiu jednego z pokrzywdzonych zostało uznane za kuriozalne w świetle opinii biegłego. W konsekwencji, sąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zwalniając oskarżycieli posiłkowych z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający