V KK 313/23

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego skazujący oskarżonego za czyny z art. 200 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę 4 lat pozbawienia wolności, orzekając również środki karne i zadośćuczynienie. Kasacja zarzucała rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 457 § 3 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k., art. 424 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k., poprzez powierzchowne i nierzetelne omówienie zarzutów apelacji dotyczących oceny wiarygodności wyjaśnień i zeznań świadków, a także oddalenia wniosków dowodowych o dopuszczenie opinii biegłych psychologów i psychiatrów. Sąd Najwyższy, działając w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja jest środkiem nadzwyczajnym, a jej podstawą mogą być jedynie rażące naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy stwierdził, że postępowanie nie było obarczone uchybieniami z art. 439 k.p.k. ani innymi rażącymi naruszeniami. Wskazano, że autor kasacji polemizował z oceną dowodów, nie wykazując konkretnych wadliwości kontroli odwoławczej sądu drugiej instancji. Odniesiono się do zarzutów dotyczących opinii biegłych, uznając je za niezasadne, a także do kwestii oddalenia wniosku o badanie psychiatryczne pokrzywdzonego. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie jest wystarczające prezentowanie własnych ocen materiału dowodowego bez wykazania rażących uchybień sądu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający