V KK 521/22

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego D.S. od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Miastku z dnia 17 stycznia 2022 r. (sygn. akt II K 78/21). Wyrok łączny połączył dwie kary roku ograniczenia wolności orzeczone wobec skazanego: pierwszą przez Sąd Rejonowy w Pabianicach (sygn. akt II K 812/19) za czyny z art. 278 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a drugą przez Sąd Rejonowy w Miastku (sygn. akt II K 298/20) za czyn z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k. Sąd Rejonowy wymierzył karę łączną roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności, zaliczając na jej poczet okres odbytej kary jednostkowej. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesnego (art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k.) oraz materialnego (art. 86 § 3 k.k.), polegające na wymierzeniu kary łącznej bez jednoczesnego określenia na nowo sposobu jej wykonania i niezbędnych elementów wymiaru, co skutkowało niemożliwością prawidłowego wykonania wyroku. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną w stopniu oczywistym, stwierdzając, że Sąd Rejonowy naruszył przepisy, nie określając na czym polega kara łączna ograniczenia wolności ani jej wymiaru (np. liczby godzin pracy społecznej miesięcznie lub wysokości potrącenia z wynagrodzenia). Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary łącznej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Miastku.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający